Χίλιες και μια νύχτες

Rumba, Salsa, Latin....
Εξωτικοί ήχοι εναλλάσσονταν μεταξύ τους και η εικόνα μπροστά τους θόλωνε απο τον καπνό των τσιγάρων. Γυναίκες όμορφες, γυναίκες λάγνες, λικνίζονταν στους ρυθμούς της μουσικής που ώρες τώρα ηχούσε στα αυτιά τους σαν μελωδία μαγική. Γυναίκες διψασμένες για έρωτα, πάθη, λάθη. Και αυτοί, έτοιμοι να ενδώσουν σε ένα παιχνίδι ερωτικό χωρίς όρους και κανόνες.
Ο τόπος μαγικός, ονειρικός. Εξωτικά μέρη, που λίγοι μόνο άνθρωποι έχουν την τύχη να τα δούν. Άνθρωποι διαφορετικοί, αλλιώτικοι απο μάς. Η διαφορετικότητα ομως τους προκαλούσε σύγχυση. Εικόνες πολλές και διαφορετικές. Εικόνες πρωτόγνωρες. Μακριά απο τα πρέπει και τις υποχρεώσεις, μακριά απο τους κανόνες που επιβάλλει η συμβίωση σε μια κοινωνία πολύ αυστηρά δομημένη, βρέθηκαν στο δείλημμα να αντισταθούν ή να αφεθούν και να ζήσουν για λίγο χωρίς αναστολές.
Η επιλογή όμως ήταν εύκολη. Η ευκαιρία μοναδική και φυσικά την άρπαξαν.
Στην αρχή, είναι η μυρωδιά των αγαπημένων προσώπων που έχει ποτίσει το πουκάμισο, η αίσθηση των χειλιών που είναι ακόμα ζεστά απο τα φιλιά και που μαζί τους θυμίζουν πως κάπιος υποφέρει μακριά τους. Αυτό τους κρατάει ακόμα σφιγμένους, τους δημιουργεί αναστολές και ενοχές.
Μετά ακολουθεί η σύγχυση της αλλαγής. Άλλοι ρυθμοί, άλλες εικόνες... θέλει λίγο χρόνο να συνηθίσεις. Μετά, έρχεται το δέος για την εξωτική ομορφιά, την φύση που χέρι ανθρώπου δεν έχει επέμβει για να αλλιώσει.
Είναι και αυτοί οι άνθρωποι που δε μοιάζουν καθόλου με έμάς. Είναι αλλιώτικοι. Ελεύθεροι. Αδιάφοροι και αέρινοι. Ζούν τη στιγμή και μόνο τη στιγμή. Και αν η στιγμή έχει συνέπειες? Αν κάπιος πληγωθεί? Δεν έχει σημασία, γατί η στιγμή είναι ιερή και μόνο αυτή ζουν.
Είναι και αυτός ο αέρας που φυσάει....σε ακουμπάει, σε χαϊδεύει, σου ψιθυρίζει στο αυτί να μην αντισταθείς, να αφεθείς και να βιώσεις...
Είναι η μέθη απο τα εξωτικά ποτά που σε κάνει να χαλαρώσεις και να αφεθείς σε έναν χορό αμαρτίας, σε βήματα ανεξέλεγκτα. Η μυρωδιά του ιδρώτα που στάζει στο κορμί που σπαρταράει απο ηδονή και ξεχνάει πως πίσω υπάρχει κάποιος που περιμένει.
Τρείς φίλοι, ένα ταξίδι. Συνθήκες και προυποθέσεις ιδανικές. Πόσες φορές, και σε πόσους ανθρώπους δίνεται η δυνατότητα να ζήσουν ένα ταξίδι εξωτικό?? Σε λίγους μόνο και αυτός ήταν έναν απο τους τυχερούς που έζησε αυτή την εμπειρία.
Στην αρχή, η αίσθηση της ελευθερίας τον συνεπήρε και τον ξενάγησε σε σπίτια όμορφα. Σε κραβάτια ξένα. Τον άφησε στην αγκαλιά γυναικών που σαν σύγχρονες μετρέσες επιδίωκαν τη δική του και μόνο ηδονή. Απαγορευμένα χάδια, επιφανειακά φιλιά, μια συνουσία φανερή,μια αγκαλιά πληρωμένη.
