Γιατί μαμά?

Υπάρχουν κάποια πράγματα, τα οποία είναι ανεξίτηλα χαραγμένα στο μυαλό και στη συνείδηση μιας γυναίκας. Είναι ο πρώτος της έρωτας, τα πρώτο ραντεβού, η πρώτη απογοήτευση. Η πρώτη φορά που πιάνει τον εαυτό της να μιλά σαν τη μαμά της. Στη συνέχεια η εν λόγω γυναίκα αρχίζει να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο που δεν είχε δώσει καμία απολύτως σημασία στις φαινομενικά μπανάλ και ξεπερασμένες συμβουλές της μαμάς και κάνει τα πάντα για να κερδίσει το χαμένο χρόνο.

Η εφηβική μνήμη λειτουργεί επιλεκτικά με τις συμβουλές, ειδικά όταν τις εντάσσει αυτομάτως στην κατηγορία «Τι βλακείες μου λέει τώρα πάλι». Με το πέρασμα των χρόνων όμως, αυτές μετακομίζουν από το υποσυνείδητο που εμείς τις είχαμε εξορίσει και επανέρχονται πάλι στο μπροστινό κομμάτι του μυαλού μας. Στην αρχή παλεύουμε να τις αγνοήσουμε , τις απωθούμε από το μυαλό, αλλά έρχεται αναπόφευκτα η στιγμή όπου θα πρέπει να τις επανεκτιμήσουμε και να αποδεχτούμε το τραγικό «μου τα έλεγες μαμά, εγώ δε σε άκουγα»!

«Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι» έλεγε η μαμά και εμείς επιχειρηματολογούσαμε επί ώρες ότι ο δικός μας είναι διαφορετικός. Μετα από αρκετούς καβγάδες συνειδητοποιούμε ότι είναι όλοι τους ίδιοι. Υπάρχουν παραλλαγές βέβαια, αλλά όλοι τους τιμούν τις ίδιες αξίες. Αν τους στερήσεις τους κολλητούς τους θα σε μισήσουν, αν προσβάλλεις τη μητέρα τους δεν θα σε συγχωρήσουν, αν τους την πέσει η Αντζελίνα θα σε κερατώσουν, αν τους πιέσεις θα σε χωρίσουν.

«Αν τον θέλεις, να τον κάνεις να περιμένει». Είναι το σοφότερο πράγμα που έχει ξεστομίσει ποτέ μαμά. Όσο και να διαφωνήσαμε, όσο και να ασπαστήκαμε τον φεμινισμό, την ισότητα και τον γυναικείο δυναμισμό, όλες μας συμφωνήσαμε στο ίδιο πράγμα. Πιο δύσκολα αποχωρίζεσαι κάτι το οποίο έχεις κάνει κόπο για να αποκτήσεις, παρά για κάτι το οποίο σου δίνεται απλόχερα χωρίς καν να το ζητήσεις.

«Να είσαι ανεξάρτητη, να μη στηρίζεσαι σε κανέναν». Είναι όντως ωραίο να έχουμε την μαμά μας, να μας μαγειρεύει, να μας πλένει, να μας καθαρίζει, τον φίλο μας να μας πηγαίνει-φέρνει με το αυτοκίνητο, την φίλη μας να κουβαλάει τις τσάντες στην αγορά. Γενικώς να υπάρχει κάποιος να μας νταντεύει. Θα πρέπει όμως να διατηρούμε και μια δικλίδα ασφαλείας για τις αναποδιές που θα συναντήσουμε στη ζωή μας και είναι απαραίτητες για τον αυτοσεβασμό μας. Για να μην χρειαστεί κάποια στιγμή να διατηρήσουμε μια σχέση που δε μας καλύπτει, απλώς και μόνο από εξάρτηση (πρακτική, συναισθηματική, οικονομική)

«Μην ντύνεσαι σαν αγόρι, βρε κοριτσάκι μου». Καλές οι φόρμες και τα αθλητικά αλλά τουλάχιστον μια στο τόσο οφείλεις να κάνεις αισθητή τη γυναικεία σου πλευρά. Μπορεί οι συνοδοί μας, να μας αγαπάνε για τον εσωτερικό μας κόσμο και να νιώθουν άνετα μαζί μας ακόμα και αν φοράμε τη στολή του αστροναύτη, θα πρέπει όμως που και που να τους υπνωτίζουμε με την εμφάνισή μας.

