Ο δικός μου χωρισμός

Υπήρχαν φορές, που ένιωθα πολύ τυχερή που είχα δίπλα μου όλα όσα θέλω. Είχα τη σιγουριά που μου προσέφερε ο νόμιμος σύντροφός μου, τους κοινούς μας φίλους, τη στρωμένη μας ζωή. Τις γιορτές και τις διακοπές τις σχεδιάζαμε μαζί και πάντα ήξερα πως ήταν παρών και με περίμενε. Συγχρόνως όμως, είχα και τον "Β" να μου γεμίζει τα κενά, να με κάνει χαρούμενη, να μου θυμίζει πως είμαι ζωντανή. Ότι έλειπε απο τον έναν, το είχε ο άλλος και εγώ τα είχα όλα....
Μερικές φορές όμως, ένιωθα τόσο άτυχη που ήλπιζα να είχα τη μαγική εκείνη δύναμη να φύγω σε άλλο γαλαξία. Ήταν εκείνες οι φορές, που ήθελα να είμαι με τον έναν αλλά έπρεπε να είμαι με τον άλλον. Ήταν οι στιγμές εκείνες που όλοι μαζί βρισκόμασταν στο ίδιο μέρος, σχεδόν στην ίδια παρέα και αυτό ήταν άκρως άβολο. Κάποιες φορές τα τόσα ψέμματα με μπέρδευαν τόσο πολύ που μου ήταν δύσκολο να καταλάβω τι είναι τελικά αλήθεια και τι όχι.
Τα χρόνια είχαν περάσει και η αρχική μαγεία είχε χαθεί. Την θέση της την είχε πάρει η ένταση και ο μόνιμος εκνευρισμός. Τίποτα δεν μπορούσα πια να χαρώ. Είχα χάσει τις ισσορροπίες μου και τα συναισθήματά μου ήταν πιο μπερδεμένα απο ποτέ. Νόμιζα πως είχα τον έλεγχο της όλης ιστορίας, αλλά τελικά αποδείχτηκε πως τον έχασα.
Ήταν και αυτές οι ενοχές, οι τύψεις που ώρες ώρες με βασσανιζαν απίστευτα. Μπορεί να μην ένιωθα έλξη, έρωτα και επιθυμία για τον σύντροφό μου, τον νοιαζόμουν όμως. Η σχέση μας είχε γίνει φιλική, αδερφική. Τον ένιωθα, περισσότερο σαν οικογένειά μου και λιγότερο σαν δεσμό μου. Ήταν τόσα τα χρόνια που είχαμε περάσει μαζί που δεν γινόταν να μην σκεύτομαι συνέχεια πως εγώ "διασκεδάζω" και εκείνος είναι μόνος. Είχε και αυτό το ύφος του θύματος που ώρες ώρες με τσάκιζε. Σαν να το έκανε επίτηδες. Σαν να ήθελε να με εκδικηθεί, να μου χαλάσει τις στιγμές μου.
Και ήρθε η στιγμή που έπρεπε να πάψω να κρύβομαι και απλά να αποφασίσω.
Μερικές επιλογές, θέλουν τόσο πολύ θάρρος που ελάχιστοι άνθρωποι στον κόσμο το έχουν. Για μένα όμως, είχε φτάσει η στιγμή εκείνη που έπρεπε να επιλέξω. Έπρεπε να βρω το θάρρος να βάλω ένα τέλος. Θα μπορούσα να συνεχίσω να ζω μαζί με δυο συντρόφους, να κάνω αυτό που τόσοι άλλοι κάνουν, να μη χάσω το βόλεμά μου. Κάτι τέτοιο όμως δε μου ταίριαζε. Εγώ επέλεξα να ξεκινήσω αυτή την ιστορία καιεγώ θα πρέπει τώρα να την λήξω. Ακόμα και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να τα χάσω όλα.
Μήνες ολόκληρους πάλευα με τον εαυτό μου. Να μείνω μόνη? Να μείνω με τον νόμιμο σύντροφο ή με τον "Β"? Η απόφασή μου, κάθε μέρα διαφορετική. Η διάθεσή μου χάλια και μόνη μου διέξοδος η δουλειά. Μισούσα τα Σββατοκύριακα γιατί δεν δούλευα. Γιατί έπρεπε να περάσω τον χρόνο μου με τρόπο που δεν ήθελα. Να ενδώσω σε αγκαλιές που δε μου άρεσαν.
