Θυσίες...

Κάθε φορά που έκανα κάποια υποχώρηση, πίστευα πως ήταν η πιο μεγάλη. Αλλά δεν ήταν.... Κάθε φορά που σιωπούσα, νόμιζα πως ήταν η τελευταία. Αλλα δεν ήταν..
Ως ερωτευμένη γυναίκα, έκανα υπερβάσεις για να έχω κοντά μου αυτο που θέλω...

Ζητούσα συνέχεια, ως αντάλλαγμα για την υπομονή μου, να ακούω να μου λέει πως με αγαπά. Αργότερα όμως, πολύ αργότερα, κατάλαβα πως αυτό είναι άκρως εγωϊστικό.

Προσπάθησα με κάθε τρόπο, να κρατήσω αυτή τη σχέση και πολλές φορές σκαρφιζόμουν μικρά ψεμματάκια για να είναι κοντά μου. Είμαι άρρωστη, δε νιώθω καλά, πιέζομαι στη δουλειά μου.... Και έτσι ο "Β" καθόταν κοντά μου.

Του πρόσφερα ότι ήθελε, του έδινα τα πάντα χωρίς αντάλλγμα. Έτσι, δεν είχε λόγο να φύγει, να πάει αλλού και έμενε μαζί μου.

Χρειάστηκε όμως πολύς καιρός να καταλάβω πως όλα αυτά ήταν λάθος. Αγάπη, δεν είναι μόνο να δίνεις, αλλά και να πέρνεις. Έστω, το ελάχιστο απο αυτό που προσφέρεις σε κάποιον. Και εγώ δε ζήτησα ποτέ τίποτα.

Τώρα όμως ξέρω τι πραγματικά είναι αγάπη. Ξέρω πως αγάπη είναι όχι μόνο να δίνεις ή να πέρνεις, αλλά αγάπη είναι να αφήνεις τον άλλον ελεύθερο. Να του ανοίγεις την πόρτα για να πάει όπου εκείνος θέλει ακόμα και αν ξέρεις πως θα πάει κάπου αλλού....

Και εγώ τον "Β" τον αγάπησα πολύ, για αυτό και τον άφησα να φύγει.....

Θυσιάστηκα, στο βωμό του έρωτά σου, μα με χάνεις
κι αν δεν βιάστηκα....
είναι που ήθελα να δω μέχρι που φτάνεις.

Ο "Β" και το τζίπ

Τρίτη πρωϊ και με σύντομες διαδικασίες αποφασίζουμε με τον "Β" να κάνουμε ένα μικρό ταξιδάκι στην Αθήνα. Είχε δουλειές να κάνει και σκευτήκαμε πως θα ήταν μια καλή ευκαιρεία να αλλάξουμε παραστάσεις.

Το αίσθημα του να περπατάς στο δρόμο, δίχως να σε νοιάζει αν πίσω σου είναι κάποιος γνωστός ήταν πρωτόγνωρο και συνάμα ευχάριστο.

Δυο μερούλες στην Αθήνα, ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί! Shopping therapy, καφέδες, βόλτες, αλλαγή παραστάσεων.... Μια άκρως ευχάριστη ανάσα στην ένταση που λόγω δουλειάς βίωνα εκείνη την περίοδο.

Στη διαδρομή του γυρισμού αποφασίσαμε να δώσουμε λίγη ένταση στη ζωή μας... Να θυμηθούμε τα παλιά, τα παράνομα... Είχαμε καιρό να το κάνουμε, είμασταν σε καλή διάθεση, χαλαροί... Ιδανικές συνθήκες...

Κάπου σε ένα δρομάκι, στρίβει ο "Β" το αυτοκίνητο και να σου μια τεράστια αλλάνα μπροστα μας.. ΤΈΛΕΙΑ...Ιδανικό το μέρος. Αρχίζει να μου αρέσει όλο αυτό.... Παλιές καλές εποχές!

"Περίμενε να στρίψω" ακούω τον "Β" να μου λέει και πρίν προλάβω να πάρω το λάγνο βλέμμα μου νιώθω ένα έντονο ταρακούνημα. Τι έγινε??? Γιατί ξαφνικά κάθομαι λίγο στραβα???
Αφού σας είπα με τον "Β" τίποτα δεν γίνεται φυσιολογικά....

Πέσαμε σε χαντακι!!!!Το τζίπ βρέθηκε ξαφνικά με τη μια ρόδα σε ένα χαντάκι, εγώ στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού και ο "Β" με την απίστευτη απάθεια που πάντα τον διέπει να μου λέει " Γιατί ταράζεσαι?"

Κάπου στη μέση του πουθενά, χωρίς μπαταρία στο ένα κινητό, με οριακή τη μπαταρία στο άλλο, με το αυτοκίνητο στο χαντάκι να μην ταράζομαι????? Δε γίνεται...

