Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012
11 του Μήνα....
Τετάρτη 30 Μαΐου 2012
Μια Κυριακή...
Ένα ζεστό απόγευμα του Οκτώβρη τον συνάντησα για πρώτη φορά. Ήταν στην ηλικία μου, όχι ιδιαίτερα όμορφος αλλά γοητευτικός. Ήταν ένας μέσος άντρας που μπορεί και να περνούσε απαρατήρητος αν τον έβλεπα να στέκεται κάπου έξω δίπλα μου. Αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον μου όμως ήταν ο συνδυασμός του κακού παιδιού και του αθώου προσώπου.
Δεν ήμουν μόνη τότε. Είχα χρόνια σχέση αλλά όπως συμβαίνει σε πολλά ζευγάρια που είναι χρόνια μαζί, έτσι και εμείς είχαμε ρουτινιάσει. Ήξερα το πως θα είναι η μέρα μας όχι μόνον η σημερινή αλλά και αυτή μετά από ένα χρόνο. Είχαμε περάσει σε εκείνο το επίπεδο, που κυκλοφορούσα στο σπίτι με τα ρολά στο κεφάλι και τη πυτζαμα που θα ταίριαζε τέλεια στην γιαγιά μου.
Εκείνη την εποχή λοιπόν, η συνάντηση μου μαζί του, ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί. Ήταν ένας πολύ ωραίος τρόπος να ζωντανέψω ξανά, να ξυπνήσω τη θηλυκή μου πλευρά και να βγω από τον λήθαργο στον οποίο για πολλά χρόνια ζούσα.
Ως γυναίκα, είχα καταστρώσει ένα εξαιρετικό σχέδιο δράσης και πολύ γρήγορα βγήκαμε για «ένα ποτάκι». Στην πορεία ακολούθησε και το δεύτερο και στο τρίτο είχαμε τις αποκαλύψεις. Ήταν και εκείνος για χρόνια σε μια σχέση και δεν είχε πρόθεση να την εγκαταλείψει. Τέλεια σκέφτηκα! Αφού και οι δύο ήμασταν σε σχέση τα πράγματα θα ήταν πιο απλά. Είχαμε και οι δυο την ανάγκη της διακριτικότητας και της εχεμύθειας και έτσι ήμουν σίγουρη πως κανείς δεν θα μάθαινε τίποτα.
Για πολλά χρόνια, ζήσαμε στις νόρμες μιας παράνομης σχέσης που είχε τα είχε όλα σε αφθονία. Η αγκαλιά ενός δεσμευμένου άντρα μου προσέφερε αποδοχή, αγάπη, περιπέτεια, αλλά και μια σχέση χωρίς επιπλέον απαιτήσεις και δεσμεύσεις. Εκείνος με τη σειρά του αναζητούσε την επιβεβαίωση, μια έντονη ζωή, έναν τρόπο για να καλύψει το έλλειμμα που ένιωθε στη σχέση του.
Σκαρφιζόμασταν τις πιο απίθανες και συνάμα πειστικές δικαιολογίες για να βρίσκουμε χρόνο να συναντηθούμε και είχαμε επινοήσει έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας για να μην γινόμαστε αντιληπτοί. Οι στιγμές που περνούσαμε μαζί ήταν μοναδικές. Είχαν συναίσθημα, τρυφερότητα και έντονο το στοιχείο του πάθους. Ο αρχικός ενθουσιασμός και το αίσθημα του φόβου μήπως αποκαλυφθεί το ειδύλλιο με τον καιρό μετατραπήκανε σε μεγάλη αγάπη.
Ήταν όμως και εκείνες οι αβάσταχτες στιγμές, που είχα ανάγκη από ένα χάδι και κανείς δεν μπορούσε να μου το δώσει. Ήταν και εκείνη η θλίψη που με κυρίευε όταν εγώ ήμουν μόνη και εκείνος με την άλλη, ήταν και αυτή η δυσκολία κάθε φορά που έπρεπε να προσποιηθώ την ευτυχισμένη όταν με τον σύντροφό μου ήμασταν μαζί.
Και ήρθε η στιγμή, που έκανα το μεγαλύτερο λάθος. Αποφάσισα να ζήσω μαζί του…
Στην αρχή, ήταν όλα υπέροχα. Η παρουσία του με έκανε να ξεχάσω τις ενοχές που ένιωθα ζώντας μια παράλληλη σχέση, τον πολύ επώδυνο χωρισμό από τον σύντροφό μου, τους μήνες που σιωπηλή τον έβλεπα να είναι με την άλλη και εγώ μόνη και δυστυχισμένη.
Είχα ξεχάσει πως είναι να ξυπνάς το πρωί και να μην είσαι μόνη στο κρεβάτι, πως είναι να μοιράζεσαι ένα τεράστιο σπίτι. Ως φυσιολογικοί άνθρωποι πλέον, βγαίναμε μαζί έξω και κάναμε επιτέλους μαζί διακοπές. Εγώ, η πιο φανατική φεμινίστρια, η πιο ατίθαση, έβαλα ποδιά, ξέθαψα τον τσελεμεντέ που πριν από πολλά χρόνια μου είχαν χαρίσει και άρχισα να κάνω θαύματα στη κουζίνα. Τηγάνια, κατσαρόλες, σουρωτήρια, είχαν την τιμητική τους.
Εκείνη την περίοδο τα έβαζα με τον εαυτό μου που έμεινα τόσα χρόνια σε μια σχέση προβληματική και δεν είχα τη δύναμη να φύγω, που νόμιζα πως δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω τον χωρισμό μου. Γελούσα κάθε φορά που σκεπτόμουν τα μελοδραματικά σχόλια του τύπου "εγώ τώρα θα γεράσω μόνη" που έκανα σε φίλες μου.
Ήταν όμως και εκείνη η διαίσθηση μου…. Αυτή η ανεξήγητη ένταση που μερικές φορές ένιωθα, η ταραχή όταν έβλεπα συγκεκριμένες γυναίκες μπροστά μου, τα καμπανάκια που χτυπούσαν και εγώ συνεχώς τα αγνοούσα.
Η ζωή όμως, δεν είναι όπως στην τηλεόραση. Είναι πολύ πιο σκληρή. Και το ανακάλυψα εκείνη την Κυριακή… Εκείνο το πρωινό που συνειδητοποίησα πως ότι ζούσα, ήταν απλά μια ψευδαίσθηση. Η καθημερινότητά μας, τα ταξίδια μας, οι διακοπές που κάναμε, οι αναμνήσεις μου όλες ήταν μια ψευδαίσθηση. Γιατί όσο εγώ προσπαθούσα να του φτιάξω «ένα μικρό σπίτι στα λιβάδι», εκείνος αναζητούσε συνεχώς και επίμονα την επιβεβαίωση σε άλλες αγκαλιές. Σε φτηνές αγκαλιές. Ξαφνικά, άρχισαν να εξηγούνται οι αργοπορίες του, το κλειστό κινητό, τα μηνύματα, τα συνεχόμενα ταξίδια για επαγγελματικούς λόγους.
Έπαψα πλέον να πιστεύω πως οι άνθρωποι αν θέλουν μπορούν και αλλάζουν. Αρνούμαι να δεχτώ πως ξεχνούν όλες τις κακές τους συνήθειες και εξελίσσονται προς το καλύτερο. Γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν τελικά. Απλά τροποποιούν τη συμπεριφορά τους και όταν οι συνθήκες είναι καλές, τότε εμφανίζουν και πάλι τον παλιό πραγματικό τους εαυτό....
Δεν ήμουν μόνη τότε. Είχα χρόνια σχέση αλλά όπως συμβαίνει σε πολλά ζευγάρια που είναι χρόνια μαζί, έτσι και εμείς είχαμε ρουτινιάσει. Ήξερα το πως θα είναι η μέρα μας όχι μόνον η σημερινή αλλά και αυτή μετά από ένα χρόνο. Είχαμε περάσει σε εκείνο το επίπεδο, που κυκλοφορούσα στο σπίτι με τα ρολά στο κεφάλι και τη πυτζαμα που θα ταίριαζε τέλεια στην γιαγιά μου.
Εκείνη την εποχή λοιπόν, η συνάντηση μου μαζί του, ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί. Ήταν ένας πολύ ωραίος τρόπος να ζωντανέψω ξανά, να ξυπνήσω τη θηλυκή μου πλευρά και να βγω από τον λήθαργο στον οποίο για πολλά χρόνια ζούσα.
Ως γυναίκα, είχα καταστρώσει ένα εξαιρετικό σχέδιο δράσης και πολύ γρήγορα βγήκαμε για «ένα ποτάκι». Στην πορεία ακολούθησε και το δεύτερο και στο τρίτο είχαμε τις αποκαλύψεις. Ήταν και εκείνος για χρόνια σε μια σχέση και δεν είχε πρόθεση να την εγκαταλείψει. Τέλεια σκέφτηκα! Αφού και οι δύο ήμασταν σε σχέση τα πράγματα θα ήταν πιο απλά. Είχαμε και οι δυο την ανάγκη της διακριτικότητας και της εχεμύθειας και έτσι ήμουν σίγουρη πως κανείς δεν θα μάθαινε τίποτα.
Για πολλά χρόνια, ζήσαμε στις νόρμες μιας παράνομης σχέσης που είχε τα είχε όλα σε αφθονία. Η αγκαλιά ενός δεσμευμένου άντρα μου προσέφερε αποδοχή, αγάπη, περιπέτεια, αλλά και μια σχέση χωρίς επιπλέον απαιτήσεις και δεσμεύσεις. Εκείνος με τη σειρά του αναζητούσε την επιβεβαίωση, μια έντονη ζωή, έναν τρόπο για να καλύψει το έλλειμμα που ένιωθε στη σχέση του.
Σκαρφιζόμασταν τις πιο απίθανες και συνάμα πειστικές δικαιολογίες για να βρίσκουμε χρόνο να συναντηθούμε και είχαμε επινοήσει έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας για να μην γινόμαστε αντιληπτοί. Οι στιγμές που περνούσαμε μαζί ήταν μοναδικές. Είχαν συναίσθημα, τρυφερότητα και έντονο το στοιχείο του πάθους. Ο αρχικός ενθουσιασμός και το αίσθημα του φόβου μήπως αποκαλυφθεί το ειδύλλιο με τον καιρό μετατραπήκανε σε μεγάλη αγάπη.
Ήταν όμως και εκείνες οι αβάσταχτες στιγμές, που είχα ανάγκη από ένα χάδι και κανείς δεν μπορούσε να μου το δώσει. Ήταν και εκείνη η θλίψη που με κυρίευε όταν εγώ ήμουν μόνη και εκείνος με την άλλη, ήταν και αυτή η δυσκολία κάθε φορά που έπρεπε να προσποιηθώ την ευτυχισμένη όταν με τον σύντροφό μου ήμασταν μαζί.
Και ήρθε η στιγμή, που έκανα το μεγαλύτερο λάθος. Αποφάσισα να ζήσω μαζί του…
Στην αρχή, ήταν όλα υπέροχα. Η παρουσία του με έκανε να ξεχάσω τις ενοχές που ένιωθα ζώντας μια παράλληλη σχέση, τον πολύ επώδυνο χωρισμό από τον σύντροφό μου, τους μήνες που σιωπηλή τον έβλεπα να είναι με την άλλη και εγώ μόνη και δυστυχισμένη.
Είχα ξεχάσει πως είναι να ξυπνάς το πρωί και να μην είσαι μόνη στο κρεβάτι, πως είναι να μοιράζεσαι ένα τεράστιο σπίτι. Ως φυσιολογικοί άνθρωποι πλέον, βγαίναμε μαζί έξω και κάναμε επιτέλους μαζί διακοπές. Εγώ, η πιο φανατική φεμινίστρια, η πιο ατίθαση, έβαλα ποδιά, ξέθαψα τον τσελεμεντέ που πριν από πολλά χρόνια μου είχαν χαρίσει και άρχισα να κάνω θαύματα στη κουζίνα. Τηγάνια, κατσαρόλες, σουρωτήρια, είχαν την τιμητική τους.
Εκείνη την περίοδο τα έβαζα με τον εαυτό μου που έμεινα τόσα χρόνια σε μια σχέση προβληματική και δεν είχα τη δύναμη να φύγω, που νόμιζα πως δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω τον χωρισμό μου. Γελούσα κάθε φορά που σκεπτόμουν τα μελοδραματικά σχόλια του τύπου "εγώ τώρα θα γεράσω μόνη" που έκανα σε φίλες μου.
Ήταν όμως και εκείνη η διαίσθηση μου…. Αυτή η ανεξήγητη ένταση που μερικές φορές ένιωθα, η ταραχή όταν έβλεπα συγκεκριμένες γυναίκες μπροστά μου, τα καμπανάκια που χτυπούσαν και εγώ συνεχώς τα αγνοούσα.
Η ζωή όμως, δεν είναι όπως στην τηλεόραση. Είναι πολύ πιο σκληρή. Και το ανακάλυψα εκείνη την Κυριακή… Εκείνο το πρωινό που συνειδητοποίησα πως ότι ζούσα, ήταν απλά μια ψευδαίσθηση. Η καθημερινότητά μας, τα ταξίδια μας, οι διακοπές που κάναμε, οι αναμνήσεις μου όλες ήταν μια ψευδαίσθηση. Γιατί όσο εγώ προσπαθούσα να του φτιάξω «ένα μικρό σπίτι στα λιβάδι», εκείνος αναζητούσε συνεχώς και επίμονα την επιβεβαίωση σε άλλες αγκαλιές. Σε φτηνές αγκαλιές. Ξαφνικά, άρχισαν να εξηγούνται οι αργοπορίες του, το κλειστό κινητό, τα μηνύματα, τα συνεχόμενα ταξίδια για επαγγελματικούς λόγους.
Έπαψα πλέον να πιστεύω πως οι άνθρωποι αν θέλουν μπορούν και αλλάζουν. Αρνούμαι να δεχτώ πως ξεχνούν όλες τις κακές τους συνήθειες και εξελίσσονται προς το καλύτερο. Γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν τελικά. Απλά τροποποιούν τη συμπεριφορά τους και όταν οι συνθήκες είναι καλές, τότε εμφανίζουν και πάλι τον παλιό πραγματικό τους εαυτό....
Πέμπτη 26 Απριλίου 2012
Μια Κυριακή...