Είναι όμως και αυτή η μοναξιά.... Η αβάσταχτη μοναξιά τη στιγμή που ξαπλώνει στο κρεβάτι και θέλει ένα χαδι τρυφερό. Όχι αλλιώτικο, όχι απελευθερωμένο και χωρίς αναστολές. Ένα χάδι αγάπης, που μπορεί να του πάρει όλη τη θλίψη και να γαληνέψει την ψχή του.
Είναι και αυτή η θλίψη.... Η στεναχώρια του να μην μπορείς να μοιραστείς τίποτα με κάποιον που σε νοιάζεται, σε νιώθει, σε φροντίζει, παρά μόνον με ανθρώπους που σε ταξιδεύουν σε μέρη αισθησιακά και μετά απλά σε αφήνουν.
Το ταξίδι έμοιαζε ατελείωτο. Οι χίλιες και μια νύχτες δεν τελειώναν και εκείνος υπέφερε. Ίσως ήταν η πρώτη φορά που χρειάστηκε να συνειδητοποιήσει πως τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα είναι και τα πιο σημαντικά. Ήταν η διαπίστωση πως ο άνθρωπος που θεωρούμε δεδομένο και πως πάντα θα είναι δίπλα μας, ξαφνικά δεν είναι. Και αν δεν ξανάρθει? Αν εκεί που είναι επιλέξει κάτι άλλο? Αν δεν θέλει να σταθεί πάλι δίπλα του?
Οι χίλιες και μια νύχτες γίναν βασσανιστικές, ατελείωτες. Με το κινητό στο χέρι αναζητούσε συνέχεια τη φωνή μου, την επιβεβαίωση πως θα είμαι εκεί όταν γυρίσει και θα τον περιμένω. Ήρεμος όταν του μιλούσα, απογοητευμένος όταν δεν απαντούσα. Έψαχνε σε κάθε μου λέξη, την επιβεβαίωση πως θα είμαι εδώ και όταν δεν την έβρισκε θύμωνε, απογοητευόταν, μελαγχολούσε.
Για αυτόν οι χίλιες και μια νύχτες, ήταν ένα ταξίδι αποφάσεων, μια επίγνωση του τι πραγματικά θέλει.
Για μένα, οι χίλιες και μια νύχτες ήταν η μεγαλύτερη θυσία...

Πάρτυ γενεθλίων 1

Μεσημέρι Σαββάτου και εγω παίζω νευρικά με το κινητό μου. Το παίρνω στα χέρια, το αφήνω, το ξαναπαίρνω. Που οφείλεται η νευρικότητά μου? Στο γεγονός ότι ο "Β" έχει σήμερα γενέθλια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, αν ήταν φίλος, συνεργάτης, ξάδερφος ή απλά ένας γνωστός μου θα έπαιρνα το κινητό μου και θα έστελνα ένα ευχητήριο μήνυμα ή θα έκανα ένα σύντομο τηλεφώνημα. Εδώ όμως τα πράγματα είναι λίγο περίπλοκα. Είναι μεσημέρι και δεν ξέρω που μπορεί να βρίσκεται. Το πιθανότερο μαζί με την άλλη, οπότε πως να ενοχλήσω. Είναι όμως αγένεια, δεν είναι? Ντροπή! Ούτε μια ευχή? Και αν ενοχλήσω όμως??? Και αν το σηκώσει αυτή το κινητό? Αν δεί το μήνυμα?
Τελικά διαλέγω την ασφαλή λύση. Ένα E-mail. Απλο, λιτό και ουδέτερο. Τίποτα απο τα γραφόμενα στο Mail δεν αποκαλύπτει τη σχέση μας γιατί απλά δεν ξέρω ποιός μπορεί να το δει.
Αργά το απόγευμα μου τηλεφωνεί για να με ευχαριστήσει. Είχε όλη την ημέρα δουλεια,πολύ τρέξιμο, πολλά τηλέφωνα, πολλά Mails και τώρα μόνο μπόρεσε να χαλαρώσει. Μπά, δεν είχε κανονήσει κάτι για το βράδυ. Είναι άλλωστε τόσο κουρασμένος που το πολύ πολύ να βγεί για ένα χαλαρό ποτάκι και φυσικά ούτε λέξη για να βρεθούμε.