Έτσι βρήκα και άλλη δουλειά. Και ακόμα μια δουλειά. Έφευγα απο το σπίτι μου πρωϊ και γυριζα κατάκοπη το βράδυ. Το μυαλό μου γεμάτο απο υποχρεώσεις και ούτε στιγμη ελεύθερη για να σκεφτώ τι να αποφασίσω.
Και ήρθε η στιγμή που δεν άντεξα άλλο. Όσο και αν το πάλεψα, δεν τα κατάφερα. Έπρεπε να βάλω ένα τέλος σε όλο αυτο. Να προλάβω να αποφασίσω εγώ, πριν αποφασίσουν οι άλλοι για μένα.
Επέλεξα λοιπόν, το ρίσκο. Επέλεξα να αφήσω τα πάντα, τη σιγουριά, την ασφάλεια, τα 6 χρόνια για να είμαι ελεύθερη και να μπορώ να είμαι με τον "Β".....

Πάρτυ γενεθλίων 2

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, λέει το γνωστό ρητό και εγώ σαφέστατα θα συμφωνήσω με αυτό. Έλα όμως που ο "Β" δεν είναι ο άντρας ο σοφός και για άλλη μια φορά, θα κάνει το ίδιο ακριβώς λάθος και μυαλό δεν θα βάλει...
Περνάν τα χρόνια λοιπόν και γιορτάζουμε για άλλη μια φορά γενέθλια. Στο διάστημα που μεσολάβησε η σχέση μας εξελίχθηκε, άλλαξε και οι συνατήσεις μας ήταν τόσο συχνές που μερικές φορές πραγματικά αναρρωτιόμουν μήπως τελικά ο μόνος μου σύντροφός είναι ο "Β", γιατί τα πάντα, τα μοιραζόμουν πρώτα μαζί του. Τις καλές μου στιγμές, τις άσχημες, ότι και να μου συνέβαινε αυτός το ήξερε πρώτος. Ο νόμιμος σύντροφος μου απλά υπήρχε. Το ίδιο βέβαια συνέβαινε και με την σχέση του "Β". Είχαμε σταματήσει να κρυβόμαστε και αρκετοί στενοί φίλοι γνώρίζαν το "ένοχο μυστικό". Υπήρχαν βέβαια και πολλοί πολλοί άλλοι που πολύ έντονα το υποψιαζόταν.
Πλησιάζει λοιπόν η μεγάλη μέρα..ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!!!! Η αλήθεια είναι πως ήμουν αρκετά περίεργη να δω τι θα κάνει, αν θα οργανώσει κάτι ή αν απλά τα προσπεράσει. Μια μέρα πρίν λοιπόν, έπινα το Martini μου με μια καλή φίλη σε ένα μπαράκι και μας πλησιάζει ο "Β". Άυριο, μας λέει, έχω γενέθλια και θα κάνω ένα μεγάλο πάρτυ σε ένα μπαρ. Είστε φυσικά καλεσμένες και σας περιμένω!!
Κόκκαλο εγώ. Πάρτυ? Μεγάλο πάρτυ? Απο που και ως που? Η φίλη μου απο την άλλη άρχισε να παραλυρεί. ''Να βάλω το κοντό μαύρο φόρεμα ή κάτι πιο casual? Θέλω να είμαι όμορφη γιατί θα είναι και εκείνος ο κούκλος ο φίλος του στο πάρτυ και θέλω να τον εντυπωσιασω.'' (Η συγκεκριμένη φίλη βέβαια, δεν ήξερε το "ένοχο μυστικό")
Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα ως δια μαγείας και πάλι πως η ζωή με τον "Β" ποτέ δεν είναι ήρεμη.
Ως καλή φίλη άρχισα να δίνω στυλιστικές (και όχι μόνο) συμβουλές ενώ παράλληλα κοιτούσα επίμονα την ώρα περιμένοντας να περάσει, προκειμένου να δω τον "Β" και να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα.
