Το facebook και ο "Β"

Ένας ορισμός για το facebook είναι "πλαίσο δικτύωσης". Μια εφαρμογή για να επανασυνδεθείς με φίλους, παλιούς συμμαθητές, συναδέλφους που έχεις πολύ καιρό να δείς.

Για τον "Β" όμως, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Ήταν ένα "πλαίσο πεσίματος". Ένας πολυ καλός τρόπος για να φλερτάρει, να αλληλεπιδράσει και να ασχοληθεί με όλες αυτές τις απελπιστικά διαθέσιμες γυναίκες.

Το πρωί, πριν καν ανοίξει το μάτι του, σχεδόν μισοκοιμισμένος, άνοιγε το facebook και πρώτο μελημά του, να απαντήσει στα μηνύματα που οι ανα τον κόσμο θαυμάστριες του είχαν στείλει. Τα βράδυα, καθόταν με τις ώρες στο γραφείο και chatαρε μέχρι τα χαράματα.

Στην αρχή απλά τα υποψιαζόμουν όλα αυτά. Δεν με έπιθε όμως η δικαιολογία του πως η ενασχόληση με το facebook ήταν καθαρά για λόγους επαγγελματικούς. Υποτίθεται πως δικτυωνόταν με πελάτες, πως προωθούσε τη δουλειά του, πως διαφήμιζε τις υπηρεσίες του.

Εντελώς αναπάντεχα, κάποιο βράδυ τον είδα να πληκτρολογεί τον κωδικό του και αποφάσισα να τον χρησιμοποιήσω. Ήξερα πως παραβίαζα τα προσωπικά του δεδομένα, η ανάγκη όμως να μάθω ήταν πολύ πιο δυνατή απο τους ενδοιασμούς που στην αρχή είχα.

Αυτά που διάβασαόταν μπήκα στο λογαριασμό του, ήταν μακρά χειρότερα απο αυτά που μπορεί να είχα φανταστεί...

Άπειρα μηνύματα. Άπειρα ερωτικά σχόλια, υπονοούμενα, προτάσεις. Δεν ήταν παλία μηνύματα. Ήταν μηνύματα πρόσφατα. Ήταν μηνύματα που στέλνονταν απο τον "Β" λίγα μόνο λεπτά μετά τη δική μας ερωτική επάφή. Μηνύματα ερωτικά που έστελνε απο τον δικό μου υπολογιστή, απο το δικό μου σπίτι.

Ήξερα πως ήταν επιρεπής στις φουστοζώνες, πως ποτέ δεν έβαζε τα όρια, αλλά αυτό ξεπερνούσε τα όρια του φυσιολογικού. Ήταν αρρωστημένο όλο αυτό που διάβαζα. Κοιτούσα με τις ώρες τα μηνύματα και αναρρωτιόμουν πως μπορεί ένας άνθρωπος να προσποιείται τόσο μα τόσο πολύ.

Μοίραζε με μια απίστευτη ευκολία αγάπες και φιλιά, πρότεινε κεράσματα και φαγητά σε γυναίκες που μόνο για κλάσματα δευτερολέπτου είχε δει και την ίδια στιγμή ζητούσε απο εμένα να πληρώνω τα πάντα γιατί δεν είχε χρήματα.

Δεν μίλησα όμως. Δεν είπα κουβέντα. Συνέχιζα να ζω δίπλα στον "Β" σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Τώρα αρκετό καιρό μετά μετανιώνω. Μετανιώνω γιατί αν τότε είχα φύγει δε θα μου συνέβαινε τίποτα απο όλα αυτά που ακολούθησαν. Όλα όσα μου ε=έκανε μέχρι τώρα δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που ακολούθησε.....

Μέχρι το τέλος

Μέχρι το τέλος η ψυχή κι όμως πηγαίνει και πιο κει
καλά που βρέθηκες εσύ να μου την ταξιδέψεις

και μη σε νοιάζουν τα λεφτά αν μ' αρνηθείς ως τις εφτά
θα περισσέψουν αρκετά τριάντα θα ξοδέψεις

όχι που τρέμω το σταυρό αλλά που δεν μπορώ να βρω
χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία

δε φεύγω για παλικαριά αλλά που μού 'πεσε βαριά
μες τον Παράδεισο η τόση προδοσία

δε σού ζητάω να πληρωθώ μονάχα όταν σταυρωθώ άσε με ν' αναμετρηθώ
μ' αυτά που σέ πονάνε κι άμα γυρίσεις νικητής
θα χεις καρδιά να κοιμηθείς

αυτούς που φεύγουνε νωρίς
ποτέ δεν τούς ξεχνάμε

όχι που τρέμω το σταυρό αλλά που δεν μπορώ να βρω
χρυσά καρφιά που να αξίζουν τη θυσία

δε φεύγω για παλικαριά αλλά που μού 'πεσε βαριά
μες τον Παράδεισο η τόση προδοσία

Μέχρι το τέλος η ψυχή κι όμως πηγαίνει και πιο κει....
Νατάσσα Μποφιλίου - Μέχρι το τέλος

Οι φίλοι του χαράματα

Το βασικό χαρακτηριστικό του ερωτευμένου ανθρώπου, είναι το γεγονός ότι ανέχεται όλες τις συμπεριφορές, όλα τα κακώς κείμενα και ποτέ μα ποτέ δε διαμαρτύρεται. Ο ερωτευμένος άνθρωπος βέβαια, έχει και το ακαταλόγιστο για αυτή του τη συμπεριφορά. Ο άλλος όμως, αυτός που τα προκαλεί και τα επιτρέπει, τι δικαιολογία έχει?