«Οι άντρες είναι κυνηγοί». Το ζήτημα είναι καθαρά γονιδιακό. Όσο και αν διαφωνούμε, όσο και αν οι ενδείξεις λένε το αντίθετο πρέπει να το αποδεχτούμε. Αυτά τα περίεργα όντα λοιπόν, εξιτάρονται από το απρόσιτο και το μυστηριώδες και θέλουν να ξέρουν ότι η επιλογή του θηράματος ήταν κυρίως δική τους. Μην τους αφήνετε να πιστεύουν ότι ξέρουν τα πάντα για τη ζωή σας, μην είστε πάντα διαθέσιμες και μην τους αφήνετε να επαναπαυτούν ότι θα σας έχουν για πάντα.

«Παιδάκι μου, φάε κάτι πριν βγεις». Μπορεί εσύ να φοράς κολλητό τζιν και κοντό μπλουζάκι που αποκαλύπτουν κάθε επιπλέον γραμμάριο, ή μαμά σου όμως απλά έχει για άλλη μια φορά δίκαιο. Διότι δυο πράγματα μπορεί να συμβούν. Η θα γυρίσεις σπίτι στις 4 το πρωί και θα φας ότι βρεις μπροστά σου (και ας την έβγαλες όλη τη μέρα με γιαούρτι και φρυγανιές) ή απλά θα σε μαζεύουν οι φίλοι σου αφού θα είσαι σκνίπα από μεθύσι.

«Μόνο εμείς σε αγαπάμε». Η πικρή αλήθεια είναι πως η ανιδιοτελής αγάπη είναι σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο των γονιών. Όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι υφίσταται ο ουράνιος έρωτας και η αδελφική φιλία, πάντα υπάρχει ένα όριο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους ανθρώπους γύρω μας να γίνουν θυσία για εμάς, άλλωστε δεν είναι αυτός ο ρόλος τους στη ζωή μας. Η μαμά μας λοιπόν έχει για άλλη μια φορά δίκαιο. Προσοχή όμως, γιατί αν παραδεχτούμε στις μαμάδες μας πόσο δίκαιο έχουν τότε μπορεί να μετακομίσουν και στο σπίτι μας και να μας μιλάν όλη τη μέρα….

«Αγάπα ως εαυτόν»...

Όταν γνώρισα τον "Β", τότε που ήταν ένας άλλος απο αυτό που είναι τώρα, μου μίλαγε για τους ανθρώπους που θαύμαζε, που ήθελε να μοιάσει.

Μου μίλαγε για όλους αυτούς, που είναι μαχητές της ζωής, που προσπαθούν, που παλεύουν και ποτέ δεν το βάζουν κάτω. Δεν τον γοήτευαν οι γυναίκες γλάστρες, αλλά αυτές που σε έναν κόσμο αντροκρατούμενο καταφέρναν να διεκδικήσουν και να αποκτήσουν τα θέλω τους.

Με τα χρόνια όμως, αυτό άλλαξε...
Ειδικά μετά το χωρισμό του με την πρώην του, άρχισε να αλλάζει τις απόψεις του. Ίσως απο ενοχές, ίσως απο αυτά που οι "δήθεν" φίλοι του του έλεγαν.
Ξαφνικά, άρχισε να εκθειάζει τις γυναίκες που όλη μέρα χτένιζαν τα μαλλιά τους και έβαφαν τα νύχια τους και άρχισε να αναρωτιέται πως είναι δυνατόν η χοντρούλα απέναντι να έχει δίπλα της έναν άντρα που την χαϊδεύει απαλά....

Το πρότυπο της δυναμικής γυναίκας, της γυναίκας που έχει άποψη χάθηκε και τη θέση του πήρε η γυναίκα γλάστρα.... Και επειδή εγώ δεν ήμουν απο αυτές που είναι 1.80 δεν άξιζα να με κυκλοφορεί...

Έτσι άρχισα έναν αγώνα δρόμου...να προλαβω...να φτιάξω μαλλί, να διορθώσω τα φρύδια, να διώξω την κυτταρίτιδα, να μάθω να ισσοροπώ στα 12ποντα...

Αρνούμαι όμως να συνεχίσω να το κάνω. Αρνούμαι να απολλογηθώ για αυτό που είμαι....

Αποδέχομαι τον εαυτό μου, έτσι όπως είναι με όλα του τα λάθη.

