Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Βράδυα παρηγοριάς (2)......

Ένα απο τα πράγματα, που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν είχα φανταστεί πως θα κάνω, είναι ότι θα βρισκόμουν στην "περίεργη" εκείνη θέση, να παρηγορώ τον "Β" που θρηνούσε τον χωρισμό του με την πρώην του. Αποδεικνύεται λοιπόν για άλλη μια φορά, πως η ζωή μαζί με τον "Β", δεν μπορεί να είναι ούτε φυσιολογική, ούτε χωρίς εκπλήξεις και πρωτοτυπίες.

Δεν χρειαζόταν να μου πει αν είχε μιλήσει μαζί της, αν είχανε βρεθεί. Το ήξερα πολύ πριν μου το πεί. Το έβλεπα στο ύφος του, την διάθεσή του, στο βλέμμα του. Κάθε φορά που επικοινωνονούσε μαζί της, αποκτούσε ένα έντονο μελαγχολικό ύφος και η διάθεσή του ήταν χειρότερη απο το χειρότερα.

Ίσως απο ενοχές, ίσως απο οίκτο, μπορεί και απο ενδιαφέρον, επικοινωνούσε συχνά μαζί της. Φυσικά δεν περιοριζόταν μόνο στα τηλέφωνα η επικοινωνία τους. Ως πολιτισμένοι άνθρωποι, έβγαιναν για φαγητό, για καφέ, ακόμα και σε κοινωνικές εκδηλώσεις πηγαίναν μαζί. Όπως ο ίδιος μου είχε πει, ήταν φίλοι πλέον. Αφήσαν κατα μέρος το παρελθόν τους και γίναν δυο καλοί φίλοι που ανα τακτά διαστήματα βρίσκονται και τα λένε.

Κάθε φορά όμως που είτε βρισκόταν, είτε μιλούσαν, εκείνος έπεφτε σε βαθιά θλίψη. Δεν άντεχε την μελαγχολία της πρώην, την κατάθλιψη που του έλεγε πως ζούσε. Έχανε τη διάθεσή του, το κέφι του και απλά καθόταν για ώρα και κοιτούσε το κενό. Παρόλο που ήταν φίλοι και είχαν ξεπεράσει τον χωρισμό τους, κάθε φορά που επικοινωνούσανε, εκείνη φρόντιζε να του θυμίζει πως τώρα που χωρίσανε η ζωή της τελείωσε....

Στην αρχή, έκανα πολλές προσπάθειες να του εξηγήσω πως ετσι είναι οι χωρισμοί. Πως είναι δύσκολοι και επώδυνοι. Του εξηγούσα, πως ο μόνος τρόπος να ξεπεράσει κάποιος έναν χωρισμό, είναι να αφήσει τον εαυτό του να βιώσει όλη τη γκάμα των συναισθημάτων. Απο την τεράστια θλίψη για τον χωρισμό, ως την απίστευτη χαρά της απαλλαγής αυτού που μας πλήγωσε και απο τον έντονο πόνο της απόρριψης, ως την τσατίλα για αυτόν που μας άφησε. Όταν αυτός ο κύκλος των συναισθημάτων κλείσει, τότε έχει ξεπεραστεί και ο χωρισμός. Και αυτό συμβαίνει πάντα, γιατί πολύ απλά η φύση έχει προνοήσει να συμβεί, γιατί αλλιώς θα πεθαίναμε όλοι απο αγάπη......

Δεν με άκουγε όμως......
Έτσι, άρχισα να τον παρακαλάω να γυρίσει πίσω σε εκείνη. Μη μπορώντας να διαχειριστώ άλλο αυτή την κατάσταση, άρχισα να του ζητώ να ξανασκεφτεί το ενδεχόμενο να γυρίσει πίσω σε εκείνη. Τι νόημα είχε άλλωστε να είναι μαζί μου και συγχρόνως να είναι μόνιμα μελαγχολικός?

Υποτίθεται, πως επί πολλά χρόνια καταπιεζότανε σε μια σχέση που τον έπνιγε και τώρα που επιτέλους τελείωσε η σχέση αυτή, αντί να χαίρεται ζούσε την υπέρτατη θλίψη. Προτιμούσα λοιπόν να μείνω και πάλι μόνη μου απο το είμαι με κάποιον που η διάθεσή του δεν εξαρτώταν απο μένα, αλλά απο την πρώην σύντροφό του.

Ο ίδιος, προσπαθούσε να μου εξηγήσει, πως όλη η συμπεριφορά του ήταν αποτέλεσμα της ευαισθησίας του και μόνο. Δεν άντεχε να βλέπει τους άλλους να υποφέρουν, δεν μπορούσε να διαχειριστεί το γεγονός πως ενώ εκείνος προχωράει τη ζωή του κάποιος άλλος τη σταμάτησε.

Εγώ απο την άλλη, (κατά τα λεγόμενά του) ήμουν απλά αναίσθητη. Το γεγονός ότι είχα τραβήξει μια γραμμή κάτω απο όσα μέχρι τότε είχαν συμβεί στη ζωή μου, με χαρακτήριζε ως αδίστακτη και αναίσθητη. Το ότι δεν κατέβαζα τα μούτρα μου κάθε φορά που έβλεπα τον πρώην μου, σήμαινε για εκείνος πως αντί για καρδιά μάλλον καμία πέτρα θα έχω.
Ώς κλασικός άντρας όμως, δεν είχα την ευφυία να καταλάβει πως απλά υπερασπιζόμουν και προστάτευα τον εαυτό μου. Γιατί αν δεν το έκανα εγώ δεν θα το έκανε κανένας άλλος.....

Μετά τη συμπαράσταση στον πόνο που ζούσε, μετά τις ικετεύσεις προκειμένου να γυρίσει σε αυτήν, ήρθε και η ώρα του εκβιασμού. Ή θα αποφάσιζε τι θέλει επιτέλους ή θα τον άφηνα γιατί πολύ απλά δεν είχα άλλα αποθέματα αντοχής για να μπορέσω να συνεχίσω...
Υποτίθεται λοιπόν, πως διάλεξε εμένα και εγώ η αφελής χάρηκα!

Λάθος μου όμως.... Μεγάλο λάθος.....

2 σχόλια:

  1. Λάθος δικό του όμως ήταν και που έκοβε βόλτες με την πρώην...Ποτέ δυο πρώην δεν μπορεί να είναι φίλοι...Δεν υπάρχει τέτοια φιλία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ακριβως...διοτι παντα καποιος απο τους δυο ακομη νιωθει η εστω θυμαται

    ΑπάντησηΔιαγραφή