Μια γιορτή αλλιώτικη

Την ταχύτητα, πάντα τη λάτρευα… Δυνατή μουσική, ανοιχτό παράθυρο, μαλλιά που μπερδεύονται από τον αέρα και ο δρόμος ας είναι μακρύς και ατελείωτος…. Αυτού του είδους η οδήγηση, με ηρεμούσε, μου έδινε το χρόνο που ήθελα για να σκεφτώ και ευτυχώς λόγω δουλειάς έπρεπε πολύ συχνά να κάνω μεγάλες διαδρομές.

Χαμένη στις σκέψεις μου λοιπόν, τρόμαξα τόσο που παραλίγο να χάσω τον έλεγχο όταν το κινητό μου χτύπησε ξαφνικά. Μεσημεριάτικα. Τρείς και τέταρτο. Ώρα που η φίλη μου συνήθως απολαμβάνει το μεσημεριανό της ύπνο και ποτέ και για τίποτα δεν τον χάνει… Μάλλον θα έχει κάτι γαργαλιστικό να μου πει σκέφτηκα και έσπευσα να απαντήσω στην κλήση.

«Φίλη μου, το ξέρεις πως εγώ είμαι φίλη σου, δεν το ξέρεις?? Και ποτέ δεν θα άφηνα τίποτα και κανέναν να σε στεναχωρήσει, το ξέρεις και αυτό ε?»
«Ξέρεις, εχτές ήμουν σε μια γιορτή, και εκεί ήταν και ο «Β» και ήταν και η πρώην του εκεί. Και μετά, αργά, έφυγαν και μαζί. Αλλά εγώ έπρεπε να σου το πω. Δεν μπορούσα να μη σου το πω, αφού είσαι φίλη μου….»

Αστραπιαία άρχισαν να περνούν από μπροστά μου οι χτεσινές σκηνές. Είχε πράγματι σε μια γιορτή να πάει. Ο φίλος του, ο κολλητός του, γιόρταζε και δε μπορούσε να μην πάει. Αλλά εγώ δεν ταίριαζα, δεν μπορούσα να πάω μαζί του. Τι να του έλεγε, ποια είμαι… Έπρεπε λοιπόν να μείνω σπίτι. Δε θα αργούσε μου είπε, μόνο για λίγο θα πήγαινε…. Αλλά άργησε. Άργησε πολύ.

Μα με πόσο τρέχω? Που έστριψα? Απορροφήθηκα τόσο στις σκέψεις μου που έχασα τον έλεγχο. Έκανα λίγο στην άκρη, έκλεισα λίγο τα μάτια μου και αποφάσισα να το ξεκαθαρίσω αμέσως μόλις φτάσω σπίτι. Νόμιζα, πως είχα καταφέρει επιτέλους να δομήσω μια φυσιολογική σχέση η οποία βασίζεται στη ειλικρίνεια και ξαφνικά ανακαλύπτω πως τίποτα απολύτως δεν έχω καταφέρει.

Πες μου, τι ακριβώς έκανες χτές??????
Το ερώτημα που του έθεσα, ήταν ξεκάθαρο και λιτό. Ήθελα μια σαφή απάντηση, χωρίς μακροσκελείς διαλόγους και χωρίς υπεκφυγές. Το ύφος μου είχε κάτι από το ύφος των αντρών της GESTAPO και μάλλον το μάτι μου γυάλιζε τόσο πολύ που αποφάσισε τελικά να μου απαντήσει….. Να, εκεί στην γιορτή που πήγα, ήταν και η πρώην. Και δεν είχε και παρέα και κάθισα μαζί της. Και μετά, στο τέλος όταν έφυγα, φοβόταν να πάει μόνη στο αυτοκίνητο και την πήγα εγώ. Και καθίσαμε και λίγο μαζί. Όχι για πολύ. Για καμία ωρίτσα. Τα είπαμε λίγο που είχα και καιρό να την δω. Δεν ήταν και καλά.

«Και εγώ? Δε σε ένοιαξα καθόλου εγώ? Δεν σκέφτηκες στιγμή πως θα το μάθαινα, πως θα μου το λέγανε? Δε σε ένοιαξε που με προσέβαλες μπροστά στους φίλους μου?» Είχα αρχίσει να χάνω την ψυχραιμία μου και με έντονο ύφος μονολογούσα…. Έπεισα όλο τον κόσμο πως άλλαξες, πως τώρα είσαι αλλιώς και εσύ, τι κάνεις εσύ? Τραβιέσαι νυχτιάτικα στα παρκινγκ με την πρώην σου. Αυτή είναι λοιπόν η αλλαγή?