Νωρίς τα ξημερώματα πήγα σπίτι και λίγα λεπτά μετά ήρθε και αυτός. Δεν μπορούσε μου είπε να μην οργανώσει κάτι για τα γενέθλια του, είναι τόσοι πολλοί άλλωστε οι φίλοι του και οι κοινωνικές του υποχρεώσεις που δεν μπορεί να μείνει σπίτι και να μην τους βγάλει όλους έξω. Όσο για το δεσμό του, έχει ήδη κλείσει κομμωτήριο, manicure, pedicure για να είναι όμορφη στο πάρτυ. Και εγώ????? Τι θα κάνω εγώ, βροντοφωνάζω."Ε,ε,ε, θα ήθελα να έρθεις, αλλά να, θα σε παρακαλούσα να βρείς μια δικαιολογία και να μην εμφανιστείς. Ντροπή δεν είναι να είσαι εκεί και εσύ και ο δεσμός μου? Τι να της πω? Μην έρχεσαι? Δε γίνεται. Εσύ όμως καταλαβαίνεις το πρόβλημα και θα βρείς μια δικαιολογία για να μην έρθεις, ε?"
Lexotanil, φέρτε μου Lexotanil και πάλι, σας παρακαλώ.....
Την επόμενη μέρα, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του, ξύπνησα με μια ξαφνική γαστρεντερίτδα. Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου θα έπρεπε να μου είχε απονεμηθεί. Σχεδόν ψελίζοντας προσπαθούσα να εξηγήσω στην φίλη μου πως είμαι χάλια στο κρεβάτι, με εμετούς και διάρροιες να μου έχουν πάρει ολη μου τη δύναμη. Και εκείνη αμέσως προσφέρθηκε να με πάει στο νοσοκομείο, γιατι με άκουγε πολύ πολύ εξασθενημένη.
Ούφ! Τα κατάφερα! Τώρα μπορώ να μην πάω χωρίς να κινησω καμία υποψία.
Το βραδάκι, λίγο πριν αναχωρήσει για το πάρτυ μου τηλεφώνησε με αυτό το ύφος του κακομόιρη. Μα τι να έκανα, εγώ μαζί σου ήθελα να είμαι αλλά πως να το απέφευγα...
Όταν δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι, τότε απλά αποδέξουτο γιατί είναι ο μόνος τρόπος να καταφέρεις να το διαχειριστείς. Κάθισα λοιπόν σπίτι, έβαλα χαλαρή μουσικούλα, κρασάκι και αφέθηκα στις σκέψεις μου. Πολλες φορές η μοναξιά είναι φίλος καλός και ανεκτίμητος. Με την παρουσία της, σου ψιθυρίζει στο αυτί πως κάτι πρέπει να αλλάξεις και εσύ δεν έχεις άλλο να κάνεις, απο το να το πραγματοποιήσεις.
Λίγες μέρες μετά, και αφού απέφυγα με μεγάλη μαεστρία να κάνω την όποια συζήτηση αφορούσε το πάρτυ ανοίγω το Facebook και τι να δω?? Φωτογραφίες απο το Πάρτυ!!!!Τις είχε αναβάσει μόνος του, για να δούν οι φίλοι που δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν τι χάσαν. Πολλές φωτογραφίες, πολύς κόσμος, τούρτες, κεράκια, αγκαλιές, φιλιά...πνίγηκα παραλίγο απο το ζαχαρόνερο. Και όλη αυτή η επίδειξη του έρωτα πάνω απο τα κερασάκια της τούρτας... έλεος!!! Και αυτά τα σχόλια, τι όμορφο ζευγάρι, τι τέλεια ταιριάζετε, φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον!!!
Φτάνει πια, δε με λυπάσαι?? Καθόλου???
Αλλά τι λέω, ο "Β" δεν είναι γήινος. Δεν έχει αισθήματα να καταλάβει.........

Χίλιες και μια νύχτες

Rumba, Salsa, Latin....
Εξωτικοί ήχοι εναλλάσσονταν μεταξύ τους και η εικόνα μπροστά τους θόλωνε απο τον καπνό των τσιγάρων. Γυναίκες όμορφες, γυναίκες λάγνες, λικνίζονταν στους ρυθμούς της μουσικής που ώρες τώρα ηχούσε στα αυτιά τους σαν μελωδία μαγική. Γυναίκες διψασμένες για έρωτα, πάθη, λάθη. Και αυτοί, έτοιμοι να ενδώσουν σε ένα παιχνίδι ερωτικό χωρίς όρους και κανόνες.
