Βράδυα παρηγοριάς (1)......

Συνηθίζεται, οι άνθρωποι να δίνουν πάντα δίκαιο και να υπερασπίζονται αυτόν που φαίνεται αδύναμος. Οι δυνατοί, είναι αυτοί που πάντα φταίνε. Όσο περισσότερο δείχνει κάποιος τη θλίψη του τόσο περισσότερο απολαμβάνει την εύνοια και τη συμπαράσταση των άλλων. Δεν έχει σημασία αν φταίει, αν μόνος του προκάλεσε αυτό που τον στεναχωρεί, απλά έχει δίκαιο.

Εγώ όμως, δεν ανήκω στην κατηγορία των γυναικών, που αρνούμενες να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους, καταφεύγουν στην εύκολη λύση του δράματος και του κλάματος. Ότι και να μου συνέβη, επέλεξα να το αντιμετωπίσω σιωπηλά και μόνη μου. Με πολύ προσπάθεια και κόπο, κατάφερα πάντα να κρύβω τη θλίψη μου γιατί το μοναδικό που δεν ήθελα, ήταν τον οίκτο των άλλον.

Αυτός όμως, ήταν και ο λόγος που σε αυτή την ιστορία, ο μοναδικός άνθρωπος που έφταιγε πάντα και για όλα ήμουν εγώ και μόνον εγώ.......

Η σχέση του "Β" με την contessa ήταν πάντα προβληματική. Αυτό βεβαια, δεν είναι μια δική μου αυθαίρετη διαπίστωση, αλλά κάτι που οι ίδιοι παραδεχότανε. Η contessa διαμρτύρονταν, δυσανασχετούσε, επέλεγε ξένες αγκαλιές για να γεμίσει τα κενά της, και ο "Β" έκανε ακριβώς το ίδιο, απλά με πολύ πιο έντονους ρυθμούς. Πίστευα πως ο χωρισμός τους, αρχικά θα τους στεναχωρούσε και στη συνέχεια θα τους έδινε την ηρεμία που τόσο τους έλειπε.
Λάθος μου όμως, μεγάλο μου λάθος.
Η contessa, μετά το χωρισμό και αφού για ένα μήνα περίπου επέλεξε τη σιωπή, αποφάσισε να επιστρέψει για να διεκδικήσει αυτό που κατα τη γνώμη της ήταν δικό της. Τον "Β'.
Η αρχή, έγινε με τα μηνύματα. Απο νωρίς το πρωϊ και μέχρι αργά το βράδυ το κινητό του "Β" δε σταματούσε να χτυπάει. Μηνύματα τρυφερά, μελιστάλαχτα, δραματικά, μηνύματα γεμάτα θλίψη. Η ζωή της είχε πια καταρρεύσει και δεν είχε νόημα να ζεί μακρυά της. Επίμονα, ρωτούσε να μάθει γιατί τη χώρισε. Σαν να μην είχαν ποτέ προβλήματα, σαν να ζούσαν στη νεραϊδοχώρα και αυτός να την φρόντιζε με νέκταρ και ροδόνερο. Απορούσε, και ζητούσε συνέχεια να της πει ποιό ήταν το πρόβλημα.

Στη συνέχεια ακολούθησαν οι κλήσεις. Η πρώτη κλήση, ήταν πάντα νωρίς το πρωϊ. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ξυπνούσε απο τα άγρια χαράματα και τον αναζητούσε. Το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ παλι το ίδιο. Αυτή, δεν είχε καμία ευθύνη για ότι συνέβη. Ποτέ της δεν κατάλαβε τίποτα, ποτέ δεν άκουσε κάτι, ποτέ δεν υποψιάστηκε. Απλά κάποιο πρωί, χωρίς συγκεκριμένο λόγο ο "Β" αποφάσισε να φύγει.

Για όλους ήταν κρίμα. Ήταν ένα κορίτσι, μόνο και παρατημένο. Ένα θύμα, που κάποιος του χάλασε τη ζωή... Εγώ. Εκείνη την περίοδο, και πολύ καιρό, απολάμβανε τη αγάπη, τη συμπαθεια και τη συμπόνια όλου του κόσμου. Όλοι οι γνωστοί, οι φίλοι, οι συνάδελφοι, απλώναν το χέρι και την χαϊδευαν απαλά στην πλάτη.