Τι κρίμα σκεφτηκα. Να έχεις τα γενεθλιά σου και να μην εχεις κανέναν να βγείς να τα γιορτάσεις? Δεν είναι τραγικό? Δεν είναι θλιβερό να κάθεσαι μόνος στο σπίτι μια τέτοια μέρα?
Εγώ το βράδυ βγήκα με φίλους και όλη την ώρα είχα στο μυαλό μου τον "Β". Η ιδέα ότι εγώ διασκεδάζω και κάποιος άλλος είναι μοναχούλης μου προκαλούσε μια ατέρμονα θλίψη και αρκετές ενοχές.

Το πρωϊ το κινητό με έναν πολύ βίαιο τρόπο μου τάραξε τον ύπνο και μουρμουρίζοντας αναρρωτιόμουν ποιός με θυμάται απο τα άγρια χαράματα. Η Σόφια?!?! Τι την έπιασε πρωϊ πρωϊ? Η Σοφία, είναι φίλη μου, αλλά δεν ξέρει τίποτα για τον Β. Όπως όλοι τον θεωρεί απλά έναν καλό μου φίλο.
Με αρκετά κακή διάθεση απαντώ στο τηλέφωνο και παρακαλάω απο μέσα μου να είναι σύντομος ο διάλογος για να πέσω και πάλι στην αγκαλιά του Μορφέα.
"Συγνώμη που σε ξύπνησα, αλλά χτες που βγήκα έξω πήγα σε ένα μαγαζί και είδα τον "Β" που γιόρταζε τα γενέθλιά του αλλά δεν σε είδα εκεί. Γιατί?"
Ορίστε????? Ποιά αγκαλιά του Μορφέα, ποιός ύπνος? Ως δια μεγείας η υπνηλία μου μεταμορφώθηκε σε ορμητικό ρυάκι δεν πως να το κρατήσω...
Χτες το βράδυ, συνέχισε η φίλη μου, καθόμουν στο μαγαζί και κάποια στιγμή σβήνουν τα φώτα, παίζει το Happy Birthday to you και μια τούρτα υπερπαραγωγή κάνει την εμφάνισή της στολισμένη με πληθώρα κεριών. Γύρισα λοιπόν να δώ ποιός ήταν ο εορτάζων. Η τούρτα κατευθυνόταν προς μια παρέα πολλών-πολλών ατόμων και με δυσκολίαα εντόπισα τον εορτάζων. Ποιός ήταν? Ο "Β"!!! Νόμισα πως θα σε έβλεπα εκεί, αλλά δεν ήσουν. Βέβαια σου τηλεφωνώ για να σε ρωτήσω κάτι άλλο. Ο δεσμός του, είναι μια ξανθιά/πλατινέ κοπέλα? Όχι απαντώ αυθόρμητα, Γιατί όμως ρωτάς? Να, γιατί ήταν μια ξανθιά δίπλα του η οποία ήταν συνέχεια κολλημένη πάνω του και υπέθεσα πως είναι ο δεσμός του γιατί κάπως έτσι συμπεριφερόταν!!
Νέρό, φέρτε μου νερό. Λυποθυμάω, χάνομαι... μα που είναι το νερό??????
Δεν μπορεί να μου συμβαίνει εμένα αυτο, δεν γίνεται,δε μπορεί.
Αρνούμαι να απιστέψω πως ο άνθρωπος που επι χρόνια μπαίνει στο σπίτι μου, κοιμάται στο κρεβάτι μου με κοροϊδεύει κάτω απο τη μύτη μου με μια απίστευτη άνεση. Δεν περίμενα πρόσκληση στο πάρτυ γενεθλίων. Ξέρω που μπορώ να εμφανίζομαι χωρίς να κινώ υποψίες. Απλά με ενοχλεί η υποτιθέμενη μελαγχολία, η θλίψη που δήθεν ένιωθε, το δράμα που υποτίθεται ότι περνάει.
Το βράδυ, την συνηθισμένη ώρα με πήρε τηλέφωνο. Ήταν προετοιμασμένος. Είχε δεί τη φίλη μου στο μαγαζί, ήξερε πως θα μου το είχε ήδη πεί οπότε είχε και τη δικαιολογία του έτοιμη.