Ένα ζεστό απόγευμα του Οκτώβρη τον συνάντησα για πρώτη φορά. Ήταν στην ηλικία μου, όχι ιδιαίτερα όμορφος αλλά γοητευτικός. Ήταν ένας μέσος άντρας που μπορεί και να περνούσε απαρατήρητος αν τον έβλεπα να στέκεται κάπου έξω δίπλα μου. Αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον μου όμως ήταν ο συνδυασμός του κακού παιδιού και του αθώου προσώπου.
Δεν ήμουν μόνη τότε. Είχα χρόνια σχέση αλλά όπως συμβαίνει σε πολλά ζευγάρια που είναι χρόνια μαζί, έτσι και εμείς είχαμε ρουτινιάσει. Ήξερα το πως θα είναι η μέρα μας όχι μόνον η σημερινή αλλά και αυτή μετά από ένα χρόνο. Είχαμε περάσει σε εκείνο το επίπεδο, που κυκλοφορούσα στο σπίτι με τα ρολά στο κεφάλι και τη πυτζαμα που θα ταίριαζε τέλεια στην γιαγιά μου.
Εκείνη την εποχή λοιπόν, η συνάντηση μου μαζί του, ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί. Ήταν ένας πολύ ωραίος τρόπος να ζωντανέψω ξανά, να ξυπνήσω τη θηλυκή μου πλευρά και να βγω από τον λήθαργο στον οποίο για πολλά χρόνια ζούσα.
Ως γυναίκα, είχα καταστρώσει ένα εξαιρετικό σχέδιο δράσης και πολύ γρήγορα βγήκαμε για «ένα ποτάκι». Στην πορεία ακολούθησε και το δεύτερο και στο τρίτο είχαμε τις αποκαλύψεις. Ήταν και εκείνος για χρόνια σε μια σχέση και δεν είχε πρόθεση να την εγκαταλείψει. Τέλεια σκέφτηκα! Αφού και οι δύο ήμασταν σε σχέση τα πράγματα θα ήταν πιο απλά. Είχαμε και οι δυο την ανάγκη της διακριτικότητας και της εχεμύθειας και έτσι ήμουν σίγουρη πως κανείς δεν θα μάθαινε τίποτα.
Για πολλά χρόνια, ζήσαμε στις νόρμες μιας παράνομης σχέσης που είχε τα είχε όλα σε αφθονία. Η αγκαλιά ενός δεσμευμένου άντρα μου προσέφερε αποδοχή, αγάπη, περιπέτεια, αλλά και μια σχέση χωρίς επιπλέον απαιτήσεις και δεσμεύσεις. Εκείνος με τη σειρά του αναζητούσε την επιβεβαίωση, μια έντονη ζωή, έναν τρόπο για να καλύψει το έλλειμμα που ένιωθε στη σχέση του.
Σκαρφιζόμασταν τις πιο απίθανες και συνάμα πειστικές δικαιολογίες για να βρίσκουμε χρόνο να συναντηθούμε και είχαμε επινοήσει έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας για να μην γινόμαστε αντιληπτοί. Οι στιγμές που περνούσαμε μαζί ήταν μοναδικές. Είχαν συναίσθημα, τρυφερότητα και έντονο το στοιχείο του πάθους. Ο αρχικός ενθουσιασμός και το αίσθημα του φόβου μήπως αποκαλυφθεί το ειδύλλιο με τον καιρό μετατραπήκανε σε μεγάλη αγάπη.
Ήταν όμως και εκείνες οι αβάσταχτες στιγμές, που είχα ανάγκη από ένα χάδι και κανείς δεν μπορούσε να μου το δώσει. Ήταν και εκείνη η θλίψη που με κυρίευε όταν εγώ ήμουν μόνη και εκείνος με την άλλη, ήταν και αυτή η δυσκολία κάθε φορά που έπρεπε να προσποιηθώ την ευτυχισμένη όταν με τον σύντροφό μου ήμασταν μαζί.
Και ήρθε η στιγμή, που έκανα το μεγαλύτερο λάθος. Αποφάσισα να ζήσω μαζί του…
Στην αρχή, ήταν όλα υπέροχα. Η παρουσία του με έκανε να ξεχάσω τις ενοχές που ένιωθα ζώντας μια παράλληλη σχέση, τον πολύ επώδυνο χωρισμό από τον σύντροφό μου, τους μήνες που σιωπηλή τον έβλεπα να είναι με την άλλη και εγώ μόνη και δυστυχισμένη.
Είχα ξεχάσει πως είναι να ξυπνάς το πρωί και να μην είσαι μόνη στο κρεβάτι, πως είναι να μοιράζεσαι ένα τεράστιο σπίτι. Ως φυσιολογικοί άνθρωποι πλέον, βγαίναμε μαζί έξω και κάναμε επιτέλους μαζί διακοπές. Εγώ, η πιο φανατική φεμινίστρια, η πιο ατίθαση, έβαλα ποδιά, ξέθαψα τον τσελεμεντέ που πριν από πολλά χρόνια μου είχαν χαρίσει και άρχισα να κάνω θαύματα στη κουζίνα. Τηγάνια, κατσαρόλες, σουρωτήρια, είχαν την τιμητική τους.
Εκείνη την περίοδο τα έβαζα με τον εαυτό μου που έμεινα τόσα χρόνια σε μια σχέση προβληματική και δεν είχα τη δύναμη να φύγω, που νόμιζα πως δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω τον χωρισμό μου. Γελούσα κάθε φορά που σκεπτόμουν τα μελοδραματικά σχόλια του τύπου "εγώ τώρα θα γεράσω μόνη" που έκανα σε φίλες μου.
Ήταν όμως και εκείνη η διαίσθηση μου…. Αυτή η ανεξήγητη ένταση που μερικές φορές ένιωθα, η ταραχή όταν έβλεπα συγκεκριμένες γυναίκες μπροστά μου, τα καμπανάκια που χτυπούσαν και εγώ συνεχώς τα αγνοούσα.
Η ζωή όμως, δεν είναι όπως στην τηλεόραση. Είναι πολύ πιο σκληρή. Και το ανακάλυψα εκείνη την Κυριακή… Εκείνο το πρωινό που συνειδητοποίησα πως ότι ζούσα, ήταν απλά μια ψευδαίσθηση. Η καθημερινότητά μας, τα ταξίδια μας, οι διακοπές που κάναμε, οι αναμνήσεις μου όλες ήταν μια ψευδαίσθηση. Γιατί όσο εγώ προσπαθούσα να του φτιάξω «ένα μικρό σπίτι στα λιβάδι», εκείνος αναζητούσε συνεχώς και επίμονα την επιβεβαίωση σε άλλες αγκαλιές. Σε φτηνές αγκαλιές. Ξαφνικά, άρχισαν να εξηγούνται οι αργοπορίες του, το κλειστό κινητό, τα μηνύματα, τα συνεχόμενα ταξίδια για επαγγελματικούς λόγους.
Έπαψα πλέον να πιστεύω πως οι άνθρωποι αν θέλουν μπορούν και αλλάζουν. Αρνούμαι να δεχτώ πως ξεχνούν όλες τις κακές τους συνήθειες και εξελίσσονται προς το καλύτερο. Γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν τελικά. Απλά τροποποιούν τη συμπεριφορά τους και όταν οι συνθήκες είναι καλές, τότε εμφανίζουν και πάλι τον παλιό πραγματικό τους εαυτό....
Δεν ήμουν μόνη τότε. Είχα χρόνια σχέση αλλά όπως συμβαίνει σε πολλά ζευγάρια που είναι χρόνια μαζί, έτσι και εμείς είχαμε ρουτινιάσει. Ήξερα το πως θα είναι η μέρα μας όχι μόνον η σημερινή αλλά και αυτή μετά από ένα χρόνο. Είχαμε περάσει σε εκείνο το επίπεδο, που κυκλοφορούσα στο σπίτι με τα ρολά στο κεφάλι και τη πυτζαμα που θα ταίριαζε τέλεια στην γιαγιά μου.
Εκείνη την εποχή λοιπόν, η συνάντηση μου μαζί του, ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί. Ήταν ένας πολύ ωραίος τρόπος να ζωντανέψω ξανά, να ξυπνήσω τη θηλυκή μου πλευρά και να βγω από τον λήθαργο στον οποίο για πολλά χρόνια ζούσα.
Ως γυναίκα, είχα καταστρώσει ένα εξαιρετικό σχέδιο δράσης και πολύ γρήγορα βγήκαμε για «ένα ποτάκι». Στην πορεία ακολούθησε και το δεύτερο και στο τρίτο είχαμε τις αποκαλύψεις. Ήταν και εκείνος για χρόνια σε μια σχέση και δεν είχε πρόθεση να την εγκαταλείψει. Τέλεια σκέφτηκα! Αφού και οι δύο ήμασταν σε σχέση τα πράγματα θα ήταν πιο απλά. Είχαμε και οι δυο την ανάγκη της διακριτικότητας και της εχεμύθειας και έτσι ήμουν σίγουρη πως κανείς δεν θα μάθαινε τίποτα.
Για πολλά χρόνια, ζήσαμε στις νόρμες μιας παράνομης σχέσης που είχε τα είχε όλα σε αφθονία. Η αγκαλιά ενός δεσμευμένου άντρα μου προσέφερε αποδοχή, αγάπη, περιπέτεια, αλλά και μια σχέση χωρίς επιπλέον απαιτήσεις και δεσμεύσεις. Εκείνος με τη σειρά του αναζητούσε την επιβεβαίωση, μια έντονη ζωή, έναν τρόπο για να καλύψει το έλλειμμα που ένιωθε στη σχέση του.
Σκαρφιζόμασταν τις πιο απίθανες και συνάμα πειστικές δικαιολογίες για να βρίσκουμε χρόνο να συναντηθούμε και είχαμε επινοήσει έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας για να μην γινόμαστε αντιληπτοί. Οι στιγμές που περνούσαμε μαζί ήταν μοναδικές. Είχαν συναίσθημα, τρυφερότητα και έντονο το στοιχείο του πάθους. Ο αρχικός ενθουσιασμός και το αίσθημα του φόβου μήπως αποκαλυφθεί το ειδύλλιο με τον καιρό μετατραπήκανε σε μεγάλη αγάπη.
Ήταν όμως και εκείνες οι αβάσταχτες στιγμές, που είχα ανάγκη από ένα χάδι και κανείς δεν μπορούσε να μου το δώσει. Ήταν και εκείνη η θλίψη που με κυρίευε όταν εγώ ήμουν μόνη και εκείνος με την άλλη, ήταν και αυτή η δυσκολία κάθε φορά που έπρεπε να προσποιηθώ την ευτυχισμένη όταν με τον σύντροφό μου ήμασταν μαζί.
Και ήρθε η στιγμή, που έκανα το μεγαλύτερο λάθος. Αποφάσισα να ζήσω μαζί του…
Στην αρχή, ήταν όλα υπέροχα. Η παρουσία του με έκανε να ξεχάσω τις ενοχές που ένιωθα ζώντας μια παράλληλη σχέση, τον πολύ επώδυνο χωρισμό από τον σύντροφό μου, τους μήνες που σιωπηλή τον έβλεπα να είναι με την άλλη και εγώ μόνη και δυστυχισμένη.
Είχα ξεχάσει πως είναι να ξυπνάς το πρωί και να μην είσαι μόνη στο κρεβάτι, πως είναι να μοιράζεσαι ένα τεράστιο σπίτι. Ως φυσιολογικοί άνθρωποι πλέον, βγαίναμε μαζί έξω και κάναμε επιτέλους μαζί διακοπές. Εγώ, η πιο φανατική φεμινίστρια, η πιο ατίθαση, έβαλα ποδιά, ξέθαψα τον τσελεμεντέ που πριν από πολλά χρόνια μου είχαν χαρίσει και άρχισα να κάνω θαύματα στη κουζίνα. Τηγάνια, κατσαρόλες, σουρωτήρια, είχαν την τιμητική τους.
Εκείνη την περίοδο τα έβαζα με τον εαυτό μου που έμεινα τόσα χρόνια σε μια σχέση προβληματική και δεν είχα τη δύναμη να φύγω, που νόμιζα πως δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω τον χωρισμό μου. Γελούσα κάθε φορά που σκεπτόμουν τα μελοδραματικά σχόλια του τύπου "εγώ τώρα θα γεράσω μόνη" που έκανα σε φίλες μου.
Ήταν όμως και εκείνη η διαίσθηση μου…. Αυτή η ανεξήγητη ένταση που μερικές φορές ένιωθα, η ταραχή όταν έβλεπα συγκεκριμένες γυναίκες μπροστά μου, τα καμπανάκια που χτυπούσαν και εγώ συνεχώς τα αγνοούσα.
Η ζωή όμως, δεν είναι όπως στην τηλεόραση. Είναι πολύ πιο σκληρή. Και το ανακάλυψα εκείνη την Κυριακή… Εκείνο το πρωινό που συνειδητοποίησα πως ότι ζούσα, ήταν απλά μια ψευδαίσθηση. Η καθημερινότητά μας, τα ταξίδια μας, οι διακοπές που κάναμε, οι αναμνήσεις μου όλες ήταν μια ψευδαίσθηση. Γιατί όσο εγώ προσπαθούσα να του φτιάξω «ένα μικρό σπίτι στα λιβάδι», εκείνος αναζητούσε συνεχώς και επίμονα την επιβεβαίωση σε άλλες αγκαλιές. Σε φτηνές αγκαλιές. Ξαφνικά, άρχισαν να εξηγούνται οι αργοπορίες του, το κλειστό κινητό, τα μηνύματα, τα συνεχόμενα ταξίδια για επαγγελματικούς λόγους.
Έπαψα πλέον να πιστεύω πως οι άνθρωποι αν θέλουν μπορούν και αλλάζουν. Αρνούμαι να δεχτώ πως ξεχνούν όλες τις κακές τους συνήθειες και εξελίσσονται προς το καλύτερο. Γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν τελικά. Απλά τροποποιούν τη συμπεριφορά τους και όταν οι συνθήκες είναι καλές, τότε εμφανίζουν και πάλι τον παλιό πραγματικό τους εαυτό....
Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012
Μηνες μετα....
Η αληθεια ειναι πως εχω πολυ καιρο να μπω στο blog.