Οι περισσότεροι φίλοι του "Β" ήξεραν για τη σχέση μας πολύ πριν εμείς αρχίσουμε να κυκλοφορούμε δημόσια. Ήξεραν ποιά είμαι, με έβλεπαν έξω, ενίοτε μου μιλούσαν κιόλας, αλλά ποτέ δεν έτυχε να βγούμε όλοι μαζί έξω.

Κάποια στιγμή λοιπόν, αξιώθηκε ο "Β" να κανονίσει μια έξοδο με τον κολλητό του. Για μένα αυτό ήταν ύψιστη χαρά. Μετά απο τόσο καιρό σε κατ' οίκον περιορισμό μια έξοδος ήταν ότι χρειαζόμουν. Άρχισα μάλιστα να φαντάζομαι ότι είχε έρθει επιτέλους η στιγμή που θα ζούσαμε επιτέλους ως φυσιολογικοί άνθρωποι.

Φτιάχνομαι, στολίζομαι, ντυνομαι, γίνομαι υπερπαραγωγή και με τον αέρα του μοντέλου που κατεβαίνει τη σκάλα του Μιλάνο κατέβηκα τη σκάλα του σπιτιού μου. (απο θαύμα μόνο δεν γκρεμοτσακίστηκα με τα 12 ποντα)

Είχα μελετήσει την κάθε μου κίνηση. Το ποτό που θα παραγγείλω, τη στάση του σώματός μου, είχα αποφασίσει να μην ανάψω και τσιγάρο(!) γιατί ήξερα ότι ο φίλος του ειναι αντικαπνιστής.

Μπαίνοντας στο μαγαζί, ο "Β" μου κάνει νόημα, πλησιάζω και γυρνώντας προς τον φίλο του ψελλίζει "Να σου συστήσω τη Χριστίνα".

Ο φίλος του, σηκώνει τη μύτη του, κοιτάει στο ταβάνι, ρεμβάζει για λίγα δευτερόλεπτα και με μια απίστευτη φυσικότητα ρωτάει τον "Β" ....τι ποτό να σου παραγγείλω????

Το μόνο που ήθελα εκείνη τη στιγμή, ήταν να ανοίξει η γή να με καταπιεί, να διακτηνιστώ, να εξαφανιστώ.
Ο "Β" ως γνήσιο αρσενικό (λέμε τώρα) δεν είπε τίποτα. Δεν επέπλιξε τον φίλο του, δεν ενοχλήθηκε, δεν αντέδρασε. Όσο εγώ κάπνισα ένα πακέτο Davidoff εκείνοι συζητούσαν αμέριμνα και ξέχασαν τελείως την ύπαρξή μου.

Αργότερα, όταν πήγαμε σπίτι, ο "Β" τον δικαιολόγησε. Είναι ιδιόρρυθμος μου είπε. Συμπαθούσε και πάρα πολύ την πρώην του "Β" και για αυτό δε μου μίλησε, οπότε να μην το πάρω προσωπικά μου είπε...

Αυτή τη συμπεριφορά, την ανέχτηκα πάρα πολύ καιρό. Όχι μόνο τη συμπεριφορά των φίλων που επιδεικτικά με αγνοούσαν αλλά και του "Β" που ποτέ μα ποτέ δεν έβαλε τα όρια στους άλλους. Που προτιμούσε αντί να χαλάσει την "υποτιθέμενη φιλία" που είχε με αυτούς, να χαλάσει τη δική μου διάθεση χωρίς να σκευτεί πως εγώ είμαι αυτή που κοιμάται μαζί του, ξυπνάει μαζί του, μεγειρεύει για εκείνον, τον φροντίζει και τον ακούει.

Η αλήθεια είναι πως έχω κάνει πάρα πολλά λάθη στη σχέση μου με τον "Β". Ένα απο τα μεγαλύτερα όμως, είναι το ότι δεν πήρα ποτέ την 12 ποντη γόβα μου για να την μεταμορφώσω σε αξεσουάρ πάνω στο κεφάλι του "Β".

Γιατί πολύ απλά κανένας δεν αξίζει αυτού του είδους την απαξίωση που εισέπραξα εγώ απο τους "φίλους" του. Και αν οι φίλοι του είχαν την δικαιολογία πως είναι δύσκολοι άνθρωποι, ο "Β" δεν είχε καμία.

Αν δε πάθεις όμως, δεν μάθεις...