Ο "Β" μου έλεγε συνέχεια πως δεν είμαι γυναίκα. Πως δεν είμαι γνήσιο θηλυκό. Πως είμαι περισσότερο άντρας παρά γυναίκα....
Δεν του θύμωνα όμως....Έχοντας ζήσει για πολλά δίπλα σε μια γυναίκα που συνέχεια χρησιμοποιούσε με μαεστρία τα θηλυκά όπλα της, του ήταν δύσκολο να συνηθίσει εμένα.
Είχε συνηθίσει την εικόνα της γυναίκας που κλαίει για να διεκδικήσει αυτά που θέλει, της γυναίκας που "νιαουρίζει" για να της γίνουν τα χατίρια.
Εγώ όμως δεν ήμου έτσι. Είχα μάθει αλλιώς. Είχα μάθει να διεκδικώ αυτά που θέλω και ποτέ μα ποτέ να μην κλαίω για να μου κάνουν το χατίρι.
Τα δικά μου όπλα, ήταν η ανεξαρτησία μου, το θάρρος μου να λέω την αλήθεια, η δύναμη μου να αντιμετωπίζω ότι μου συμβαίνει χωρίς να κρύβομαι πίσω απο γλυκανάλατες διακιολογίες.
Για τον "Β", η αληθινή γυναίκα, ήταν αυτή που έσκυβε το κεφάλι και υπομονετικά ανέχονταν τα καπρίτσια του γνήσιου αρσενικού. Ήταν η γυναίκα που έκανε πως δεν καταλαβαίνει, πως δεν γνωρίζει.... (όλα αυτά όμως, μόνο μεχρι τη στιγμή εκείνη που θα τον τυλίξει, θα εδρεώσει τη δύναμή της και τελικά θα πάρει το αίμα της πίσω...)
Όσο για τον αληθινό άντρα....η άποψη του "Β" ήταν λιτή και ξεκάθαρη.
Αληθινός άντρας, είναι ο άντρας ο κυνηγός. Ο άντρας που τρέχει πίσω απο κάθε φουστοζώνη, ο άντρας που πετάει σε όλο το σπίτι τα ρούχα του, που περιμένει με τα πόδια πάνω στο τραπέζι να του φέρουν το φαγητό του...
Θεωρούσε τον εαυτό του, γνήσιο αρσενικό και ήταν σε μια μόνιμη διαδικασία απόδειξης της "βαρβατίλας" του. Δεν υπήρχε περίπτωση να βγεί έξω και να μην κοιτά τους ποδόγυρους, δεν υπήρχε περίπτωση να μην ενδώσει σε γυναικείο φλέρτ ακόμα και αν αυτό προέρχονταν απο τη θηλυκή εκδοχή του Κουασιμόδου...
Εμένα όμως, αυτή η εκδοχή του αληθινού άντρα δεν με έπειθε... Αυτές οι δικαιολογίες που εκτός απο τον "Β" υιοθετούνται απο πολλούς άλλους άντρες, μου προκαλούσαν ένα μικρό ξενέρωμα.
Γιατί πολύ απλά ο αληθινός άντρας, δεν είναι εκείνος που αγαπά εκατομμύρια γυναίκες, αλλά μόνο μια γυναίκα με εκατομμύρια τρόπους.....
Υ.Γ. Δυστυχώς όμως οι αληθινοί άντρες, είναι πολύ λίγοι.......