Με ενοχλει να διαβαζω τα οσα εγω γραψει, γιατι μου θυμιζουν ολα αυτα που εκανα για εναν ανθρωπο ο οποιος δεν αξιζε.
Μα περισσοτερο απο ολα,με ενοχλει η απιστευτη ηλιθιοτητα μου. Δε φταιει ο "Β". Εγω φταιω. Αυτος εβρισκε και εκανε. Ζητουσε και ειχε. Εξιστορουσε τις πικαντικες ιστοριες του και εγω απλα ακουγα.
Αυτος καλα εκανε. Εγω επρεπε να προσεξω, να προστατεψω τον εαυτο μου, αλλα δυστυχως δεν το εκανα......
Με ενοχλει να διαβαζω τα οσα εγω γραψει, γιατι μου θυμιζουν ολα αυτα που εκανα για εναν ανθρωπο ο οποιος δεν αξιζε.
Μα περισσοτερο απο ολα,με ενοχλει η απιστευτη ηλιθιοτητα μου. Δε φταιει ο "Β". Εγω φταιω. Αυτος εβρισκε και εκανε. Ζητουσε και ειχε. Εξιστορουσε τις πικαντικες ιστοριες του και εγω απλα ακουγα.
Αυτος καλα εκανε. Εγω επρεπε να προσεξω, να προστατεψω τον εαυτο μου, αλλα δυστυχως δεν το εκανα......
Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011
Το τέλος μας...
Πέντε χρόνια μετά, ήρθε η ώρα να μάθω ζω χωρίς τον "B". Το τέλος μας γράφτηκε με ένα λακωνικό mail του "Β":
"I ipomoni kai oi antoxes mu exantlithikan.
Arketa anextika tin koroidia su.
De tha se parakaleso Na min xanaepikinonisis mazi mu, giati oti k na kanis den prokite na vris antapokrisi.
Apla den iparhis peon Gia mena, den thelo ute Na se Xanado ute Na akuso Gia esena to paramikro.
Fevgo me tis hiroteres entiposis.
Den prokite Na me xanDis ute zografisto Kai tha to antilifthis poli sintoma."
Όταν και αν ανακάμψω θα γράψω περισσότερα. Τώρα δεν μπορώ.....
"I ipomoni kai oi antoxes mu exantlithikan.
Arketa anextika tin koroidia su.
De tha se parakaleso Na min xanaepikinonisis mazi mu, giati oti k na kanis den prokite na vris antapokrisi.
Apla den iparhis peon Gia mena, den thelo ute Na se Xanado ute Na akuso Gia esena to paramikro.
Fevgo me tis hiroteres entiposis.
Den prokite Na me xanDis ute zografisto Kai tha to antilifthis poli sintoma."
Όταν και αν ανακάμψω θα γράψω περισσότερα. Τώρα δεν μπορώ.....
Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011
Το facebook και ο "Β"
Ένας ορισμός για το facebook είναι "πλαίσο δικτύωσης". Μια εφαρμογή για να επανασυνδεθείς με φίλους, παλιούς συμμαθητές, συναδέλφους που έχεις πολύ καιρό να δείς.
Για τον "Β" όμως, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Ήταν ένα "πλαίσο πεσίματος". Ένας πολυ καλός τρόπος για να φλερτάρει, να αλληλεπιδράσει και να ασχοληθεί με όλες αυτές τις απελπιστικά διαθέσιμες γυναίκες.
Το πρωί, πριν καν ανοίξει το μάτι του, σχεδόν μισοκοιμισμένος, άνοιγε το facebook και πρώτο μελημά του, να απαντήσει στα μηνύματα που οι ανα τον κόσμο θαυμάστριες του είχαν στείλει. Τα βράδυα, καθόταν με τις ώρες στο γραφείο και chatαρε μέχρι τα χαράματα.
Στην αρχή απλά τα υποψιαζόμουν όλα αυτά. Δεν με έπιθε όμως η δικαιολογία του πως η ενασχόληση με το facebook ήταν καθαρά για λόγους επαγγελματικούς. Υποτίθεται πως δικτυωνόταν με πελάτες, πως προωθούσε τη δουλειά του, πως διαφήμιζε τις υπηρεσίες του.
Εντελώς αναπάντεχα, κάποιο βράδυ τον είδα να πληκτρολογεί τον κωδικό του και αποφάσισα να τον χρησιμοποιήσω. Ήξερα πως παραβίαζα τα προσωπικά του δεδομένα, η ανάγκη όμως να μάθω ήταν πολύ πιο δυνατή απο τους ενδοιασμούς που στην αρχή είχα.
Αυτά που διάβασαόταν μπήκα στο λογαριασμό του, ήταν μακρά χειρότερα απο αυτά που μπορεί να είχα φανταστεί...
Άπειρα μηνύματα. Άπειρα ερωτικά σχόλια, υπονοούμενα, προτάσεις. Δεν ήταν παλία μηνύματα. Ήταν μηνύματα πρόσφατα. Ήταν μηνύματα που στέλνονταν απο τον "Β" λίγα μόνο λεπτά μετά τη δική μας ερωτική επάφή. Μηνύματα ερωτικά που έστελνε απο τον δικό μου υπολογιστή, απο το δικό μου σπίτι.
Ήξερα πως ήταν επιρεπής στις φουστοζώνες, πως ποτέ δεν έβαζε τα όρια, αλλά αυτό ξεπερνούσε τα όρια του φυσιολογικού. Ήταν αρρωστημένο όλο αυτό που διάβαζα. Κοιτούσα με τις ώρες τα μηνύματα και αναρρωτιόμουν πως μπορεί ένας άνθρωπος να προσποιείται τόσο μα τόσο πολύ.
Μοίραζε με μια απίστευτη ευκολία αγάπες και φιλιά, πρότεινε κεράσματα και φαγητά σε γυναίκες που μόνο για κλάσματα δευτερολέπτου είχε δει και την ίδια στιγμή ζητούσε απο εμένα να πληρώνω τα πάντα γιατί δεν είχε χρήματα.
Δεν μίλησα όμως. Δεν είπα κουβέντα. Συνέχιζα να ζω δίπλα στον "Β" σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Τώρα αρκετό καιρό μετά μετανιώνω. Μετανιώνω γιατί αν τότε είχα φύγει δε θα μου συνέβαινε τίποτα απο όλα αυτά που ακολούθησαν. Όλα όσα μου ε=έκανε μέχρι τώρα δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που ακολούθησε.....
Για τον "Β" όμως, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Ήταν ένα "πλαίσο πεσίματος". Ένας πολυ καλός τρόπος για να φλερτάρει, να αλληλεπιδράσει και να ασχοληθεί με όλες αυτές τις απελπιστικά διαθέσιμες γυναίκες.
Το πρωί, πριν καν ανοίξει το μάτι του, σχεδόν μισοκοιμισμένος, άνοιγε το facebook και πρώτο μελημά του, να απαντήσει στα μηνύματα που οι ανα τον κόσμο θαυμάστριες του είχαν στείλει. Τα βράδυα, καθόταν με τις ώρες στο γραφείο και chatαρε μέχρι τα χαράματα.
Στην αρχή απλά τα υποψιαζόμουν όλα αυτά. Δεν με έπιθε όμως η δικαιολογία του πως η ενασχόληση με το facebook ήταν καθαρά για λόγους επαγγελματικούς. Υποτίθεται πως δικτυωνόταν με πελάτες, πως προωθούσε τη δουλειά του, πως διαφήμιζε τις υπηρεσίες του.
Εντελώς αναπάντεχα, κάποιο βράδυ τον είδα να πληκτρολογεί τον κωδικό του και αποφάσισα να τον χρησιμοποιήσω. Ήξερα πως παραβίαζα τα προσωπικά του δεδομένα, η ανάγκη όμως να μάθω ήταν πολύ πιο δυνατή απο τους ενδοιασμούς που στην αρχή είχα.
Αυτά που διάβασαόταν μπήκα στο λογαριασμό του, ήταν μακρά χειρότερα απο αυτά που μπορεί να είχα φανταστεί...
Άπειρα μηνύματα. Άπειρα ερωτικά σχόλια, υπονοούμενα, προτάσεις. Δεν ήταν παλία μηνύματα. Ήταν μηνύματα πρόσφατα. Ήταν μηνύματα που στέλνονταν απο τον "Β" λίγα μόνο λεπτά μετά τη δική μας ερωτική επάφή. Μηνύματα ερωτικά που έστελνε απο τον δικό μου υπολογιστή, απο το δικό μου σπίτι.
Ήξερα πως ήταν επιρεπής στις φουστοζώνες, πως ποτέ δεν έβαζε τα όρια, αλλά αυτό ξεπερνούσε τα όρια του φυσιολογικού. Ήταν αρρωστημένο όλο αυτό που διάβαζα. Κοιτούσα με τις ώρες τα μηνύματα και αναρρωτιόμουν πως μπορεί ένας άνθρωπος να προσποιείται τόσο μα τόσο πολύ.
Μοίραζε με μια απίστευτη ευκολία αγάπες και φιλιά, πρότεινε κεράσματα και φαγητά σε γυναίκες που μόνο για κλάσματα δευτερολέπτου είχε δει και την ίδια στιγμή ζητούσε απο εμένα να πληρώνω τα πάντα γιατί δεν είχε χρήματα.
Δεν μίλησα όμως. Δεν είπα κουβέντα. Συνέχιζα να ζω δίπλα στον "Β" σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Τώρα αρκετό καιρό μετά μετανιώνω. Μετανιώνω γιατί αν τότε είχα φύγει δε θα μου συνέβαινε τίποτα απο όλα αυτά που ακολούθησαν. Όλα όσα μου ε=έκανε μέχρι τώρα δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που ακολούθησε.....
Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2011
Μέχρι το τέλος
Μέχρι το τέλος η ψυχή κι όμως πηγαίνει και πιο κει
καλά που βρέθηκες εσύ να μου την ταξιδέψεις
και μη σε νοιάζουν τα λεφτά αν μ' αρνηθείς ως τις εφτά
θα περισσέψουν αρκετά τριάντα θα ξοδέψεις
όχι που τρέμω το σταυρό αλλά που δεν μπορώ να βρω
χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία
δε φεύγω για παλικαριά αλλά που μού 'πεσε βαριά
μες τον Παράδεισο η τόση προδοσία
δε σού ζητάω να πληρωθώ μονάχα όταν σταυρωθώ άσε με ν' αναμετρηθώ
μ' αυτά που σέ πονάνε κι άμα γυρίσεις νικητής
θα χεις καρδιά να κοιμηθείς
αυτούς που φεύγουνε νωρίς
ποτέ δεν τούς ξεχνάμε
όχι που τρέμω το σταυρό αλλά που δεν μπορώ να βρω
χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία
δε φεύγω για παλικαριά αλλά που μού 'πεσε βαριά
μες τον Παράδεισο η τόση προδοσία
Μέχρι το τέλος η ψυχή κι όμως πηγαίνει και πιο κει....
Νατάσσα Μποφιλίου - Μέχρι το τέλος
καλά που βρέθηκες εσύ να μου την ταξιδέψεις
και μη σε νοιάζουν τα λεφτά αν μ' αρνηθείς ως τις εφτά
θα περισσέψουν αρκετά τριάντα θα ξοδέψεις
όχι που τρέμω το σταυρό αλλά που δεν μπορώ να βρω
χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία
δε φεύγω για παλικαριά αλλά που μού 'πεσε βαριά
μες τον Παράδεισο η τόση προδοσία
δε σού ζητάω να πληρωθώ μονάχα όταν σταυρωθώ άσε με ν' αναμετρηθώ
μ' αυτά που σέ πονάνε κι άμα γυρίσεις νικητής
θα χεις καρδιά να κοιμηθείς
αυτούς που φεύγουνε νωρίς
ποτέ δεν τούς ξεχνάμε
όχι που τρέμω το σταυρό αλλά που δεν μπορώ να βρω
χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία
δε φεύγω για παλικαριά αλλά που μού 'πεσε βαριά
μες τον Παράδεισο η τόση προδοσία
Μέχρι το τέλος η ψυχή κι όμως πηγαίνει και πιο κει....
Νατάσσα Μποφιλίου - Μέχρι το τέλος
Τρίτη 26 Ιουλίου 2011
Οι φίλοι του χαράματα
Οι περισσότεροι φίλοι του "Β" ήξεραν για τη σχέση μας πολύ πριν εμείς αρχίσουμε να κυκλοφορούμε δημόσια. Ήξεραν ποιά είμαι, με έβλεπαν έξω, ενίοτε μου μιλούσαν κιόλας, αλλά ποτέ δεν έτυχε να βγούμε όλοι μαζί έξω.
Κάποια στιγμή λοιπόν, αξιώθηκε ο "Β" να κανονίσει μια έξοδο με τον κολλητό του. Για μένα αυτό ήταν ύψιστη χαρά. Μετά απο τόσο καιρό σε κατ' οίκον περιορισμό μια έξοδος ήταν ότι χρειαζόμουν. Άρχισα μάλιστα να φαντάζομαι ότι είχε έρθει επιτέλους η στιγμή που θα ζούσαμε επιτέλους ως φυσιολογικοί άνθρωποι.
Φτιάχνομαι, στολίζομαι, ντυνομαι, γίνομαι υπερπαραγωγή και με τον αέρα του μοντέλου που κατεβαίνει τη σκάλα του Μιλάνο κατέβηκα τη σκάλα του σπιτιού μου. (απο θαύμα μόνο δεν γκρεμοτσακίστηκα με τα 12 ποντα)
Είχα μελετήσει την κάθε μου κίνηση. Το ποτό που θα παραγγείλω, τη στάση του σώματός μου, είχα αποφασίσει να μην ανάψω και τσιγάρο(!) γιατί ήξερα ότι ο φίλος του ειναι αντικαπνιστής.
Μπαίνοντας στο μαγαζί, ο "Β" μου κάνει νόημα, πλησιάζω και γυρνώντας προς τον φίλο του ψελλίζει "Να σου συστήσω τη Χριστίνα".
Ο φίλος του, σηκώνει τη μύτη του, κοιτάει στο ταβάνι, ρεμβάζει για λίγα δευτερόλεπτα και με μια απίστευτη φυσικότητα ρωτάει τον "Β" ....τι ποτό να σου παραγγείλω????
Το μόνο που ήθελα εκείνη τη στιγμή, ήταν να ανοίξει η γή να με καταπιεί, να διακτηνιστώ, να εξαφανιστώ.