Και μετά, Σιωπή…. Απλά σιωπή…. Και ύστερα η απάντηση. Λιτή και ξεκάθαρη όπως το ερώτημα…

«Το σκέφτηκα. Αλλά εσύ δεν είσαι σαν την πρώην μου. Δεν έχεις ανάγκη εσύ….»

Κρυφτό

Ένα απο τα παιχνίδια που ποτέ μου δεν έπαιξα στην παιδική μου ηλικία, ήταν το κρυφτό. Το θεωρούσα άκρως βαρετό και κουραστικό παιχνίδι. Δεν έβρισκα κάτι ενδιαφέρον στο να κάθεσαι κρυμμένος και ακίνητος, περιμένοντας (μερικές φορές για πολύ ώρα) τη στιγμή που ο άλλος απλά θα έρθει να σε βρεί. Τώρα όμως που μεγάλωσα, έγινε το αγαπημένο μου. Το πιο διασκεδαστικό μου παιχνίδι. Το πιο αγαπημένο....

Μήν ανησυχείτε, δεν έπαθα σύγχυση, ούτε άλλαξε η θεματολογία του Blog, απλά, η σχέση μου με τον "Β" εξελίχτηκε σε ένα μόνιμο κρυφτό. Το παράδοξο είναι, πως την εποχή που είχαμε "παράνομη σχέση" δεν κρυβόμασταν και συναντιόμασταν συνέχεια έξω, τώρα όμως που επίσημα γίναμε ζευγάρι ανακαλύψααμε χιλιαδες διαφορετικούς τρόπους να κρύψουμε το γεγονός ότι είμαστε μαζί.

Αρχικά, το κάναμε γιατί δεν θέλαμε να πληγώσουμε τους πρώην μας. Μας δημιουργούσε αρκετές τύψεις το γεγονός ότι ενώ αυτοί ζούσαν ένα δράμα, εμείς χαιρόμασταν τον ερωτά μας. Στη συνέχεια, συνειδητοποιήσαμε, πως αν εμφανιστούμε μαζί, θα καταλάβουν όλοι πως η σχέση μας προϋπήρχε του χωρισμού μας και αυτό θα τους πλήγωνε πολύ. Έτσι συμφωνήσαμε με το "Β" να παίξουμε κρυφτό.

Στην αρχή είχε μια απίστευτη γοητεία όλο αυτό. Μια ίντριγκα, μια δράση που μας έκανε να νιώθουμε όπως στην αρχή. Είχαμε βρεί έναν μη λεκτικό κώδικα επικοινωνίας και με κινήσεις των ματιών και μόνο συννενοούματαν για το τι ώρα θα φύγουμε απο το μαγαζί, που θα με πριμένει, που θα πάμε μετά.

Όλως τυχαίως βγαίναμε πάντα στα ίδια μαγαζιά, πάντα την ίδια ώρα και καθόμασταν σε διπλανές θέσεις. Και κάθε φορά κοίταζε ο ένας τον άλλον με ένα έκπληκτο βλέμμα και αναρρωτιόμασταν δυνατά.....πάλι εδώ εσύ????.....

Πολλές φορές, καθόταν απέναντί μου και μου έστελνε διακριτικά μηνύματα. Μου έγραφε πράγματα, σχολίαζε αυτά που φορούσα, γκρίνιαζε όταν έβλεπε κάποιον να με φλερτάρει. Και εγώ, όλως τυχαίως θυμόμουν να φρεσκάρω το κραγιόν μου, τη στιγμή εκείνη που τον πλησίαζε αυτή η ξανθιά με το κολάν, για να περάσω μπροστά του και να του θυμίσω ότι τον βλέπω.

Στη συνέχεια, άρχισαν οι φίλες μου να μου το προξενεύουν!!! Ήταν τόσες οι φορές που τον συναντούσαμε τυχαία έξω, που όλοι γύρω μας προσπαθούσαν.... να μας τα φτιάξουν!!! Μόνος αυτός, μόνη εγώ γιατί να μην γινόμασταν ζευγάρι. Εγώ φυσικά και το έπαιζα δύσκολη. Κάτι δεν μου άτρεσαν τα μαλλιά του, κάτι δεν μου γέμιζε το μάτι, κάτι δεν ήμουν έτοιμη να μπώ σε μια καινούργια σχέση... Όσο όμως εγώ αρνούμουν, τόσο περισσότερο επιμέναν οι φίλες μου.