Έδωσα επιτέλους μια υπόσχεση στον εαυτό μου και αυτό θα πρέπει να κάνουμε όλες μας. Να τον αγαπήσουμε έτσι όπως ποτέ δεν αγαπήσαμε ποτέ κανέναν άντρα, όπως ποτέ δε μας αγάπησαν ούτε και εκείνοι. Έτσι όπως πραγματικά είμαστε. Άβαφες, με ανακατεμένα τα μαλλιά, αγουροξυπνημένες το πρωί μπροστά στον καθρέπτη. Με τσιμπιδάκια στα μαλλιά και τεράστια γυαλιά μυωπίας μπροστά στην τηλεόραση. Όταν θυμώνουμε, όταν μας πιάνει υστερία, όταν κλαίμε και γελάμε, όταν ζηλεύουμε. Με ψηλοτάκουνες γόβες και με αθλητικά. Με φόρμες και με αποκαλυπτικά φορέματα. Με τον σάκο του γυμναστηρίου και με την ακριβή τσάντα της βόλτας. Έτσι όπως είμαστε όταν δε φοβόμαστε ότι μας κοιτάζει κάποιος. Όταν δεν νιώθουμε το μάτι του έρωτα στραμμένο πάνω μας. Το αξίζουμε αυτό νομίζω. Το χρωστάμε στον εαυτό μας.

Ίσως κάποια στιγμή να καταλάβουμε όλοι μας, πως τα πάντα δεν γυρίζουν γύρω από τα κομμωτήρια και τα ινστιτούτα αισθητικής. Γύρω από τα ρούχα και τα αξεσουάρ που φοράμε. Τα πάντα είναι μέσα μας, στην ψυχή μας, σε αυτό που εμείς απλόχερα μπορούμε να δώσουμε στον άλλον. Αρκεί βέβαια, να υπάρχει κάποιος, έτοιμος να τα απολαύσει.

Ο άντρας ο αληθινός

Ο "Β" μου έλεγε συνέχεια πως δεν είμαι γυναίκα. Πως δεν είμαι γνήσιο θηλυκό. Πως είμαι περισσότερο άντρας παρά γυναίκα....

Δεν του θύμωνα όμως....Έχοντας ζήσει για πολλά δίπλα σε μια γυναίκα που συνέχεια χρησιμοποιούσε με μαεστρία τα θηλυκά όπλα της, του ήταν δύσκολο να συνηθίσει εμένα.
Είχε συνηθίσει την εικόνα της γυναίκας που κλαίει για να διεκδικήσει αυτά που θέλει, της γυναίκας που "νιαουρίζει" για να της γίνουν τα χατίρια.

Εγώ όμως δεν ήμου έτσι. Είχα μάθει αλλιώς. Είχα μάθει να διεκδικώ αυτά που θέλω και ποτέ μα ποτέ να μην κλαίω για να μου κάνουν το χατίρι.

Τα δικά μου όπλα, ήταν η ανεξαρτησία μου, το θάρρος μου να λέω την αλήθεια, η δύναμη μου να αντιμετωπίζω ότι μου συμβαίνει χωρίς να κρύβομαι πίσω απο γλυκανάλατες διακιολογίες.

Για τον "Β", η αληθινή γυναίκα, ήταν αυτή που έσκυβε το κεφάλι και υπομονετικά ανέχονταν τα καπρίτσια του γνήσιου αρσενικού. Ήταν η γυναίκα που έκανε πως δεν καταλαβαίνει, πως δεν γνωρίζει.... (όλα αυτά όμως, μόνο μεχρι τη στιγμή εκείνη που θα τον τυλίξει, θα εδρεώσει τη δύναμή της και τελικά θα πάρει το αίμα της πίσω...)

Όσο για τον αληθινό άντρα....η άποψη του "Β" ήταν λιτή και ξεκάθαρη.
Αληθινός άντρας, είναι ο άντρας ο κυνηγός. Ο άντρας που τρέχει πίσω απο κάθε φουστοζώνη, ο άντρας που πετάει σε όλο το σπίτι τα ρούχα του, που περιμένει με τα πόδια πάνω στο τραπέζι να του φέρουν το φαγητό του...

Θεωρούσε τον εαυτό του, γνήσιο αρσενικό και ήταν σε μια μόνιμη διαδικασία απόδειξης της "βαρβατίλας" του. Δεν υπήρχε περίπτωση να βγεί έξω και να μην κοιτά τους ποδόγυρους, δεν υπήρχε περίπτωση να μην ενδώσει σε γυναικείο φλέρτ ακόμα και αν αυτό προέρχονταν απο τη θηλυκή εκδοχή του Κουασιμόδου...

Εμένα όμως, αυτή η εκδοχή του αληθινού άντρα δεν με έπειθε... Αυτές οι δικαιολογίες που εκτός απο τον "Β" υιοθετούνται απο πολλούς άλλους άντρες, μου προκαλούσαν ένα μικρό ξενέρωμα.

Γιατί πολύ απλά ο αληθινός άντρας, δεν είναι εκείνος που αγαπά εκατομμύρια γυναίκες, αλλά μόνο μια γυναίκα με εκατομμύρια τρόπους.....

Υ.Γ. Δυστυχώς όμως οι αληθινοί άντρες, είναι πολύ λίγοι.......