Ο "Β" ως γνήσιο αρσενικό (λέμε τώρα) δεν είπε τίποτα. Δεν επέπλιξε τον φίλο του, δεν ενοχλήθηκε, δεν αντέδρασε. Όσο εγώ κάπνισα ένα πακέτο Davidoff εκείνοι συζητούσαν αμέριμνα και ξέχασαν τελείως την ύπαρξή μου.
Αργότερα, όταν πήγαμε σπίτι, ο "Β" τον δικαιολόγησε. Είναι ιδιόρρυθμος μου είπε. Συμπαθούσε και πάρα πολύ την πρώην του "Β" και για αυτό δε μου μίλησε, οπότε να μην το πάρω προσωπικά μου είπε...
Αυτή τη συμπεριφορά, την ανέχτηκα πάρα πολύ καιρό. Όχι μόνο τη συμπεριφορά των φίλων που επιδεικτικά με αγνοούσαν αλλά και του "Β" που ποτέ μα ποτέ δεν έβαλε τα όρια στους άλλους. Που προτιμούσε αντί να χαλάσει την "υποτιθέμενη φιλία" που είχε με αυτούς, να χαλάσει τη δική μου διάθεση χωρίς να σκευτεί πως εγώ είμαι αυτή που κοιμάται μαζί του, ξυπνάει μαζί του, μεγειρεύει για εκείνον, τον φροντίζει και τον ακούει.
Η αλήθεια είναι πως έχω κάνει πάρα πολλά λάθη στη σχέση μου με τον "Β". Ένα απο τα μεγαλύτερα όμως, είναι το ότι δεν πήρα ποτέ την 12 ποντη γόβα μου για να την μεταμορφώσω σε αξεσουάρ πάνω στο κεφάλι του "Β".
Γιατί πολύ απλά κανένας δεν αξίζει αυτού του είδους την απαξίωση που εισέπραξα εγώ απο τους "φίλους" του. Και αν οι φίλοι του είχαν την δικαιολογία πως είναι δύσκολοι άνθρωποι, ο "Β" δεν είχε καμία.
Αν δε πάθεις όμως, δεν μάθεις...
Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011
Στερεότυπα
Παρόλο όμως που ζούμε σε μια απελευθερωμένη κοινωνία, παρόλο που μπορεί να είναι σύνηθες πλέον οι απισίες, υπάρχουν όμως στερεότυπα τα οποία είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας. Το μεγαλύτερο απο όλα τα στερεότυπα....... ο αριθμός των συντρόφων.
Για έναν άντρα είναι τιμή και καμάρι να απαρριθμεί τις γυναίκες με τις οποίες κάποτε είχε βρεθεί ερωτικά μαζί τους. Όσο περισσότερες, τόσο καλύτερα. Απο την εποχή που ένας άντρας είναι ακόμα στο νηπιαγωγείο οι γονείς του καμαρώνουν όταν τον ακούν να δηλώνει πως θέλει να παντρευτεί την ξανθιά γαλανομάτα συμμαθήτριά του.
Όταν πλησιάζει την ενηλικίωση, οι γονείς καραδοκούν και περιμένουν τη στιγμή που θα πραγματοποιηθεί η πρώτη επαφή και έτσι ο κανακάρης τους θα γίνει επιτέλους γνήσιο αρσενικό.
Για τα επόμενα πολλά χρόνια, διαδραματίζεται ένας εγώνας δρόμου ανάμεσα στα μέλη μιας αντροπαρέας. Ποιός θα έχει τα πρωτεία. Ποιός θα έχει τις περισσότερες εμπειρίες, τα περισσότερα τρόπαια. Δεν έχει σημασία αν η απάφή συνδέεται με συναίσθημα, αν έχει διάρκεια, αν είναι στιγμιαία. Το θέμα είναι απλά και μόνο να συμβεί.
Όταν αυτός ο αγώνας δρόμου κλείσει, τότε κάθε γνήσιο αρσενικό αναζητάει μια καλή κοπέλα να κατασταλάξει, να φτιάξει τη ζωή του.
Για τις γυναίκες όμως, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Αν ο αριθμός των συντρόφων της ξεπεράσει τον έναν, εντάξει τους δύο, τότε αυτόμάτως γίνεται γυναίκα εύκολη, ανήθική και κανέις δεν την θέλει για ταίρι του.
Δεν έχει σημασία αν ερωτεύτηκε και χώρισε, αν προσπαθούσε να βρεί απλά το ταίρι της και δεν τα κατάφερε. Τι σημασία εχει αν είναι 30, 40 ή και μεγαλύτερη. Τίποτα δεν δικαιολογεί τους πάνω απο 2 συντρόφους.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότερες κρύβουμε το παρελθόν μας. Γιατί τα στερεότυπα είναι τόσο βαθιά ριζωμένα που δεν γίνεται να τα ξεριζώσεις.
Όταν γνώρισα τον "Β" νόμισα πως βρήκα το άλλο μου μισό, τον ιδανικό σύντροφο. Μπορούσαμε για ώρες να μιλάμε, να ανταλλάσουμε απόψεις, να φιλοσοφούμε δίπλα απο το τζάκι.
Ήταν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσα να εκφράζομαι ελεύθερα και να μιλάω για τη ζωή μου και κυρίως να μην κρύβω τις εμπειρίες μου. Κάτι που για μένα ήταν πρωτόγνωρο.
Λάθος μου όμως. Μεγάλο μου λάθος.
Ο άνθρωπος που υποτίθεται πως είχε ανοιχτό μυαλό και ήταν απαλλαγμένος απο τα στερεότυπα αποδείχτηκε πως ήταν πιο πουριτανός και απο τους καθολικούς! Ότι και αν έκανα ήταν μεμπτό. Επαγγελματικό δείπνο, meeting με το αφεντικό μου, καφέ με παλιό συμμαθητή?? Για εκείνον ήταν φτηνές δικαιολογίες για να καλύψω την απιστία που σχεδίαζα.
Η ειλικρίνειά μου να παραδεχτώ πως ως άνθρωπος έζησα και εγώ έρωτες, απογοητεύσεις, στεναχώριες και λανθασμένους ενθουσιασμούς έγινε το μεγαλύτερό μου πρόβλημα.
Τώρα όμως έμαθα και ξέρω πλέον πως να κρύψω τα αυτονόητα.
Όσο για εσάς...Μην ξεγελαστείτε ποτέ. Μην κάνετε το λάθος και παραδεχτείτε πως ζήσατε λιγάκι την ζωή σας, τα νιάτα σας... Απλά προσποιηθείτε....
Τρίτη 21 Ιουνίου 2011
Αυτό που θέλουνε οι άντρες
Με τους άντρες όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Είναι προβλέψιμοι με συγκεκριμένες πάντα συμπεριφορές και αντιδράσεις.
Οι άντρες λατρεύουν τις γυναίκες που είναι όμορφες έξυπνες και δυναμικές. Ποιος άντρας θέλει δίπλα του μια βαρετή γλάστρα που απλά επιβαρύνει την καθημερινότητά του με την απραξία της? Ο άνδρας θέλει η γυναίκα που είναι δίπλα του, να είναι δραστήρια, περιπετειώδης, να έχει άποψη και να δοκιμάζει συνεχώς καινούργια πράγματα. Θέλει η γυναίκα να είναι ο άντρας της ζωής της, να λύνει μόνη της τα προβλήματά της και όταν χρειάζεται να αλλάζει και την …λάμπα!
Αυτήν την γυναίκα όμως, οι άντρες τη θαυμάζουν, την ποθούν αλλά ποτέ δεν θα την διεκδικήσουν. Θα την ονειρευτούν, θα φανταστούν πως κατάφεραν επιτέλους να την κάνουν δική τους αλλά ποτέ δεν θα τολμήσουν. Γιατί κανένας άντρας δεν αντέχει να έχει δίπλα του μια τέτοια γυναίκα. Γιατί? Γιατί πολύ απλά φοβούνται μη φανεί η ανεπάρκειά τους….
Οι άντρες κυνηγούν τις γυναίκες τις «εύκολες». Τις γυναίκες που λατρεύουν το σεξ, τις γυναίκες που έδιωξαν τα στερεότυπα και αποφάσισαν να ζήσουν τη ζωή τους. Η σχέση σε αυτή την περίπτωση, έχει πάθος, ένταση και είναι απαλλαγμένη από τη ρουτίνα και την βαρετή καθημερινότητα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό σε έναν άντρα από μία γυναίκα που έχει αυτοπεποίθεση και τολμά να πει τα θέλω της!
Αυτή την γυναίκα, οι άντρες ως γνήσια αρσενικά θα την κυνηγήσουν, θα την διεκδικήσουν και με κάθε τρόπο θα προσπαθήσουν να την κάνουν δική τους. Ποτέ όμως δεν θα την παντρευτούν! Είναι πολύ πουριτανοί για να αντέξουν να είναι δίπλα σε μια γυναίκα που δεν κρύβει το παρελθόν της και δεν κρύβεται πίσω από το κλασικό γυναικείο ψέμα «μωρό πριν γνωρίσω εσένα, μόνο μια σχέση είχα»!
Οι άντρες αναζητούν τις γυναίκες νοικοκυρές. Αυτές που ξυπνάν από τις εφτά το πρωί για να ετοιμάσουν το πρωινό του καλού τους και το μεσημέρι τον περιμένουν με ένα πιάτο νοστιμότατο στιφάδο στο τραπέζι. Ποιος άντρας θα μπορούσε άλλωστε να αντισταθεί σε ένα καλοσιδερωμένο πουκάμισο, στο αστραφτερό μπάνιο, στα εξαιρετικά εδέσματα που όλη τη μέρα του σερβίρει? Τι και αν κυκλοφορεί στο σπίτι με το μαλλί κότσο και τις αντιολισθητικές παντόφλες για να μην γλιστράει την ώρα που σφουγγαρίζει….το βράδυ που η γυναίκα νοικοκυρά θα φλερτάρει με τον Μορφέα, ο «κανακάρης» της θα πάει να αναζητήσει αλλού τα ψηλοτάκουνα.
Αυτή είναι και η γυναίκα που θα παντρευτεί! Γιατί? Γιατί πολύ απλά έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Μπορεί και κάνει όλα όσα οι παραπάνω γυναίκες δεν μπορούν να του προσφέρουν. Του μαγειρεύει, του πλένει, του συμμαζεύει τα πεταμένα, του βγάζει τα παπούτσια όταν γυρνάει τύφλα στο μεθύσι στις 7 το πρωί.
Και το βασικότερο? Είναι μόνιμα κουρασμένη για να βγει έξω και έτσι εκείνος ελεύθερα τρέχει να αναζητήσει τις άλλες γυναίκες……
Υ.Γ. Στη φωτογραφία είναι ο "Β"
Παρασκευή 10 Ιουνίου 2011
Γιατί μαμά?
Υπάρχουν κάποια πράγματα, τα οποία είναι ανεξίτηλα χαραγμένα στο μυαλό και στη συνείδηση μιας γυναίκας. Είναι ο πρώτος της έρωτας, τα πρώτο ραντεβού, η πρώτη απογοήτευση. Η πρώτη φορά που πιάνει τον εαυτό της να μιλά σαν τη μαμά της. Στη συνέχεια η εν λόγω γυναίκα αρχίζει να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο που δεν είχε δώσει καμία απολύτως σημασία στις φαινομενικά μπανάλ και ξεπερασμένες συμβουλές της μαμάς και κάνει τα πάντα για να κερδίσει το χαμένο χρόνο.
Η εφηβική μνήμη λειτουργεί επιλεκτικά με τις συμβουλές, ειδικά όταν τις εντάσσει αυτομάτως στην κατηγορία «Τι βλακείες μου λέει τώρα πάλι». Με το πέρασμα των χρόνων όμως, αυτές μετακομίζουν από το υποσυνείδητο που εμείς τις είχαμε εξορίσει και επανέρχονται πάλι στο μπροστινό κομμάτι του μυαλού μας. Στην αρχή παλεύουμε να τις αγνοήσουμε , τις απωθούμε από το μυαλό, αλλά έρχεται αναπόφευκτα η στιγμή όπου θα πρέπει να τις επανεκτιμήσουμε και να αποδεχτούμε το τραγικό «μου τα έλεγες μαμά, εγώ δε σε άκουγα»!
«Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι» έλεγε η μαμά και εμείς επιχειρηματολογούσαμε επί ώρες ότι ο δικός μας είναι διαφορετικός. Μετα από αρκετούς καβγάδες συνειδητοποιούμε ότι είναι όλοι τους ίδιοι. Υπάρχουν παραλλαγές βέβαια, αλλά όλοι τους τιμούν τις ίδιες αξίες. Αν τους στερήσεις τους κολλητούς τους θα σε μισήσουν, αν προσβάλλεις τη μητέρα τους δεν θα σε συγχωρήσουν, αν τους την πέσει η Αντζελίνα θα σε κερατώσουν, αν τους πιέσεις θα σε χωρίσουν.
«Αν τον θέλεις, να τον κάνεις να περιμένει». Είναι το σοφότερο πράγμα που έχει ξεστομίσει ποτέ μαμά. Όσο και να διαφωνήσαμε, όσο και να ασπαστήκαμε τον φεμινισμό, την ισότητα και τον γυναικείο δυναμισμό, όλες μας συμφωνήσαμε στο ίδιο πράγμα. Πιο δύσκολα αποχωρίζεσαι κάτι το οποίο έχεις κάνει κόπο για να αποκτήσεις, παρά για κάτι το οποίο σου δίνεται απλόχερα χωρίς καν να το ζητήσεις.