Δεν θα αμφισβητήσω ποτέ το γεγονός, πως αυτός ο χωρισμός τη στεναχώρησε πολύ. Δεν μπορεί όμως, σε αυτή την ιστορία, η μοναδική ευθύνη να είναι η δική μου. Πολλές φορές οι άνθρωποι, με τα να μη μιλάνε, με το να κάνουν ότι δε βλέπουνε γίνονται ο λόγος που ξεκινάνε αυτές οι ιστορίες.
Πάντα ήξερε. Όλα τα γνώριζε, απλά είχε επιλέξει να μην μιλάει για να μην χάσει το βόλεμα. Αυτό όμως, την κάνει να έχει μερίδιο ευθύνης σε αυτή την απιστία. Δεν ξύπνησα εγώ ένα πρωϊ και κατέστρεψα το δικό της όνειρο, έτσι επειδή δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω. Κάτι άλλο υπήρχε, πολύ πριν εγώ κάνω την εμφάσισή μου.....

Βράδυα μαγικά....

Υπονόησε κανείς πως δεν υπάρχουν πολύχρωμες πεταλούδες? Και οι σαπουνόφουσκες που γεμίσαν τον ουρανό, δεν υπάρχουν?? Και οι καρδούλες που γεμίσαν τους τοίχους, ούτε αυτές? Και εγω γιατί τα βλέπω τότε όλα αυτά?????

Κάπως έτσι, ήταν η ζωή μου μετά τον χωρισμό του "Β". Όλα αυτά που επι χρόνια μου έκανε, η αναμονή, η στεναχώρια, το αίσθημα της ενοχής ως δια μαγίας ξεχάστηκαν. Ημουν κάτι, σαν "τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο πάνω στη γή" του Καρβέλα.

Η αλήθεια είναι πως όλο αυτό μου φαινόταν περίεργο και πρωτόγνωρο. Είχα ξεχάσει πως είναι να ξυπνάς το πρωϊ και να μην είσαι μόνη στο κρεβάτι, πως είναι να μοιράζεσαι σε ένα τεράστιο σπίτι. Για πρώτη φορά μετά απο αρκετά χρόνια άνοιξα το dvd, διάβασα το εγχειρίδιο χρήσης και άρχισα να το χρησιμοποιώ για να βλέπουμε ταινίες.

Όλα αυτά που για τους περισσότερους ανθρώπους ήταν καθημερινότητα εμείς τώρα τα μαθαίναμε. Ως φυσιολογικοί άνθρωποι πλέον, συναντιόμασταν στο σπίτι, καθόμασταν μαζί, τρώγαμε, βλέπαμε τηλεόραση. Πολλές φορές φορές παρές με ένα μπουκάλι καλό κρασι, καθόμασταν δίπλα στο τζάκι και συζητούσαμε για ώρες. Πολλές φορές κουνούσα απότομα το ξεφάλι μου, μήπως και ξυπνήσω απο το όνειρο αλλά δεν ξυπνούσα, γιατί απλά δεν ήταν όνειρο...

Εγώ, η πιο φανατική φεμινίστρια, η πιο ατίθαση, έβαλα ποδιά, ξέθαψα τον τσελεμεντέ που πριν απο πολλά χρόνια μου είχαν χαρίσει και άρχισα να κάνω θαύματα στη κουζίνα. Τηγάνια, κατσαρόλες, σουρωτήρια, είχαν την τιμητική τους. Στην αρχή πειραματιζόμουν μόνο με νερόβραστα μακαρόνια, μετά πέρασα στα δύσκολα. Τηγανιτές πατάτες και αυγά!!!!Και όταν επιτέλους έμαθα πως λειτουργεί ο φούρνος επιδίωξα να μαγειρέψω το παραδοσιακό κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο.
Εντάξει, θα είμαι ειλικρινής.....Στο συρτάρι μου υπήρχαν πάντα άπειροι κατάλογοι απο εστιατόρια που έκαναν delivery γιατί τύχαινε (και δε φταίω εγώ) το κοτοπουλάκι να βγεί ....λίγο καμμένο!