Ήταν πάρτυ έκπληξη... Δεν ήξερα τίποτα, καθόμουν σπίτι και με το ζόρι με έπεισε ο ξάδερφος να βγώ για ένα ποτάκι. Αλήθεια δεν ήξερα τίποτε για το πάρτυ!!!!
Η παράσταση βέβαι που έδωσε στο τηλέφωνο δεν σταμάτησε εδώ, είχε και συνέχεια.
'Ασε που μου φορτώθηκε στο πάρτυ-έκπληξη και η ξανθιά. Φαντάσου θράσσος, ακάλεστη ήρθε! Και γω, τι να κάνω εγώ? Να τη διώξω? Να της πώ φύγε?
Εκανα υπομονή και την ανέχτηκα.
Τι γοητεία θέε μου, τι ερμηνεία, τι ρεσιτάλ.... Όλοι οι θεατρίνοι του κόσμου θα ζήλευαν αυτή την παράσταση και οι πιο διάσημοι παραγωγοί θα ικέτευαν να έχουν τέτοιο μονόλογο στις παραγωγές τους!!
Ρίγη συγκίνησης διαπέρασαν το κορμί μου... Ήταν τόσο τέλεια παράσταση που όμοιά της δεν είχα δεί ποτέ ξανά! Άψογη! Εξαιρετκή! Είναι εντυπωσιακό πως μπορεί ένας άνθρωπος να παντρεψει τόσο τέλεια το πιο χυδαίο ψέμα με τις πιο έξυπνες δικαιολογίες.
Συγχαρητήρια, θερμά συγχαριτήρια....

Χωρισμοί

Δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσο καιρό είμασταν μαζί, όταν για άλλη μια φορά η παρανοϊκή συμπεριφορά του, με έκανε να αναρρωτιέμαι αν ο "Β" είναι πράγματι άνθρωπος ή κάποια εξωγήινη μορφή ζωής που ήρθε να εξερευνήσει τον πλανήτη.
Το σίγουρο είναι, πως η σχέση μας μετρούσε χρόνια, απλά δεν θυμάμαι πόσα. Σε όλο αυτό το διάστημα ουδέποτε τέθηκε το ζήτημα του χωρισμού απο τους συντρόφους μας. Μπορεί ο καθένας απο μας βαθιά μέσα του να φλέρταρε με την ιδέα του χωρισμού ουδέποτε όμως, δεν ζήτητσε κάτι τέτοιο ο ένας απο τον άλλον. Αυτό άλλωστε μου φαίνεται και λογικό. Δεν θα μπορούσα ποτέ να τον αναγκάσω/εκβιάσω να χωρίσει. Αν το θελήσει, θα το κάνει μόνος του. Δεν το έκανε όμως ποτέ. Η παρουσία μου ποτέ δεν ήταν αρκετά δυνατή ώστε να τον κάνει να θέλει να απελευθερωθεί απο την σχέση του για να είναι μαζί μου.
Κάποια στιγμή όμως τα πράγματα αλλάξανε και ήρθε η μεγάλη ανατροπή. Αποφάσισε λοιπόν, να φύγει ένα Σαββατοκύριακο με φίλους. Μετά απο έναν δύσκολο χειμώνα, με πολύ δουλειά και τρέξιμο αποφάσισε να χαλαρώσει και να κάνει ηλιοθεραπεία στην παραλία. Κοσμοπολίτικο νησί και αντροπαρέα...Τέλειος συνδυασμός.
Η διαμονη εκεί ευχάριστη και όταν πλησίασε το τέλος με μια μικρή κατάθλιψη γύρισε πάλι πίσω. Όμως στο μεσοδιάστημα, είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις του.
Έτσι, το πρώτο πράγμα που έκανε όταν γύρισε ήταν να ανακοινώσει στην δικιά του πως θέλει να χωρίσουν. Τέρμα η καταπίεση. Τέρμα οι συμβιβασμοί. Τέρμα η μίζερη καθημερινότητα. Η ζωή είναι δική του και πολύ απλά θέλει να την ζησει.
'Ακρως φυσιολογικό θα έλεγε κάποιος. Τι το μεμπτό?
Και όμως κάπου υπάρχει το μεμπτό....