«Να είσαι ανεξάρτητη, να μη στηρίζεσαι σε κανέναν». Είναι όντως ωραίο να έχουμε την μαμά μας, να μας μαγειρεύει, να μας πλένει, να μας καθαρίζει, τον φίλο μας να μας πηγαίνει-φέρνει με το αυτοκίνητο, την φίλη μας να κουβαλάει τις τσάντες στην αγορά. Γενικώς να υπάρχει κάποιος να μας νταντεύει. Θα πρέπει όμως να διατηρούμε και μια δικλίδα ασφαλείας για τις αναποδιές που θα συναντήσουμε στη ζωή μας και είναι απαραίτητες για τον αυτοσεβασμό μας. Για να μην χρειαστεί κάποια στιγμή να διατηρήσουμε μια σχέση που δε μας καλύπτει, απλώς και μόνο από εξάρτηση (πρακτική, συναισθηματική, οικονομική)
«Μην ντύνεσαι σαν αγόρι, βρε κοριτσάκι μου». Καλές οι φόρμες και τα αθλητικά αλλά τουλάχιστον μια στο τόσο οφείλεις να κάνεις αισθητή τη γυναικεία σου πλευρά. Μπορεί οι συνοδοί μας, να μας αγαπάνε για τον εσωτερικό μας κόσμο και να νιώθουν άνετα μαζί μας ακόμα και αν φοράμε τη στολή του αστροναύτη, θα πρέπει όμως που και που να τους υπνωτίζουμε με την εμφάνισή μας.
«Οι άντρες είναι κυνηγοί». Το ζήτημα είναι καθαρά γονιδιακό. Όσο και αν διαφωνούμε, όσο και αν οι ενδείξεις λένε το αντίθετο πρέπει να το αποδεχτούμε. Αυτά τα περίεργα όντα λοιπόν, εξιτάρονται από το απρόσιτο και το μυστηριώδες και θέλουν να ξέρουν ότι η επιλογή του θηράματος ήταν κυρίως δική τους. Μην τους αφήνετε να πιστεύουν ότι ξέρουν τα πάντα για τη ζωή σας, μην είστε πάντα διαθέσιμες και μην τους αφήνετε να επαναπαυτούν ότι θα σας έχουν για πάντα.
«Παιδάκι μου, φάε κάτι πριν βγεις». Μπορεί εσύ να φοράς κολλητό τζιν και κοντό μπλουζάκι που αποκαλύπτουν κάθε επιπλέον γραμμάριο, ή μαμά σου όμως απλά έχει για άλλη μια φορά δίκαιο. Διότι δυο πράγματα μπορεί να συμβούν. Η θα γυρίσεις σπίτι στις 4 το πρωί και θα φας ότι βρεις μπροστά σου (και ας την έβγαλες όλη τη μέρα με γιαούρτι και φρυγανιές) ή απλά θα σε μαζεύουν οι φίλοι σου αφού θα είσαι σκνίπα από μεθύσι.
«Μόνο εμείς σε αγαπάμε». Η πικρή αλήθεια είναι πως η ανιδιοτελής αγάπη είναι σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο των γονιών. Όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι υφίσταται ο ουράνιος έρωτας και η αδελφική φιλία, πάντα υπάρχει ένα όριο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους ανθρώπους γύρω μας να γίνουν θυσία για εμάς, άλλωστε δεν είναι αυτός ο ρόλος τους στη ζωή μας. Η μαμά μας λοιπόν έχει για άλλη μια φορά δίκαιο. Προσοχή όμως, γιατί αν παραδεχτούμε στις μαμάδες μας πόσο δίκαιο έχουν τότε μπορεί να μετακομίσουν και στο σπίτι μας και να μας μιλάν όλη τη μέρα….
Η εφηβική μνήμη λειτουργεί επιλεκτικά με τις συμβουλές, ειδικά όταν τις εντάσσει αυτομάτως στην κατηγορία «Τι βλακείες μου λέει τώρα πάλι». Με το πέρασμα των χρόνων όμως, αυτές μετακομίζουν από το υποσυνείδητο που εμείς τις είχαμε εξορίσει και επανέρχονται πάλι στο μπροστινό κομμάτι του μυαλού μας. Στην αρχή παλεύουμε να τις αγνοήσουμε , τις απωθούμε από το μυαλό, αλλά έρχεται αναπόφευκτα η στιγμή όπου θα πρέπει να τις επανεκτιμήσουμε και να αποδεχτούμε το τραγικό «μου τα έλεγες μαμά, εγώ δε σε άκουγα»!
«Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι» έλεγε η μαμά και εμείς επιχειρηματολογούσαμε επί ώρες ότι ο δικός μας είναι διαφορετικός. Μετα από αρκετούς καβγάδες συνειδητοποιούμε ότι είναι όλοι τους ίδιοι. Υπάρχουν παραλλαγές βέβαια, αλλά όλοι τους τιμούν τις ίδιες αξίες. Αν τους στερήσεις τους κολλητούς τους θα σε μισήσουν, αν προσβάλλεις τη μητέρα τους δεν θα σε συγχωρήσουν, αν τους την πέσει η Αντζελίνα θα σε κερατώσουν, αν τους πιέσεις θα σε χωρίσουν.
«Αν τον θέλεις, να τον κάνεις να περιμένει». Είναι το σοφότερο πράγμα που έχει ξεστομίσει ποτέ μαμά. Όσο και να διαφωνήσαμε, όσο και να ασπαστήκαμε τον φεμινισμό, την ισότητα και τον γυναικείο δυναμισμό, όλες μας συμφωνήσαμε στο ίδιο πράγμα. Πιο δύσκολα αποχωρίζεσαι κάτι το οποίο έχεις κάνει κόπο για να αποκτήσεις, παρά για κάτι το οποίο σου δίνεται απλόχερα χωρίς καν να το ζητήσεις.
«Να είσαι ανεξάρτητη, να μη στηρίζεσαι σε κανέναν». Είναι όντως ωραίο να έχουμε την μαμά μας, να μας μαγειρεύει, να μας πλένει, να μας καθαρίζει, τον φίλο μας να μας πηγαίνει-φέρνει με το αυτοκίνητο, την φίλη μας να κουβαλάει τις τσάντες στην αγορά. Γενικώς να υπάρχει κάποιος να μας νταντεύει. Θα πρέπει όμως να διατηρούμε και μια δικλίδα ασφαλείας για τις αναποδιές που θα συναντήσουμε στη ζωή μας και είναι απαραίτητες για τον αυτοσεβασμό μας. Για να μην χρειαστεί κάποια στιγμή να διατηρήσουμε μια σχέση που δε μας καλύπτει, απλώς και μόνο από εξάρτηση (πρακτική, συναισθηματική, οικονομική)
«Μην ντύνεσαι σαν αγόρι, βρε κοριτσάκι μου». Καλές οι φόρμες και τα αθλητικά αλλά τουλάχιστον μια στο τόσο οφείλεις να κάνεις αισθητή τη γυναικεία σου πλευρά. Μπορεί οι συνοδοί μας, να μας αγαπάνε για τον εσωτερικό μας κόσμο και να νιώθουν άνετα μαζί μας ακόμα και αν φοράμε τη στολή του αστροναύτη, θα πρέπει όμως που και που να τους υπνωτίζουμε με την εμφάνισή μας.
«Οι άντρες είναι κυνηγοί». Το ζήτημα είναι καθαρά γονιδιακό. Όσο και αν διαφωνούμε, όσο και αν οι ενδείξεις λένε το αντίθετο πρέπει να το αποδεχτούμε. Αυτά τα περίεργα όντα λοιπόν, εξιτάρονται από το απρόσιτο και το μυστηριώδες και θέλουν να ξέρουν ότι η επιλογή του θηράματος ήταν κυρίως δική τους. Μην τους αφήνετε να πιστεύουν ότι ξέρουν τα πάντα για τη ζωή σας, μην είστε πάντα διαθέσιμες και μην τους αφήνετε να επαναπαυτούν ότι θα σας έχουν για πάντα.
«Παιδάκι μου, φάε κάτι πριν βγεις». Μπορεί εσύ να φοράς κολλητό τζιν και κοντό μπλουζάκι που αποκαλύπτουν κάθε επιπλέον γραμμάριο, ή μαμά σου όμως απλά έχει για άλλη μια φορά δίκαιο. Διότι δυο πράγματα μπορεί να συμβούν. Η θα γυρίσεις σπίτι στις 4 το πρωί και θα φας ότι βρεις μπροστά σου (και ας την έβγαλες όλη τη μέρα με γιαούρτι και φρυγανιές) ή απλά θα σε μαζεύουν οι φίλοι σου αφού θα είσαι σκνίπα από μεθύσι.
«Μόνο εμείς σε αγαπάμε». Η πικρή αλήθεια είναι πως η ανιδιοτελής αγάπη είναι σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο των γονιών. Όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι υφίσταται ο ουράνιος έρωτας και η αδελφική φιλία, πάντα υπάρχει ένα όριο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους ανθρώπους γύρω μας να γίνουν θυσία για εμάς, άλλωστε δεν είναι αυτός ο ρόλος τους στη ζωή μας. Η μαμά μας λοιπόν έχει για άλλη μια φορά δίκαιο. Προσοχή όμως, γιατί αν παραδεχτούμε στις μαμάδες μας πόσο δίκαιο έχουν τότε μπορεί να μετακομίσουν και στο σπίτι μας και να μας μιλάν όλη τη μέρα….
Τρίτη 24 Μαΐου 2011
«Αγάπα ως εαυτόν»...
Όταν γνώρισα τον "Β", τότε που ήταν ένας άλλος απο αυτό που είναι τώρα, μου μίλαγε για τους ανθρώπους που θαύμαζε, που ήθελε να μοιάσει.
Μου μίλαγε για όλους αυτούς, που είναι μαχητές της ζωής, που προσπαθούν, που παλεύουν και ποτέ δεν το βάζουν κάτω. Δεν τον γοήτευαν οι γυναίκες γλάστρες, αλλά αυτές που σε έναν κόσμο αντροκρατούμενο καταφέρναν να διεκδικήσουν και να αποκτήσουν τα θέλω τους.
Με τα χρόνια όμως, αυτό άλλαξε...
Ειδικά μετά το χωρισμό του με την πρώην του, άρχισε να αλλάζει τις απόψεις του. Ίσως απο ενοχές, ίσως απο αυτά που οι "δήθεν" φίλοι του του έλεγαν.
Ξαφνικά, άρχισε να εκθειάζει τις γυναίκες που όλη μέρα χτένιζαν τα μαλλιά τους και έβαφαν τα νύχια τους και άρχισε να αναρωτιέται πως είναι δυνατόν η χοντρούλα απέναντι να έχει δίπλα της έναν άντρα που την χαϊδεύει απαλά....
Το πρότυπο της δυναμικής γυναίκας, της γυναίκας που έχει άποψη χάθηκε και τη θέση του πήρε η γυναίκα γλάστρα.... Και επειδή εγώ δεν ήμουν απο αυτές που είναι 1.80 δεν άξιζα να με κυκλοφορεί...
Έτσι άρχισα έναν αγώνα δρόμου...να προλαβω...να φτιάξω μαλλί, να διορθώσω τα φρύδια, να διώξω την κυτταρίτιδα, να μάθω να ισσοροπώ στα 12ποντα...
Αρνούμαι όμως να συνεχίσω να το κάνω. Αρνούμαι να απολλογηθώ για αυτό που είμαι....
Αποδέχομαι τον εαυτό μου, έτσι όπως είναι με όλα του τα λάθη.
Έδωσα επιτέλους μια υπόσχεση στον εαυτό μου και αυτό θα πρέπει να κάνουμε όλες μας. Να τον αγαπήσουμε έτσι όπως ποτέ δεν αγαπήσαμε ποτέ κανέναν άντρα, όπως ποτέ δε μας αγάπησαν ούτε και εκείνοι. Έτσι όπως πραγματικά είμαστε. Άβαφες, με ανακατεμένα τα μαλλιά, αγουροξυπνημένες το πρωί μπροστά στον καθρέπτη. Με τσιμπιδάκια στα μαλλιά και τεράστια γυαλιά μυωπίας μπροστά στην τηλεόραση. Όταν θυμώνουμε, όταν μας πιάνει υστερία, όταν κλαίμε και γελάμε, όταν ζηλεύουμε. Με ψηλοτάκουνες γόβες και με αθλητικά. Με φόρμες και με αποκαλυπτικά φορέματα. Με τον σάκο του γυμναστηρίου και με την ακριβή τσάντα της βόλτας. Έτσι όπως είμαστε όταν δε φοβόμαστε ότι μας κοιτάζει κάποιος. Όταν δεν νιώθουμε το μάτι του έρωτα στραμμένο πάνω μας. Το αξίζουμε αυτό νομίζω. Το χρωστάμε στον εαυτό μας.
Ίσως κάποια στιγμή να καταλάβουμε όλοι μας, πως τα πάντα δεν γυρίζουν γύρω από τα κομμωτήρια και τα ινστιτούτα αισθητικής. Γύρω από τα ρούχα και τα αξεσουάρ που φοράμε. Τα πάντα είναι μέσα μας, στην ψυχή μας, σε αυτό που εμείς απλόχερα μπορούμε να δώσουμε στον άλλον. Αρκεί βέβαια, να υπάρχει κάποιος, έτοιμος να τα απολαύσει.
Μου μίλαγε για όλους αυτούς, που είναι μαχητές της ζωής, που προσπαθούν, που παλεύουν και ποτέ δεν το βάζουν κάτω. Δεν τον γοήτευαν οι γυναίκες γλάστρες, αλλά αυτές που σε έναν κόσμο αντροκρατούμενο καταφέρναν να διεκδικήσουν και να αποκτήσουν τα θέλω τους.
Με τα χρόνια όμως, αυτό άλλαξε...
Ειδικά μετά το χωρισμό του με την πρώην του, άρχισε να αλλάζει τις απόψεις του. Ίσως απο ενοχές, ίσως απο αυτά που οι "δήθεν" φίλοι του του έλεγαν.
Ξαφνικά, άρχισε να εκθειάζει τις γυναίκες που όλη μέρα χτένιζαν τα μαλλιά τους και έβαφαν τα νύχια τους και άρχισε να αναρωτιέται πως είναι δυνατόν η χοντρούλα απέναντι να έχει δίπλα της έναν άντρα που την χαϊδεύει απαλά....
Το πρότυπο της δυναμικής γυναίκας, της γυναίκας που έχει άποψη χάθηκε και τη θέση του πήρε η γυναίκα γλάστρα.... Και επειδή εγώ δεν ήμουν απο αυτές που είναι 1.80 δεν άξιζα να με κυκλοφορεί...
Έτσι άρχισα έναν αγώνα δρόμου...να προλαβω...να φτιάξω μαλλί, να διορθώσω τα φρύδια, να διώξω την κυτταρίτιδα, να μάθω να ισσοροπώ στα 12ποντα...
Αρνούμαι όμως να συνεχίσω να το κάνω. Αρνούμαι να απολλογηθώ για αυτό που είμαι....