Εκείνη την περίοδο τα έβαζα με τον εαυτό μου που έμεινα τόσα χρόνια σε μια σχέση προβληματική και δεν έιχα τη δύναμη να φύγω. Μερικούς μήνες πρίν, νόμιζα πως δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω τον χωρισμό μου και δεν θα καταφέρω να ζήσω μια καινούρια φυσιολογική σχέση. Γελούσα κάθε φορά που σκευτόμουν τα μελοδραματικά σχόλια του τύπου "εγώ τώρα θα γεράσω μόνη" που έκανα σε φίλες μου. Τι αφελής που ήμουνα...Όλα αυτά θα μπορούσα να τα έχω εδω και πολύ καιρό.

Όπως εγώ μεταλλάχθηκα σε μια νοικοκυρά(όχι όμως σε απόγνωση, έτσι και εκείνος έγινε απο ορκισμένος cazanovas, υπόδειγμα συντρόφου. Τις Κυριακές, ξυπνούσε πριν απο μένα και μου ετοίμαζε τέλειο πρωϊνό. Τα βράδυα, όταν γυρνούσα αργά απο τη δουλειά με περίμενε και άκουγε υπομονετικά τη γκρίνια που μου έβγαινε λόγω κούρασης.
Σπάνια βγαίναμε. Προτιμούσαμε να μένουμε σπίτι, να κάνουμε πράγματα οι δυό μας. Τόσα χρόνια, είχαμε γυρίσει όλα τα μπάρ, τα καφέ και τα club της πόλης. Ζούσαμε με το ρολόϊ στο χέρι και αγχωμένοι μην μας δει κανείς. Τώρα απολαμβάναμε και επιζητούσαμε αυτό που μας έλειπε. Την ησυχία μας....

Το κακό βεβαια με τις πεταλούδες και τις σαπουνόφουσκες, είναι πως σου περιορίζουνε το οπτικό σου πεδίο. Σου προκαλούν μια θολούρα που δενσε αφήνει να δείς τον κόσμο έτσι όπως πραγματικά είναι. Ευτυχώς όμως, η φύση έχει προνοήσει και οι πεταλούδες έχουν έναν σύντομο κύκλο ζωής. Οι σαπουνόφουσκες σιγά σιγά ξεφουσκώνουν και τότε αρχίζεις να βλέπεις τον κόσμο έτσι όπως πραγματικά είναι και όχι έτσι όπως θα ήθελες να είναι......