Όπως πάντα, σε εμένα και όχι σε εκείνη είπε την αλήθεια.
Δεν ξύπνησε στο νησί και κατάλαβε έτσι ξαφνικά πως η ζωή είναι αλλιώς. Δεν ήταν ο θαλασσινός αέρας αυτός που τον χαϊδεψε απαλά στο πρόσωπο και ψιθυρίζοντας του είπε πως η ζωή είναι μικρή για να τη ζείς με ημίμετρα. Ήταν η νυχτερινή βόλτα στο club. Εκεί εισέπραξε έντονα την πολιορκία μιας, κατα τα λεγόμενά του, ωραίας γυναίκας. Τον είδε, τον πλησίασε, τον διεκδίκησε, πέρασε χρόνο μαζί του. Μακρία απο τα βλέμματα γνωστών και συνεργατών απόλαυσε το πλεονέκτημα της ανωνυμίας και ήταν απλά ο εαυτός του. Παρόλο που όπως ο ίδιος ισχυριστηκε δεν υπήρξε επαφή, η γνωριμία αυτή ήταν τόσο δυνατή που αποφάσισε να τελειώσει τη σχέση του για να κυνηγήσει το όνειρο.
Μια εφήμερη και σύντομη γνωριμία είχε επιδράσεις πολύ πιο ισχυρές απο ότι η δική μου μακροχρόνια παρουσία.
Τραγικό??
Μάλλον ναι!
Εγώ φυσικά για άλλη μια φορά, κατέρειψα όλα τα ρεκόρ βλακείας και αντί να σηκωθώ να φύγω, απλά κάθησα. (Τουλάχιστον γλίτωσα το εγκεφαλικό!!)
Το πρώτο πρόβλημα που έπρεπε τώρα να διευθετήσω ήταν αυτό της απόρριψης. Όσο και να έχεις συμβιβαστεί με την πάρχουσα κατάσταση, όσο και να εθελοτυφλείς δεν μπορεί να μη σε συγχύσει κάτι τέτοιο. Είναι θέμα εγωισμού. Είναι θέμα σωστής τάξης. Πως μπορεί κάποιος να θέλει να τινάξει τα πάντα στον αέρα για μια γυναίκα που ούτε καν ξέρει, ούτε που γνωρίζει? Και αν είναι ικανός για κάτι τέτοιο, γιατί δεν το κάνει και για μένα?
Δεν θυμάμαι πως διαχειρίστηκα όλον τον θυμό που εκείνη την περίοδο ένιωθα. Δεν ξέρω πως κρατήθηκα και δεν τον πέταξα απο το μπαλκόνι. Ούτως ή άλλως αθώα θα με έκρινε το δικαστήριο. Θα με τοποθετούσε στην κατηγορία αθώα λόγω βλακείας!!!
Το δεύτερο πρόβλημα που έπρεπε να αντιμετωπίσω ήταν το ότι παρόλο που είχα απίστευτα νεύρα μαζί του, έπρεπε και να τον παρηγορήσω. Ποιός άντρας πολλά βαρύς? Ποιός καταπιεσμένος που απελευθρώθηκε απο τα δεσμά του???
Το μην του μιλάτε του παιδιού, γράφτηκε χρόνια πρίν για να περιγράψει μετά απο χρόνια τον "B". Μέχρι και η δική μου καρδιά σπάραζε όταν τον έβλεπα. Βλέμμα θλιμένο. Μάτια υγρά. Ούτε και ο Ερωτόκριτος δεν πόναγε έτσι για την Αρετούσα του.
Δεν είναι σουρεαλιστικό να παρηγορείς τον παράνομο δεσμό σου επειδή χώρισε τον νόμιμο δεσμό του, για χάρη μιας άγνωστης θαυμάστριας???????
Ευτυχώς όμως αυτό το δράμα δεν κράτησε για πολύ.
Η επιστροφή στην πραγματικότητα ήρθε ακριβώς δυο μέρες μετά. Τόσο κράτησε ο πολυπόθητος (κατά τα λεγόμενά του) χωρισμός. Δυο μέρες κλάψας και όλα πάλι όπως παλιά.
Και φυσικά η επανασύνδεση επισφραγίστηκε με ένα ρομαντικό ταξίδι στο νησί....