Αποδέχομαι τον εαυτό μου, έτσι όπως είναι με όλα του τα λάθη.
Έδωσα επιτέλους μια υπόσχεση στον εαυτό μου και αυτό θα πρέπει να κάνουμε όλες μας. Να τον αγαπήσουμε έτσι όπως ποτέ δεν αγαπήσαμε ποτέ κανέναν άντρα, όπως ποτέ δε μας αγάπησαν ούτε και εκείνοι. Έτσι όπως πραγματικά είμαστε. Άβαφες, με ανακατεμένα τα μαλλιά, αγουροξυπνημένες το πρωί μπροστά στον καθρέπτη. Με τσιμπιδάκια στα μαλλιά και τεράστια γυαλιά μυωπίας μπροστά στην τηλεόραση. Όταν θυμώνουμε, όταν μας πιάνει υστερία, όταν κλαίμε και γελάμε, όταν ζηλεύουμε. Με ψηλοτάκουνες γόβες και με αθλητικά. Με φόρμες και με αποκαλυπτικά φορέματα. Με τον σάκο του γυμναστηρίου και με την ακριβή τσάντα της βόλτας. Έτσι όπως είμαστε όταν δε φοβόμαστε ότι μας κοιτάζει κάποιος. Όταν δεν νιώθουμε το μάτι του έρωτα στραμμένο πάνω μας. Το αξίζουμε αυτό νομίζω. Το χρωστάμε στον εαυτό μας.
Ίσως κάποια στιγμή να καταλάβουμε όλοι μας, πως τα πάντα δεν γυρίζουν γύρω από τα κομμωτήρια και τα ινστιτούτα αισθητικής. Γύρω από τα ρούχα και τα αξεσουάρ που φοράμε. Τα πάντα είναι μέσα μας, στην ψυχή μας, σε αυτό που εμείς απλόχερα μπορούμε να δώσουμε στον άλλον. Αρκεί βέβαια, να υπάρχει κάποιος, έτοιμος να τα απολαύσει.
Δευτέρα 16 Μαΐου 2011
Ο άντρας ο αληθινός
Ο "Β" μου έλεγε συνέχεια πως δεν είμαι γυναίκα. Πως δεν είμαι γνήσιο θηλυκό. Πως είμαι περισσότερο άντρας παρά γυναίκα....
Δεν του θύμωνα όμως....Έχοντας ζήσει για πολλά δίπλα σε μια γυναίκα που συνέχεια χρησιμοποιούσε με μαεστρία τα θηλυκά όπλα της, του ήταν δύσκολο να συνηθίσει εμένα.
Είχε συνηθίσει την εικόνα της γυναίκας που κλαίει για να διεκδικήσει αυτά που θέλει, της γυναίκας που "νιαουρίζει" για να της γίνουν τα χατίρια.
Εγώ όμως δεν ήμου έτσι. Είχα μάθει αλλιώς. Είχα μάθει να διεκδικώ αυτά που θέλω και ποτέ μα ποτέ να μην κλαίω για να μου κάνουν το χατίρι.
Τα δικά μου όπλα, ήταν η ανεξαρτησία μου, το θάρρος μου να λέω την αλήθεια, η δύναμη μου να αντιμετωπίζω ότι μου συμβαίνει χωρίς να κρύβομαι πίσω απο γλυκανάλατες διακιολογίες.
Για τον "Β", η αληθινή γυναίκα, ήταν αυτή που έσκυβε το κεφάλι και υπομονετικά ανέχονταν τα καπρίτσια του γνήσιου αρσενικού. Ήταν η γυναίκα που έκανε πως δεν καταλαβαίνει, πως δεν γνωρίζει.... (όλα αυτά όμως, μόνο μεχρι τη στιγμή εκείνη που θα τον τυλίξει, θα εδρεώσει τη δύναμή της και τελικά θα πάρει το αίμα της πίσω...)
Όσο για τον αληθινό άντρα....η άποψη του "Β" ήταν λιτή και ξεκάθαρη.
Αληθινός άντρας, είναι ο άντρας ο κυνηγός. Ο άντρας που τρέχει πίσω απο κάθε φουστοζώνη, ο άντρας που πετάει σε όλο το σπίτι τα ρούχα του, που περιμένει με τα πόδια πάνω στο τραπέζι να του φέρουν το φαγητό του...
Θεωρούσε τον εαυτό του, γνήσιο αρσενικό και ήταν σε μια μόνιμη διαδικασία απόδειξης της "βαρβατίλας" του. Δεν υπήρχε περίπτωση να βγεί έξω και να μην κοιτά τους ποδόγυρους, δεν υπήρχε περίπτωση να μην ενδώσει σε γυναικείο φλέρτ ακόμα και αν αυτό προέρχονταν απο τη θηλυκή εκδοχή του Κουασιμόδου...
Εμένα όμως, αυτή η εκδοχή του αληθινού άντρα δεν με έπειθε... Αυτές οι δικαιολογίες που εκτός απο τον "Β" υιοθετούνται απο πολλούς άλλους άντρες, μου προκαλούσαν ένα μικρό ξενέρωμα.
Γιατί πολύ απλά ο αληθινός άντρας, δεν είναι εκείνος που αγαπά εκατομμύρια γυναίκες, αλλά μόνο μια γυναίκα με εκατομμύρια τρόπους.....
Υ.Γ. Δυστυχώς όμως οι αληθινοί άντρες, είναι πολύ λίγοι.......
Δευτέρα 11 Απριλίου 2011
Πόσο αξίζει μια γυναίκα.....
Κάπου, διάβασα πως οι γυναίκες είναι σαν τα μήλα σε ένα δέντρο. Τα καλύτερα, βρίσκονται στην κορυφή.
Οι περισσότεροι άνδρες δεν θέλουν να φτάσουν στα καλύτερα γιατί φοβούνται να μην πέσουν από την κορυφή και χτυπήσουν, έτσι προτιμούν να μαζεύουν από τα πεσμένα που παρόλο δεν είναι νόστιμα είναι τα πιο εύκολα να μαζέψουν.
Μερικές φορές τα μήλα που βρίσκονται στην κορυφή του δέντρου νομίζουν ότι κάτι συμβαίνει με αυτά και κανείς δεν μπορεί να τα φτάσει, όταν απλά είναι απίστευτα όμορφα. Πρέπει να περιμένουν με υπομονή τον κατάλληλο άνδρα να φτάσει, αυτόν που είναι πραγματικά θαρραλέος να σκαρφαλώσει μέχρι την κορυφή του δένδρου.
Δεν πρέπει όμως τα μήλα να πέσουν για να τα μαζέψουν: όποιος τα έχει ανάγκη και τα αγαπάει θα κάνει τα ΠΑΝΤΑ για να τα φτάσει.....
Παρασκευή 1 Απριλίου 2011
Θυσίες...
Κάθε φορά που έκανα κάποια υποχώρηση, πίστευα πως ήταν η πιο μεγάλη. Αλλά δεν ήταν.... Κάθε φορά που σιωπούσα, νόμιζα πως ήταν η τελευταία. Αλλα δεν ήταν..
Ως ερωτευμένη γυναίκα, έκανα υπερβάσεις για να έχω κοντά μου αυτο που θέλω...
Ζητούσα συνέχεια, ως αντάλλαγμα για την υπομονή μου, να ακούω να μου λέει πως με αγαπά. Αργότερα όμως, πολύ αργότερα, κατάλαβα πως αυτό είναι άκρως εγωϊστικό.
Προσπάθησα με κάθε τρόπο, να κρατήσω αυτή τη σχέση και πολλές φορές σκαρφιζόμουν μικρά ψεμματάκια για να είναι κοντά μου. Είμαι άρρωστη, δε νιώθω καλά, πιέζομαι στη δουλειά μου.... Και έτσι ο "Β" καθόταν κοντά μου.
Του πρόσφερα ότι ήθελε, του έδινα τα πάντα χωρίς αντάλλγμα. Έτσι, δεν είχε λόγο να φύγει, να πάει αλλού και έμενε μαζί μου.
Χρειάστηκε όμως πολύς καιρός να καταλάβω πως όλα αυτά ήταν λάθος. Αγάπη, δεν είναι μόνο να δίνεις, αλλά και να πέρνεις. Έστω, το ελάχιστο απο αυτό που προσφέρεις σε κάποιον. Και εγώ δε ζήτησα ποτέ τίποτα.
Τώρα όμως ξέρω τι πραγματικά είναι αγάπη. Ξέρω πως αγάπη είναι όχι μόνο να δίνεις ή να πέρνεις, αλλά αγάπη είναι να αφήνεις τον άλλον ελεύθερο. Να του ανοίγεις την πόρτα για να πάει όπου εκείνος θέλει ακόμα και αν ξέρεις πως θα πάει κάπου αλλού....
Και εγώ τον "Β" τον αγάπησα πολύ, για αυτό και τον άφησα να φύγει.....
Θυσιάστηκα, στο βωμό του έρωτά σου, μα με χάνεις
κι αν δεν βιάστηκα....
είναι που ήθελα να δω μέχρι που φτάνεις.
Κυριακή 13 Μαρτίου 2011
Ο "Β" και το τζίπ
Το αίσθημα του να περπατάς στο δρόμο, δίχως να σε νοιάζει αν πίσω σου είναι κάποιος γνωστός ήταν πρωτόγνωρο και συνάμα ευχάριστο.
Δυο μερούλες στην Αθήνα, ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί! Shopping therapy, καφέδες, βόλτες, αλλαγή παραστάσεων.... Μια άκρως ευχάριστη ανάσα στην ένταση που λόγω δουλειάς βίωνα εκείνη την περίοδο.
Στη διαδρομή του γυρισμού αποφασίσαμε να δώσουμε λίγη ένταση στη ζωή μας... Να θυμηθούμε τα παλιά, τα παράνομα... Είχαμε καιρό να το κάνουμε, είμασταν σε καλή διάθεση, χαλαροί... Ιδανικές συνθήκες...
Κάπου σε ένα δρομάκι, στρίβει ο "Β" το αυτοκίνητο και να σου μια τεράστια αλλάνα μπροστα μας.. ΤΈΛΕΙΑ...Ιδανικό το μέρος. Αρχίζει να μου αρέσει όλο αυτό.... Παλιές καλές εποχές!
"Περίμενε να στρίψω" ακούω τον "Β" να μου λέει και πρίν προλάβω να πάρω το λάγνο βλέμμα μου νιώθω ένα έντονο ταρακούνημα. Τι έγινε??? Γιατί ξαφνικά κάθομαι λίγο στραβα???
Αφού σας είπα με τον "Β" τίποτα δεν γίνεται φυσιολογικά....
Πέσαμε σε χαντακι!!!!Το τζίπ βρέθηκε ξαφνικά με τη μια ρόδα σε ένα χαντάκι, εγώ στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού και ο "Β" με την απίστευτη απάθεια που πάντα τον διέπει να μου λέει " Γιατί ταράζεσαι?"
Κάπου στη μέση του πουθενά, χωρίς μπαταρία στο ένα κινητό, με οριακή τη μπαταρία στο άλλο, με το αυτοκίνητο στο χαντάκι να μην ταράζομαι????? Δε γίνεται...
Αυτό που ακολούθησε τις επόμενες τρείς ώρες απλά δεν περιγράφεται. Ο "Β" άρχισε να τηλεφωνεί και να ψάχνει την οδική βοήθεια, όταν έκλεισε το κινητό, με παράτησε στην μέση του πουθενά για να συναντήσει αυτούς που θα μας βγάζαν απο εκεί, κάτι σκυλιά γαβγίζαν και εγώ δεν έβλεπα τη μύτη μου.
Ξαφνικά φως!!! Επιτέλους!!! Δυο κύριοι εμφανίζονται μαζί με τον "Β" και ο ένας απο αυτούς μου κλείνει το μάτι πονηρά...Ντροπή... Ο δεύτερος, την ώρα που έδενε το αυτοκίνητο ψιθύριζε στον "Β" ..."Ρε φίλε, γιατί δεν πήγες στην παραλία που είναι εδω πιο κάτω?"
Είχε νυχτώσει για τα καλά όταν καταφέραμε να ξεκολλήσουμε επιτέλους απο εκείνο το χαντάκι. Χωρίς να πούμε κουβέντα μπήκαμε στο αυτοκίνητο και λίγο πριν χαράξει φτάσαμε επιτέλους σπίτι. Ελαφρύτεροι κατά πολλά ευρώ (οι καλοί κύριοι μας πήραν όσα λεφτά είχαμε), κουρασμένοι και χωρίς την ένταση που είχαμε φανταστεί πέσαμε ξεροί στο κρεβάτι.
Λίγο πριν βυθιστώ σε βαθύ ύπνο, ένα χαμόγελο χαράκτηκε στο πρόσωπό μου. Μου αρέσει να είμαι με τον "Β". Μου αρέσει πολύ, γιατί με κάνει να νιώθω ζωντανή και γιατί ποτέ δεν ξέρω τι θα είναι το επόμενο που θα μας συμβεί...
Μια γυναίκα μπορεί.......
Μπορεί να τα βάλει με όλο τον κόσμο για να είναι μαζί με αυτόν που επέλεξε. Μπορεί να δίνει μάχες κάθε μέρα. Με τους φίλους, την οικογένεια, του γνωστούς υπερασπιζόμενη αυτόν που έχει δίπλα της. Και αν χρειαστεί να διαλέξει?? Θα διαλέξει τον άνθρωπό της!
Μπορεί, παρόλο που ξέρει πως αυτό που διάλεξε είναι λάθος, να υπερασπίζεται το λάθος της με τόσο σθένος που να καταφέρει τελικά να πείσει όλους τους άλλους πως είναι το σωστό.
Μπορεί να αλλάξει τη ζωή της, τις συνήθειές της, τις ανάγκες της. Μπορεί να αγνοήσει όλα της τα θέλω, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τα "θέλω" του άλλου.
Μπορεί να στέκεται επι χρόνια στη σκιά του άλλου, να μην φαίνεται ποτέ, να μην γίνεται αντιληπτή, αλλά να είναι αυτή που του δίνει τη δύναμη να προχωράει, να μάχεται, να επιτυγχάνει τους στόχους του.