Και τι σε νοιάζει ο πρώην σου? Πόσο καιρό ακόμα να περιμένεις μέχρι να κάνεις κάτι καινούργιο στη ζωή σου? Πόσο ακόμα θα βγαίνεις μόνη σου? Αυτά ήταν τα κλασσικά επιχειρήματα που χρησιμοποιούσαν οι φίλοι μου για να με πείσουν να ενδώσω στο διακριτικό φλέρτ του "Β". Άσε που άρχισαν να συνομοτούν μεταξύ τους, κρυφά απο μένα, και θέσαν ως στόχο τους την αποκατάστασή μου.

Άθελά τους και μη γνωρίζοντας όμως, μου δώσαν τη λύση στο πρόβλημά μου. Γιατί μια χαρά χαρά ήταν το κρυφτό, αλλά πως εγώ θα ξυπνούσα ένα πρωί και θα έλεγα πως ναι, είμαι με τον "Β"? Οι φίλοι μου όμως μου τα κανόνησαν όλα.
Έτσι άρχισα σιγά σιγά, να βρίσκω συμπαθητικά τα μαλλιά του "Β", ελκυστική την κοιλίτσα του, γιατί απο κοιλιακούς....καρβέλι και όχι φέτες....., άρχισα να βαριέμαι να είμαι μόνη μου και αποφάσισα να δεσμευτώ.

Το πρώτο βήμα είχε ήδη γίνει με την καταλυτική και ουσιαστική συμβολή των φίλων μου. Μετά απο λίγο καιρό ναι, ενέδωσα επιτέλους στο γοητευτικό και επίμονο φλέρτ του "Β" και αρχίσαμε να βγαίνουμε σαν ζευγάρι.

ΌΟΟΟΧΧΧΧΙΙΙΙΙ, δεν τελειώνει εδώ το κρυφτό!!!!!! Είπαμε, με τον "Β" έχω σχέση, οπότε τίποτα δεν μπορεί να γίνει με τον φυσιολογικό τρόπο. Το ότι οι κοντινοί μας φίλοι γνώριζαν τη σχέση μας, δεν σημαίνει πως γίναμε φυσιολογικοί. Εξακολουθούσαμε να κρυβόμαστε γιατί κατά τη γνώμη του "Β" ήταν πολύ νωρίς ακόμα για να το μάθουν οι πρώην μας και κυρίως η δική του πρώην.

Έτσι κάπως, ξεκίνησε ένας καινούργιος κύκλος προβλημάτων και όπως είχε ήδη αποδειχθεί, κάθε καινούργιο πρόβλημα είναι πολύ πιο τραγικό απο το προηγούμενο....

Βράδυα παρηγοριάς (2)......

Ένα απο τα πράγματα, που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν είχα φανταστεί πως θα κάνω, είναι ότι θα βρισκόμουν στην "περίεργη" εκείνη θέση, να παρηγορώ τον "Β" που θρηνούσε τον χωρισμό του με την πρώην του. Αποδεικνύεται λοιπόν για άλλη μια φορά, πως η ζωή μαζί με τον "Β", δεν μπορεί να είναι ούτε φυσιολογική, ούτε χωρίς εκπλήξεις και πρωτοτυπίες.

Δεν χρειαζόταν να μου πει αν είχε μιλήσει μαζί της, αν είχανε βρεθεί. Το ήξερα πολύ πριν μου το πεί. Το έβλεπα στο ύφος του, την διάθεσή του, στο βλέμμα του. Κάθε φορά που επικοινωνονούσε μαζί της, αποκτούσε ένα έντονο μελαγχολικό ύφος και η διάθεσή του ήταν χειρότερη απο το χειρότερα.

Ίσως απο ενοχές, ίσως απο οίκτο, μπορεί και απο ενδιαφέρον, επικοινωνούσε συχνά μαζί της. Φυσικά δεν περιοριζόταν μόνο στα τηλέφωνα η επικοινωνία τους. Ως πολιτισμένοι άνθρωποι, έβγαιναν για φαγητό, για καφέ, ακόμα και σε κοινωνικές εκδηλώσεις πηγαίναν μαζί. Όπως ο ίδιος μου είχε πει, ήταν φίλοι πλέον. Αφήσαν κατα μέρος το παρελθόν τους και γίναν δυο καλοί φίλοι που ανα τακτά διαστήματα βρίσκονται και τα λένε.