Αυτό που ακολούθησε τις επόμενες τρείς ώρες απλά δεν περιγράφεται. Ο "Β" άρχισε να τηλεφωνεί και να ψάχνει την οδική βοήθεια, όταν έκλεισε το κινητό, με παράτησε στην μέση του πουθενά για να συναντήσει αυτούς που θα μας βγάζαν απο εκεί, κάτι σκυλιά γαβγίζαν και εγώ δεν έβλεπα τη μύτη μου.

Ξαφνικά φως!!! Επιτέλους!!! Δυο κύριοι εμφανίζονται μαζί με τον "Β" και ο ένας απο αυτούς μου κλείνει το μάτι πονηρά...Ντροπή... Ο δεύτερος, την ώρα που έδενε το αυτοκίνητο ψιθύριζε στον "Β" ..."Ρε φίλε, γιατί δεν πήγες στην παραλία που είναι εδω πιο κάτω?"

Είχε νυχτώσει για τα καλά όταν καταφέραμε να ξεκολλήσουμε επιτέλους απο εκείνο το χαντάκι. Χωρίς να πούμε κουβέντα μπήκαμε στο αυτοκίνητο και λίγο πριν χαράξει φτάσαμε επιτέλους σπίτι. Ελαφρύτεροι κατά πολλά ευρώ (οι καλοί κύριοι μας πήραν όσα λεφτά είχαμε), κουρασμένοι και χωρίς την ένταση που είχαμε φανταστεί πέσαμε ξεροί στο κρεβάτι.

Λίγο πριν βυθιστώ σε βαθύ ύπνο, ένα χαμόγελο χαράκτηκε στο πρόσωπό μου. Μου αρέσει να είμαι με τον "Β". Μου αρέσει πολύ, γιατί με κάνει να νιώθω ζωντανή και γιατί ποτέ δεν ξέρω τι θα είναι το επόμενο που θα μας συμβεί...

Μια γυναίκα μπορεί.......

Μια γυναίκα μπορεί και κάνει πολλά πράγματα στη ζωή της. Πολλά περισσότερα απο ότι η ίδια φαντάζεται. Μια ερωτευμένη γυναίκα όμως, μπορεί να κάνει τα πάντα. Ή καλύτερα σχεδόν τα πάντα.

Μπορεί να τα βάλει με όλο τον κόσμο για να είναι μαζί με αυτόν που επέλεξε. Μπορεί να δίνει μάχες κάθε μέρα. Με τους φίλους, την οικογένεια, του γνωστούς υπερασπιζόμενη αυτόν που έχει δίπλα της. Και αν χρειαστεί να διαλέξει?? Θα διαλέξει τον άνθρωπό της!

Μπορεί, παρόλο που ξέρει πως αυτό που διάλεξε είναι λάθος, να υπερασπίζεται το λάθος της με τόσο σθένος που να καταφέρει τελικά να πείσει όλους τους άλλους πως είναι το σωστό.

Μπορεί να αλλάξει τη ζωή της, τις συνήθειές της, τις ανάγκες της. Μπορεί να αγνοήσει όλα της τα θέλω, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τα "θέλω" του άλλου.

Μπορεί να στέκεται επι χρόνια στη σκιά του άλλου, να μην φαίνεται ποτέ, να μην γίνεται αντιληπτή, αλλά να είναι αυτή που του δίνει τη δύναμη να προχωράει, να μάχεται, να επιτυγχάνει τους στόχους του.

Μπορεί να παγώσει την καρδιά της, για να βρεί τη δύναμη να παρηγορήσει τον άλλον όταν αυτός κλαίει για μια άλλη γυναίκα. Μπορεί να σιωπά την ώρα που ο άλλος είναι με μια άλλη, μπορεί να μένει ανέκφραστη όταν μπροστά της τους βλέπει.

Μια ερωτευμένη γυναίκα μπορεί και συγνωρεί, μπορεί να ξεχνάει, μπορεί να υπομένει και βαθιά μέσα της ελπίζει πως κάτι κάποτε θα αλλάξει.

Μια ερωτευμένη γυναίκα, τσαλακώνει τον εγωϊσμό της, χάνει την αξιοπρέπειά της, παρακαλάει, ικετέυει, προκειμένου να γυρίσει ο άλλος πίσω.

Υπάρχει όμως κάτι που δεν μπορεί να κάνει. Όχι επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή δεν γίνεται.

Δεν μπορεί να αλλάξει αυτό που είναι....

Δεν μπορεί να αλλάξει εντελώς τον χαρακτήρα της, δεν μπορεί να μεταλλαχτεί σε κάποια άλλη. Μπορεί μόνον να τον τροποποιήσει....

Εγώ για τον "Β", μπόρεσα και έκανα τα πάντα. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Αλλά δεν μπορώ να γίνω μια άλλη. Δεν μπορώ να γίνω η πρώην. Δεν μπορώ να ξυπνήσω ένα πρωϊ και να είμαι μια άλλη Χριστίνα. Όσο και να το θέλει, όσο και να το προσπαθεί δεν γίνεται.

Αν το έκανα, δεν θα ήμουν άλλο η Χριστίνα που κάποτε τον γοήτευσε, που κάποτε ίσως και να αγάπησε. Θα ήμουν απλά μια άλλη.....