Μπορεί να παγώσει την καρδιά της, για να βρεί τη δύναμη να παρηγορήσει τον άλλον όταν αυτός κλαίει για μια άλλη γυναίκα. Μπορεί να σιωπά την ώρα που ο άλλος είναι με μια άλλη, μπορεί να μένει ανέκφραστη όταν μπροστά της τους βλέπει.
Μια ερωτευμένη γυναίκα μπορεί και συγνωρεί, μπορεί να ξεχνάει, μπορεί να υπομένει και βαθιά μέσα της ελπίζει πως κάτι κάποτε θα αλλάξει.
Μια ερωτευμένη γυναίκα, τσαλακώνει τον εγωϊσμό της, χάνει την αξιοπρέπειά της, παρακαλάει, ικετέυει, προκειμένου να γυρίσει ο άλλος πίσω.
Υπάρχει όμως κάτι που δεν μπορεί να κάνει. Όχι επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή δεν γίνεται.
Δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που είναι....
Δεν μπορεί να αλλάξει εντελώς τον χαρακτήρα της, δεν μπορεί να μεταλλαχτεί σε κάποια άλλη. Μπορεί μόνον να τον τροποποιήσει....
Εγώ για τον "Β", μπόρεσα και έκανα τα πάντα. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Αλλά δεν μπορώ να γίνω μια άλλη. Δεν μπορώ να γίνω η πρώην. Δεν μπορώ να ξυπνήσω ένα πρωϊ και να είμαι μια άλλη Χριστίνα. Όσο και να το θέλει, όσο και να το προσπαθεί δεν γίνεται.
Αν το έκανα, δεν θα ήμουν άλλο η Χριστίνα που κάποτε τον γοήτευσε, που κάποτε ίσως και να αγάπησε. Θα ήμουν απλά μια άλλη.....
Δευτέρα 7 Μαρτίου 2011
Νοικοκυρά σε απόγνωση
Ο "Β" είναι η προσωποποίηση του άντρα που η μοναδική του συνεισφορά στο σπίτι, είναι να το κάνει άνω κάτω. Για τον "Β" ο καναπές, η τραπεζαρία και οι καρέκλες υπάρχουν για να πετάει τα ρούχα του πάνω, κάθε φορά που μπαίνει στο σπίτι.
Και γω, σωστή νοικοκυρά τρέχω απο πίσω για να τα μαζεύω.
Για τον "Β" το μαγείρεμα, το πλύσιμο των πιάτων, το σκούπισμα, το σφουγγάρισμα ήταν επίσης υπόθεση γυναικεία. Για μένα πάλι, ήταν χαρά μου να τον περιποιούμαι. Μου άρεσε ο ρόλος της νοικοκυράς και για πολύ καιρό τον απολάβανα.
Τα πρωϊνά, ξυπνούσα πάντα πιο νωρίς. Καφές, πρωϊνο, δημητριακά, φρούτα, όλα στο τραπέζι για να τα βρεί έτοιμα ο "Β". Στο ψυγείο, υπήρχε πάντα λευκό κρασί,φαγητό, σοκολάτες, γλυκά και τα κεράκια ήταν πάντα αναμμένα για να φτιάχνουν ρομαντική ατμόσφαιρα.
Για χάρη του "Β", έψαξα όλα τα ντουλάπια μου, για να βρώ το σίδερο να του σιδερώνω τα ρούχα. Το δοκίμασα βέβαια, πρώτα στα δικά μου τα ρούχα, για να δω αν δουλεύει. Χρόνια είχα να το χρησιμοποιήσω.. Έπρεπε να θυμηθώ πως δουλεύει...
Το μπάνιο του, το ήθελε ζεστό όχι καυτό. Και με πολύ αφρόλουτρο, με σαπουνάδες και αιθέραια έλαια. Και γω σαν καλή νοικοκυρά, ρύθμιζα τη θερμοκρασία, άναβα το τζάκι για να μην κρυώσει όταν βγεί και έτρεχα πίσω του να μαζέψω τα νερά που απλώνονταν στο πάτωμα.
Μου άρεσε ο ρόλος της καλής νοικοκυράς. Μου άρεσε να φροντίζω κάποιον που τόσο πολύ θέλω. Δε με κούραζε που μετά απο 12 ώρες δουλειάς, γύριζα στο σπίτι και μάζευα απο το πάτωμα τις λάσπες των παππουτσιών του. Δε με κούραζε, που όλη νύχτα έβαζα πλυντήριο για να βγεί ο λεκές απο το κόκκινο κρασί.
Ούτε το βάρος των ξύλων που κουβαλούσα για να ανάψω το τζάκι με κούραζε. Σκευτόμουν πως μαζί θα καθόμασταν δίπλα απο τη φωτιά και θα χαλαρώναμε απο τις δουλειές μας.
Έγινα για χάρη του μια άλλη. Ξέχασα τη θεωρεία περί ισότητας και υιοθέτησα τη δική του θεωρεία. Αυτήν σύμφωνα με την οποία η γυναίκα απλά υπηρετεί τον άντρα.
Έτσι είχε μάθει...Και όταν εγώ τολμούσα να διαμαρτυρηθώ, τολμούσα να ζητήσω βοήθεια στις δουλειές, μου θύμιζε πως αν συνεχίσω να γκρινιάζω, θα πάει πάλι πίσω, εκεί που είχε τα πάντα στρωμένα, τα πάντα στη διάθεσή του....
Σήμερα όμως, ήθελα εγώ φροντίδα. Ήθελά εγώ κάποιον να με περιποιηθεί, να μου φέρει καφέ στο κρεβάτι. Ήμουν τόσο κουρασμένη, τόσο αδύναμη... Για μια μόνο φορά, ήθελα εγώ κάποιον να μου κάνει όλα μου τα χατίρια.
Ο "Β" συνέχισε να γκρινιάζει. Δεν ξέρω τι έλεγε, δεν άκουγα... Μόνο κάτι ντουλάπια να χτυπάνε ακουσα και μετά ήρθε και ξανακοιμήθηκε... Αθόρυβα σήκώθηκα να δώ. Είχε κάνει για τον εαυτό του πρωϊνό και είχε μετατρέψει την κουζίνα σε εμπόλεμη ζώνη...
Σαν καλή νοικοκυρά, καθάρισα, συμμάζεψα, άναψα το τζάκι για να έχει ζέστη και ακούμπησα τη πλάτη μου στον καναπέ. Με αργές κινήσεις, άναψα τσιγάρο και ήπια μια γουλιά ζεστό καφέ...Κάπως αλλιώς είχα φανταστεί τα πρωϊνά της Κυριακής...Πιο ρομαντικά, πιο τρυφερά...Αλλά η ζωή δεν είναι ταινία να σε ξυπνάν με κρουασάν και λουλούδια... Είναι αλλιώς.....
Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011
Οδηγός επιβίωσης για παρανόμους
Μετά απο πολλά χρόνια παρανομίας με τον "B", μετά απο όλες αυτές τις απίθανες δικαιολογίες και τρόπους που σκαρφιστήκαμε για να βρισκόμαστε,είμαι στην ευχάριστη θέση να εκδώσω οδηγό επβίωσης με λύσεις για όλες αυτές τις προκλήσεις που πρέπει να ξεπεράσουν όσοι κρυφά με κάποιον, θέλουν να συναντηθούν...
Πρόκληση πρώτη: Η επικοινωνία
Όχιιιιι, μην κάνεις το λάθος και αποθηκεύσεις τον αριθμό του μόνο με τα αρχικά, με κάποιο υποκοριστικό ή με το όνομα μιας φίλης. Σκέψου ένα κοινό επίθετο και επινόησε έναν συνάδελφο απο τη δουλειά, έναν καινούργιο κατα προτίμηση, που έχει και πολλές απορίες γιατί τώρα ξεκίνησε... Έτσι δεν θα αναρρωτηθεί κανείς για τις πολλές κλήσεις στο κινητό... Το απαιτεί άλλωστε και η δουλειά να έχουμε καλές σχέσεις με τους συναδέλφους!!!
Πρόκληση δεύτερη: Χρόνος συνάντησης
Η καλύτερη ώρα είναι το μεσημερι. Ποιος θα σε υποπτευθεί μεσημεριάτικα? Ποιός θα σε αναζητήσει? Κανείς. Και ποιός θα φανταστεί πως την ώρα που δεν απαντάς στο κινητό σου εσύ ερωτοτροπείς??? Και πάλι κανείς! Έτσι έχεις όλο το χρόνο να βρεθείς μαζί του ανενόχλητη!!!Και αν είσαι και λίγο τολμηρή....τον επισκέπτεσαι και στη δουλειά του για ένα μικρό....lovebreak
Πρόκληση τρίτη: Τόπος συνάντησης
Αν θές να περνάς ακόμα περισσότερο χρόνο μαζί του, απλά θυμάσαι πως χαλάρωσαν οι κοιλιακοί σου και θέλουν επιγόντως γυμναστήριο. Και λιώνεις στο γυμναστήριο. Κάθε μέρα. Συνέχεια. Κοιλιακούς εσύ? Βαράκια αυτός!
Θες και άλλο χρόνο? Πανεύκολο! Δημιουργείς εικονικούς φίλους. Θυμάσαι ξαφνικά εκείνη τη συμφοιτήτρια που σπουδάζατε μαζί και ήρθε για λίγες μέρες στην πόλη.... Να μην πιείς έναν καφέ μαζί της,ένα ποτό? Ντροπή να αρνηθείς....
Πρόκληση τέτερτη: Θες ολόκληρο το βράδυ μαζί του
Ενώ κάθεσαι ήρεμη και ανέμελη με τον φίλο σου, θυμάσαι ξαφνικά εκείνη τη φορά (πρίν δυο χρόνια) που δεν σου είχε πάρει δώρο στα γενέθλια και ξεκινάς έναν τρικούβερτο και συγυρισμένο καβγά. Τσατίζεσαι, φωνάζεις, ρίχνεις και ένα δάκρυ φεύγοντας για να φανείς πειστική και να το...Ελέυθερο το βράδυ!!!!
Αν αυτο δεν πείθει, τότε έχουμε και Plan B.
Θυμάσαι την κρυμμένη φεμινίστρια και απαιτείς τον χώρο σου. Τέρμα πια η καταπίεση, φτάνει το συνεχεια μαζί. Πνίγεσαι. Δεν έχεις αέρα να αναπνεύσεις...
Πρόκληση πέμπτη: Τι το κάνεις το αυτοκίνητο?
Θες να βρεθείς με τον εραστή σου, αλλά φοβάσαι πως θα περάσει ο φίλος σου νυχτιάτικα να δεί αν το αυτοκίνητο εί ναι στη θέση του? Φοβάσαι μήπως δεί κάποιος άλλος το αυτοκίνητό σου έξω απο το σπίτι του? Κανένα πρόβλημα. Πάιρνεις ταξί!! Κάνεις και μια εκτροπή στο κινητό σου και κανείς δεν θα καταλάβει πως δεν είσαι σπίτι σου...
Πρόκληση έκτη: Σας βλέπουν μαζί!
Αν τύχει και κάποιος γνωστός σε εί μαζί του, αν ξαφνικά εκεί που πίνεις το ποτό μαζί του έρθει ο φίλος σου και σου κάνει σκηνή, μην πανικοβληθείς!!! Μείνε ψύχραιμη και πέρνα στην αντεπίθεση. "Δεν εμπιστεύεσαι εμένα? Εμένα που είμαι πιο πιστή και απο την Πηνελόπη? Εμένα που τόσα χρόνια αγνοώ όλους αυτούς τους μνηστήρες?" Και αν το χεις εύκολο το κλάμα, ρίχνεις και λίγα δάκρυα και με λυγμούς φωνάζεις "Αν πιστεύεις κάτι τέτοιο για μένα, τόσε καλύτερα να βρείς κάποια άλλη καλύτερη, και εμένα άσε με μονάχη"...(Αυτό, εγγυημένα πάντα πιάνει!)
Προσοχή όμως, γιατί ίσως κάτι να πάει στραβά και μπορεί ο αδερφός του ξαφνικά να θέλει να μπεί στο σπίτι ή η πρώην να κάνει ξαφνική επίσκεψη...Σε κάθε περίπτωση φρόντισε να είναι ισόγειο το σπίτι γιατί ποιός ρισκάρει να πέσει απο τον τρίτο όροφο για να γλιτώσει......
Πρόκληση πρώτη: Η επικοινωνία
Όχιιιιι, μην κάνεις το λάθος και αποθηκεύσεις τον αριθμό του μόνο με τα αρχικά, με κάποιο υποκοριστικό ή με το όνομα μιας φίλης. Σκέψου ένα κοινό επίθετο και επινόησε έναν συνάδελφο απο τη δουλειά, έναν καινούργιο κατα προτίμηση, που έχει και πολλές απορίες γιατί τώρα ξεκίνησε... Έτσι δεν θα αναρρωτηθεί κανείς για τις πολλές κλήσεις στο κινητό... Το απαιτεί άλλωστε και η δουλειά να έχουμε καλές σχέσεις με τους συναδέλφους!!!
Πρόκληση δεύτερη: Χρόνος συνάντησης
Η καλύτερη ώρα είναι το μεσημερι. Ποιος θα σε υποπτευθεί μεσημεριάτικα? Ποιός θα σε αναζητήσει? Κανείς. Και ποιός θα φανταστεί πως την ώρα που δεν απαντάς στο κινητό σου εσύ ερωτοτροπείς??? Και πάλι κανείς! Έτσι έχεις όλο το χρόνο να βρεθείς μαζί του ανενόχλητη!!!Και αν είσαι και λίγο τολμηρή....τον επισκέπτεσαι και στη δουλειά του για ένα μικρό....lovebreak
Πρόκληση τρίτη: Τόπος συνάντησης
Αν θές να περνάς ακόμα περισσότερο χρόνο μαζί του, απλά θυμάσαι πως χαλάρωσαν οι κοιλιακοί σου και θέλουν επιγόντως γυμναστήριο. Και λιώνεις στο γυμναστήριο. Κάθε μέρα. Συνέχεια. Κοιλιακούς εσύ? Βαράκια αυτός!
Θες και άλλο χρόνο? Πανεύκολο! Δημιουργείς εικονικούς φίλους. Θυμάσαι ξαφνικά εκείνη τη συμφοιτήτρια που σπουδάζατε μαζί και ήρθε για λίγες μέρες στην πόλη.... Να μην πιείς έναν καφέ μαζί της,ένα ποτό? Ντροπή να αρνηθείς....