Ο δικός του χωρισμός

Η απόφαση μου να μην θέλω άλλο να συνεχίσω να είμαι το τρίτο πρόσωπο σε αυτή την σχέση, ήταν η αρχή της αντίστροφης μέτρησης. Ο "Β" κατάλαβε επιτέλους πως όσο και να στρουθοκαμηλίζουμε, έρχεται αναπόφεκτα η στιγμή εκείνη που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας.
Δεν ξέρω αν φλέρταρε ήδη με την ιδέα να βάλει σε όλο αυτό ένα τέλος ή αν εγώ τον ανάγκασα να το κάνει. Μπορεί και ο ίδιος να είχε κουραστεί απο όλο αυτό και τώρα με την δική μου απόφαση για οριστική διευθέτηση να αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να πάρει και εκείνος τις αποφάσεις του.
Λίγες μέρες αργότερα, ήρθε η μεγάλη στιγμή. Με έντονα μελαγχολικό ύφος που εκμυστηρεύτηκε πως είχε έρθει η ώρα να χωρίσει με την επι χρόνια σύντροφό του. Όχι, δεν αποφάσισε να είναι μαζί μου, να μοιράζεται το χρόνο και τη ζωή του μόνο με εμένα. Αποφάσισε απλά πως δεν θέλει άλλο να είναι μαζί της. Αυτό για αρχή. Όλα τα άλλα, θα τα ρύθμιζε σε δεύτερο χρόνο.
Απο εκείνη λοιπόν τη στιγμή ξεκίνησε μια περίοδος που κράτησε περίπου ένα μήνα. Ήταν ένας μήνας δύσκολος και περίεργος για όλους. Μετά απο μια έντονη λογομαχία που είχε μαζί της, της ανακοίνωσε πως ήρθε η ώρα να χωρίσουνε οριστικά και αμετάκλητα. Όσες προσπάθεις και να κάναν στο παρελθόν για αναθέρμανση της σχέσης, είχαν μείνει άκαρπες. Όσο και να προσπάθησαν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, όσο και να το παλέψαν η σχέση τους είχε χαλάσει και τίποτα δεν μπορούσε να τη φτιάξει. Απο την αρχική μαγεία είχε μείνει μόνο ένταση και καβγάδες...
Θα περίμενε κανείς, μετά απο αυτό, ο "Β" να νιώθει ήρεμος, χαρούμενος και ανακουφισμένος που επιτέλους τελείωσε μια σχέση που εδώ και πολύ πολύ καιρό δεν πήγαινε καλά. Το αντίθετο όμως συνέβη. Ο "Β", βυθίστηκε σε μια απίστευτη μελαγχολία και έχασε τη ζωντάνιά του. Έγινε ένας άνθρωπος σκυθρωπός που δε χρειαζότανε να σου μιλήσει για να καταλάβεις πως υποφέρει. Τα μάτια μάτια του είχαν ένα μόνιμα λυπημένο βλέμμα και η όλη του εικόνα σου έβγαζε ένα συναίσθημα οίκτου.
Σαφέστατα και ένας χωρισμός είναι πάντα δύσκολος. Ακόμα και αν τον επιδιώκεις η λύπη μου νιώθεις για αυτό που τελειώνεις είναι μεγάλη. Οι άνθρωποι δένονται μεταξύ τους και όταν μετά απο χρόνια αυτό το δέσιμο πρέπει να λυθεί, είναι αρκετά δύσκολο να μάθει κάποιος να ζεί χωρίς τα "δεσμά" του. Είναι και αυτή η δυσκολία που νιώθει κάποιος για το βόλεμα που χάνεται....
Ο "Β" όμως, δεν λυπήθηκε απλά.Το πήρε πολύ πολύ βαριά. Εκείνον τον μήνα απέφευγε να με βλέπει και να με συναντά. Προτιμούσε να είναι μακρυά μου και εγώ αυτό το σεβάστηκα. Στην αρχή έβγαινε συνέχεια έξω και πίνοντας μπουκάλια ουίσκυ προσπαθούσε να ξεχάσει το χωρισμό του. Στη συνέχεια, επέλεξε να πάει διακοπές σε ένα κοσμοπολίτικο νησί με φίλους για να είναι μακριά απο όλα αυτά που τον στεναχωρούσαν. Μετά, ξαναπήγε ένα ταξιδάκι για να βρεί τις χαμμένες ισσοροπίες του και να ανασυγκροτηθεί.
Αρχές Σεπτέμβρη, και με τις πρώτες βροχές επέστρεψε πάλι πίσω. Ήταν πια σίγουρος για την επιλογή του και είχε αρχίσει να ανακάμπτει. Είχε συνηθίσει πλέον την ιδέα πως είναι μόνος του, είχε αλλάξει την καθημερινότητα και μπορούσε με μια σχετική ευκολία να συζητάει για αυτή την αλλαγή. Ήταν πια ήρεμος και επιτέλους χαμογελαστός.
Εμένα, μου είχε λείψει πολύ όλον αυτό το καιρό. Όσο εκείνος ταξίδευε για να βρεί τις ισσοροπίες του, εγώ ξενυχτούσα και βύθιζα την στεναχώρια μου σε ποτά και εφήμερα φλέρτ. Δεν είχα λόγο να γυρίσω σπίτι και έτσι έγινα φίλη με όλους τους νυχτόβιους της πόλης. Δοκίμασα τις αντοχές μου και συνειδητοποίησα πως έκρυβα μέσα μου ένα πολύ γερό ποτήρι....
Μου άρεσε που ήταν επιτέλους εδώ. Μετά απο πολλά χρόνια μπορούσαμε επιτέλους να εκφραστούμε χωρίς άγχος, να περάσουμε όσο χρόνο θέλουμε μαζί, να μην κοιτάμε τα ρολόγια και να μην συμβιβαζόμαστε με καταστάσεις και πρόσωπα που δεν μας άρεσαν.
Εκείνες τις μέρες, τις πρώτες του Σεπτέμβρη θεωρούσα τον εαυτό μου, το πιο τυχερό άνθρωπο πάνω στη γή. Τον πιο ευτυχισμένο.
Δυστυχώς όμως εκείνη την στιγμή δεν ήξερα πως αυτό που θα ακολουθούσε θα ήταν μακράν πιο επώδυνο απο αυτό που ήδη είχα περάσει......