Κάθε φορά όμως που είτε βρισκόταν, είτε μιλούσαν, εκείνος έπεφτε σε βαθιά θλίψη. Δεν άντεχε την μελαγχολία της πρώην, την κατάθλιψη που του έλεγε πως ζούσε. Έχανε τη διάθεσή του, το κέφι του και απλά καθόταν για ώρα και κοιτούσε το κενό. Παρόλο που ήταν φίλοι και είχαν ξεπεράσει τον χωρισμό τους, κάθε φορά που επικοινωνούσανε, εκείνη φρόντιζε να του θυμίζει πως τώρα που χωρίσανε η ζωή της τελείωσε....

Στην αρχή, έκανα πολλές προσπάθειες να του εξηγήσω πως ετσι είναι οι χωρισμοί. Πως είναι δύσκολοι και επώδυνοι. Του εξηγούσα, πως ο μόνος τρόπος να ξεπεράσει κάποιος έναν χωρισμό, είναι να αφήσει τον εαυτό του να βιώσει όλη τη γκάμα των συναισθημάτων. Απο την τεράστια θλίψη για τον χωρισμό, ως την απίστευτη χαρά της απαλλαγής αυτού που μας πλήγωσε και απο τον έντονο πόνο της απόρριψης, ως την τσατίλα για αυτόν που μας άφησε. Όταν αυτός ο κύκλος των συναισθημάτων κλείσει, τότε έχει ξεπεραστεί και ο χωρισμός. Και αυτό συμβαίνει πάντα, γιατί πολύ απλά η φύση έχει προνοήσει να συμβεί, γιατί αλλιώς θα πεθαίναμε όλοι απο αγάπη......

Δεν με άκουγε όμως......
Έτσι, άρχισα να τον παρακαλάω να γυρίσει πίσω σε εκείνη. Μη μπορώντας να διαχειριστώ άλλο αυτή την κατάσταση, άρχισα να του ζητώ να ξανασκεφτεί το ενδεχόμενο να γυρίσει πίσω σε εκείνη. Τι νόημα είχε άλλωστε να είναι μαζί μου και συγχρόνως να είναι μόνιμα μελαγχολικός?

Υποτίθεται, πως επί πολλά χρόνια καταπιεζότανε σε μια σχέση που τον έπνιγε και τώρα που επιτέλους τελείωσε η σχέση αυτή, αντί να χαίρεται ζούσε την υπέρτατη θλίψη. Προτιμούσα λοιπόν να μείνω και πάλι μόνη μου απο το είμαι με κάποιον που η διάθεσή του δεν εξαρτώταν απο μένα, αλλά απο την πρώην σύντροφό του.

Ο ίδιος, προσπαθούσε να μου εξηγήσει, πως όλη η συμπεριφορά του ήταν αποτέλεσμα της ευαισθησίας του και μόνο. Δεν άντεχε να βλέπει τους άλλους να υποφέρουν, δεν μπορούσε να διαχειριστεί το γεγονός πως ενώ εκείνος προχωράει τη ζωή του κάποιος άλλος τη σταμάτησε.

Εγώ απο την άλλη, (κατά τα λεγόμενά του) ήμουν απλά αναίσθητη. Το γεγονός ότι είχα τραβήξει μια γραμμή κάτω απο όσα μέχρι τότε είχαν συμβεί στη ζωή μου, με χαρακτήριζε ως αδίστακτη και αναίσθητη. Το ότι δεν κατέβαζα τα μούτρα μου κάθε φορά που έβλεπα τον πρώην μου, σήμαινε για εκείνος πως αντί για καρδιά μάλλον καμία πέτρα θα έχω.
Ώς κλασικός άντρας όμως, δεν είχα την ευφυία να καταλάβει πως απλά υπερασπιζόμουν και προστάτευα τον εαυτό μου. Γιατί αν δεν το έκανα εγώ δεν θα το έκανε κανένας άλλος.....

Μετά τη συμπαράσταση στον πόνο που ζούσε, μετά τις ικετεύσεις προκειμένου να γυρίσει σε αυτήν, ήρθε και η ώρα του εκβιασμού. Ή θα αποφάσιζε τι θέλει επιτέλους ή θα τον άφηνα γιατί πολύ απλά δεν είχα άλλα αποθέματα αντοχής για να μπορέσω να συνεχίσω...
Υποτίθεται λοιπόν, πως διάλεξε εμένα και εγώ η αφελής χάρηκα!

Λάθος μου όμως.... Μεγάλο λάθος.....