Πρόκληση τέτερτη: Θες ολόκληρο το βράδυ μαζί του
Ενώ κάθεσαι ήρεμη και ανέμελη με τον φίλο σου, θυμάσαι ξαφνικά εκείνη τη φορά (πρίν δυο χρόνια) που δεν σου είχε πάρει δώρο στα γενέθλια και ξεκινάς έναν τρικούβερτο και συγυρισμένο καβγά. Τσατίζεσαι, φωνάζεις, ρίχνεις και ένα δάκρυ φεύγοντας για να φανείς πειστική και να το...Ελέυθερο το βράδυ!!!!
Αν αυτο δεν πείθει, τότε έχουμε και Plan B.
Θυμάσαι την κρυμμένη φεμινίστρια και απαιτείς τον χώρο σου. Τέρμα πια η καταπίεση, φτάνει το συνεχεια μαζί. Πνίγεσαι. Δεν έχεις αέρα να αναπνεύσεις...
Πρόκληση πέμπτη: Τι το κάνεις το αυτοκίνητο?
Θες να βρεθείς με τον εραστή σου, αλλά φοβάσαι πως θα περάσει ο φίλος σου νυχτιάτικα να δεί αν το αυτοκίνητο εί ναι στη θέση του? Φοβάσαι μήπως δεί κάποιος άλλος το αυτοκίνητό σου έξω απο το σπίτι του? Κανένα πρόβλημα. Πάιρνεις ταξί!! Κάνεις και μια εκτροπή στο κινητό σου και κανείς δεν θα καταλάβει πως δεν είσαι σπίτι σου...
Πρόκληση έκτη: Σας βλέπουν μαζί!
Αν τύχει και κάποιος γνωστός σε εί μαζί του, αν ξαφνικά εκεί που πίνεις το ποτό μαζί του έρθει ο φίλος σου και σου κάνει σκηνή, μην πανικοβληθείς!!! Μείνε ψύχραιμη και πέρνα στην αντεπίθεση. "Δεν εμπιστεύεσαι εμένα? Εμένα που είμαι πιο πιστή και απο την Πηνελόπη? Εμένα που τόσα χρόνια αγνοώ όλους αυτούς τους μνηστήρες?" Και αν το χεις εύκολο το κλάμα, ρίχνεις και λίγα δάκρυα και με λυγμούς φωνάζεις "Αν πιστεύεις κάτι τέτοιο για μένα, τόσε καλύτερα να βρείς κάποια άλλη καλύτερη, και εμένα άσε με μονάχη"...(Αυτό, εγγυημένα πάντα πιάνει!)
Προσοχή όμως, γιατί ίσως κάτι να πάει στραβά και μπορεί ο αδερφός του ξαφνικά να θέλει να μπεί στο σπίτι ή η πρώην να κάνει ξαφνική επίσκεψη...Σε κάθε περίπτωση φρόντισε να είναι ισόγειο το σπίτι γιατί ποιός ρισκάρει να πέσει απο τον τρίτο όροφο για να γλιτώσει......
Τρίτη 1 Μαρτίου 2011
Όταν κοιμάται ο "Β"
Κάπου στα μέσα της σχέσης μου με τον "Β" και εμείς εξακολουθούσαμε να βρίσκουμε διάφορους τρόπους να βρισκόμαστε κρυφά απο όλους τους άλλους. Η φαντασία μας ανεξάντλητη και με το πέρασμα του χρόνου γινόμασταν όλο και πιο τολμηροί.
Σάββατο βράδυ, και ως συνήθως ήταν βραδυά κοινής εξόδου μαζί με τον "Β". Για να έχουμε και οι δύο το κατάλληλο άλλοθι για τις εξόδους μας, είχαμε θυμηθεί όλους τους ξεχασμένους φίλους μας και βρισκόμασαταν μαζί τους κάθε Σάββατο βράδυ....όλως τυχαίως στα ίδια μαγαζιά!!
Ο "Β" με τη δική του παρέα, εγώ με τη δική μου, και οι δυο μαζί στο ίδιο μαγαζί. Συνέχεια. Κάθε φορά. Κάθε Σάββατο στην αρχή και στη συνέχεια και κάθε Παρασκευή, και συνέχεια... Εμείς τώρα είχαμε την εντύπωση πως ανακαλύψαμε την τέλεια δικαιολογία για να βρισκόμαστε αλλά με τη συχνότητα που βγαίναμε, έπαψαν οι υπόλοιποι να το θεωρούν τυχαίο.
Έτσι λοπόν κανονίστηκε έξοδος και εκείνο το βράδυ...
Για το τυπικό της υπόθεσης, ο "Β" πάντα έφευγε πέντε λεπτά πιο νωρίς και στη συνέχεια έφευγα και εγώ. Εκείνο το βράδυ όμως, ο "Β" τα είχε τσούξει λίγο παραπάνω. Είχε γίνει κάτι μεταξύ "σταφίδας" και "ντίρλας". Ενώ λοιπόν ήταν "αεροπλάνο" μου λέει "έλα απο το σπίτι. Εγώ θα σε περιμένω. Θα αφήσω την πόρτα ανοιχτή".
Τέλεια σκεύτηκα. Καιρό είχαμε να βρεθούμε μόνοι όλο το βράδυ. Ως συνήθως, προφασίστηκα πως κουράστηκα και ζαλίστηκα απο τα πολλά ποτά και με γρήγορες κινήσεις έφυγα απο το μαγαζί.
Σε λιγότερο απο δέκα λεπτά, είχα φτάσει σπίτι του, είχα ανοίξει την πόρτα και μπεί κάτω απο το πάπλωμα δίπλα απο τον "Β". Τεντώνω το χέρι, το πόδι, απλώνομαι στο κρεβάτι να με αντιληφθεί ο "Β" αλλά εκείνος τίποτα. Αν δεν ακουγα την ανάσα του θα νόμιζα ειλικρινά πως δεν είναι ζωντανός.
Προσπάθησα να τον σκουντήξω αλλά ήταν αδύνατον να τον μετακινήσω έστω και λίγο γιατί τώρα τελευταία είχε πάρει τόσα κιλά που είχε αρχίσει και έμοιάζε με σουμο!!
Κρίμα....Και γω που νόμιζα πως θα με περίμενε....
Νωρίς το πρωϊ, ξύπνησα και επεστρεψα στο σπίτι μου. Δεν μπορούσα να καθήσω άλλο γιατί μπορεί να με έψαχνε ο πρώην μου. Την στιγμή όμως που ετοιμάζομαι να μπω κάτω απο την κουβέρτα χτυπάει το κινητό, και ακούω τον πρώην μου να μου θυμίζει πως σε μισή ώρα θα περάσει να με πάρει γιατί είχαμε κανονίσει φαγητό με φίλους...
Αυτό, το είχα ξεχάσει τελείως!!! Φυσικά και δεν μπορούσα να το ακυρώσω, φυσικά και δεν μπορούσα να αποκαλύψω πως κοιμήθηκα χαράματα. Υποτίθεται πως είχα βγεί για ένα χαλαρό ποτό....
Εκπαιδευμένη απο όλες τις υπόλοιπες φορές που υποτίθεται πως κοιμόμουν αλλά εγώ ξενυχτούσα με τον "Β", έβαλα μεγάλες ποσότητες consiler, μπόλικο κολύρριο στα μάτια και έτοιμη για την έξοδο.....
Γύρω στις τέσσερις, και ενώ εγώ κοιμόμουν, έρχεται ένα μήνυμα στο κινητό. Ποιός με θυμήθηκε τέτοια ώρα σκεύτηκα....Ποιός μου χαλάει τον ύπνο... Ο "Β"! Τι τον βρήκε και με θυμήθηκε? Περίεργο. Τέτοια ώρα είναι πάντα με την πρών του....
"Γατί δεν ήρθες το βράδυ σπίτι όπως σου είπα? Γιατί με ξέχασες? Ντροπή σου!!" έγραφε το μήνυμα..
Ω, ναι!!!! Ο "Β" όχι μόνο δεν κατάλαβε πως πήγα σπίτι του, ξάπλωσα στο κρεβάτι του, κοιμήθηκα μαζί του, αλλά μου έκανε και ολόκληρο κήρυγμα για την αδιαφορία μου και την ασυνέπειά μου! Ήταν τόσοσ σίγουρος πως δεν πήγα σπίτι του, που με πίστεψε μόνον, όταν άρχισα να του περιγράφω που ακριβώς είχε πετάξει τα ρούχα μέσα στο σπίτι του.
Παρόλα αυτά δε μου ζήτησε συγνώμη για τις φωνές που μου έβαλε. Δεν λυπήθηκε που δεν κατάλαβε την παρουσία μου. Δεν ένιωσε τύψεις που εγώ ξύπνησα νωρίς για να φύγω πριν με δει κάποιος.... Λυπήθηκε μόνον που ξύπνησε μόνος και δεν υπήρχε κάποιος στο σπίτι να του φτιάξει πρωϊνό....
Σάββατο βράδυ, και ως συνήθως ήταν βραδυά κοινής εξόδου μαζί με τον "Β". Για να έχουμε και οι δύο το κατάλληλο άλλοθι για τις εξόδους μας, είχαμε θυμηθεί όλους τους ξεχασμένους φίλους μας και βρισκόμασαταν μαζί τους κάθε Σάββατο βράδυ....όλως τυχαίως στα ίδια μαγαζιά!!
Ο "Β" με τη δική του παρέα, εγώ με τη δική μου, και οι δυο μαζί στο ίδιο μαγαζί. Συνέχεια. Κάθε φορά. Κάθε Σάββατο στην αρχή και στη συνέχεια και κάθε Παρασκευή, και συνέχεια... Εμείς τώρα είχαμε την εντύπωση πως ανακαλύψαμε την τέλεια δικαιολογία για να βρισκόμαστε αλλά με τη συχνότητα που βγαίναμε, έπαψαν οι υπόλοιποι να το θεωρούν τυχαίο.
Έτσι λοπόν κανονίστηκε έξοδος και εκείνο το βράδυ...
Για το τυπικό της υπόθεσης, ο "Β" πάντα έφευγε πέντε λεπτά πιο νωρίς και στη συνέχεια έφευγα και εγώ. Εκείνο το βράδυ όμως, ο "Β" τα είχε τσούξει λίγο παραπάνω. Είχε γίνει κάτι μεταξύ "σταφίδας" και "ντίρλας". Ενώ λοιπόν ήταν "αεροπλάνο" μου λέει "έλα απο το σπίτι. Εγώ θα σε περιμένω. Θα αφήσω την πόρτα ανοιχτή".
Τέλεια σκεύτηκα. Καιρό είχαμε να βρεθούμε μόνοι όλο το βράδυ. Ως συνήθως, προφασίστηκα πως κουράστηκα και ζαλίστηκα απο τα πολλά ποτά και με γρήγορες κινήσεις έφυγα απο το μαγαζί.
Σε λιγότερο απο δέκα λεπτά, είχα φτάσει σπίτι του, είχα ανοίξει την πόρτα και μπεί κάτω απο το πάπλωμα δίπλα απο τον "Β". Τεντώνω το χέρι, το πόδι, απλώνομαι στο κρεβάτι να με αντιληφθεί ο "Β" αλλά εκείνος τίποτα. Αν δεν ακουγα την ανάσα του θα νόμιζα ειλικρινά πως δεν είναι ζωντανός.
Προσπάθησα να τον σκουντήξω αλλά ήταν αδύνατον να τον μετακινήσω έστω και λίγο γιατί τώρα τελευταία είχε πάρει τόσα κιλά που είχε αρχίσει και έμοιάζε με σουμο!!
Κρίμα....Και γω που νόμιζα πως θα με περίμενε....
Νωρίς το πρωϊ, ξύπνησα και επεστρεψα στο σπίτι μου. Δεν μπορούσα να καθήσω άλλο γιατί μπορεί να με έψαχνε ο πρώην μου. Την στιγμή όμως που ετοιμάζομαι να μπω κάτω απο την κουβέρτα χτυπάει το κινητό, και ακούω τον πρώην μου να μου θυμίζει πως σε μισή ώρα θα περάσει να με πάρει γιατί είχαμε κανονίσει φαγητό με φίλους...
Αυτό, το είχα ξεχάσει τελείως!!! Φυσικά και δεν μπορούσα να το ακυρώσω, φυσικά και δεν μπορούσα να αποκαλύψω πως κοιμήθηκα χαράματα. Υποτίθεται πως είχα βγεί για ένα χαλαρό ποτό....
Εκπαιδευμένη απο όλες τις υπόλοιπες φορές που υποτίθεται πως κοιμόμουν αλλά εγώ ξενυχτούσα με τον "Β", έβαλα μεγάλες ποσότητες consiler, μπόλικο κολύρριο στα μάτια και έτοιμη για την έξοδο.....
Γύρω στις τέσσερις, και ενώ εγώ κοιμόμουν, έρχεται ένα μήνυμα στο κινητό. Ποιός με θυμήθηκε τέτοια ώρα σκεύτηκα....Ποιός μου χαλάει τον ύπνο... Ο "Β"! Τι τον βρήκε και με θυμήθηκε? Περίεργο. Τέτοια ώρα είναι πάντα με την πρών του....
"Γατί δεν ήρθες το βράδυ σπίτι όπως σου είπα? Γιατί με ξέχασες? Ντροπή σου!!" έγραφε το μήνυμα..
Ω, ναι!!!! Ο "Β" όχι μόνο δεν κατάλαβε πως πήγα σπίτι του, ξάπλωσα στο κρεβάτι του, κοιμήθηκα μαζί του, αλλά μου έκανε και ολόκληρο κήρυγμα για την αδιαφορία μου και την ασυνέπειά μου! Ήταν τόσοσ σίγουρος πως δεν πήγα σπίτι του, που με πίστεψε μόνον, όταν άρχισα να του περιγράφω που ακριβώς είχε πετάξει τα ρούχα μέσα στο σπίτι του.
Παρόλα αυτά δε μου ζήτησε συγνώμη για τις φωνές που μου έβαλε. Δεν λυπήθηκε που δεν κατάλαβε την παρουσία μου. Δεν ένιωσε τύψεις που εγώ ξύπνησα νωρίς για να φύγω πριν με δει κάποιος.... Λυπήθηκε μόνον που ξύπνησε μόνος και δεν υπήρχε κάποιος στο σπίτι να του φτιάξει πρωϊνό....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)