Ο τόπος μαγικός, ονειρικός. Εξωτικά μέρη, που λίγοι μόνο άνθρωποι έχουν την τύχη να τα δούν. Άνθρωποι διαφορετικοί, αλλιώτικοι απο μάς. Η διαφορετικότητα ομως τους προκαλούσε σύγχυση. Εικόνες πολλές και διαφορετικές. Εικόνες πρωτόγνωρες. Μακριά απο τα πρέπει και τις υποχρεώσεις, μακριά απο τους κανόνες που επιβάλλει η συμβίωση σε μια κοινωνία πολύ αυστηρά δομημένη, βρέθηκαν στο δείλημμα να αντισταθούν ή να αφεθούν και να ζήσουν για λίγο χωρίς αναστολές.
Η επιλογή όμως ήταν εύκολη. Η ευκαιρία μοναδική και φυσικά την άρπαξαν.
Στην αρχή, είναι η μυρωδιά των αγαπημένων προσώπων που έχει ποτίσει το πουκάμισο, η αίσθηση των χειλιών που είναι ακόμα ζεστά απο τα φιλιά και που μαζί τους θυμίζουν πως κάπιος υποφέρει μακριά τους. Αυτό τους κρατάει ακόμα σφιγμένους, τους δημιουργεί αναστολές και ενοχές.
Μετά ακολουθεί η σύγχυση της αλλαγής. Άλλοι ρυθμοί, άλλες εικόνες... θέλει λίγο χρόνο να συνηθίσεις. Μετά, έρχεται το δέος για την εξωτική ομορφιά, την φύση που χέρι ανθρώπου δεν έχει επέμβει για να αλλιώσει.
Είναι και αυτοί οι άνθρωποι που δε μοιάζουν καθόλου με έμάς. Είναι αλλιώτικοι. Ελεύθεροι. Αδιάφοροι και αέρινοι. Ζούν τη στιγμή και μόνο τη στιγμή. Και αν η στιγμή έχει συνέπειες? Αν κάπιος πληγωθεί? Δεν έχει σημασία, γατί η στιγμή είναι ιερή και μόνο αυτή ζουν.
Είναι και αυτός ο αέρας που φυσάει....σε ακουμπάει, σε χαϊδεύει, σου ψιθυρίζει στο αυτί να μην αντισταθείς, να αφεθείς και να βιώσεις...
Είναι η μέθη απο τα εξωτικά ποτά που σε κάνει να χαλαρώσεις και να αφεθείς σε έναν χορό αμαρτίας, σε βήματα ανεξέλεγκτα. Η μυρωδιά του ιδρώτα που στάζει στο κορμί που σπαρταράει απο ηδονή και ξεχνάει πως πίσω υπάρχει κάποιος που περιμένει.
Τρείς φίλοι, ένα ταξίδι. Συνθήκες και προυποθέσεις ιδανικές. Πόσες φορές, και σε πόσους ανθρώπους δίνεται η δυνατότητα να ζήσουν ένα ταξίδι εξωτικό?? Σε λίγους μόνο και αυτός ήταν έναν απο τους τυχερούς που έζησε αυτή την εμπειρία.
Στην αρχή, η αίσθηση της ελευθερίας τον συνεπήρε και τον ξενάγησε σε σπίτια όμορφα. Σε κραβάτια ξένα. Τον άφησε στην αγκαλιά γυναικών που σαν σύγχρονες μετρέσες επιδίωκαν τη δική του και μόνο ηδονή. Απαγορευμένα χάδια, επιφανειακά φιλιά, μια συνουσία φανερή,μια αγκαλιά πληρωμένη.
Είναι όμως και αυτή η μοναξιά.... Η αβάσταχτη μοναξιά τη στιγμή που ξαπλώνει στο κρεβάτι και θέλει ένα χαδι τρυφερό. Όχι αλλιώτικο, όχι απελευθερωμένο και χωρίς αναστολές. Ένα χάδι αγάπης, που μπορεί να του πάρει όλη τη θλίψη και να γαληνέψει την ψχή του.
Είναι και αυτή η θλίψη.... Η στεναχώρια του να μην μπορείς να μοιραστείς τίποτα με κάποιον που σε νοιάζεται, σε νιώθει, σε φροντίζει, παρά μόνον με ανθρώπους που σε ταξιδεύουν σε μέρη αισθησιακά και μετά απλά σε αφήνουν.
Το ταξίδι έμοιαζε ατελείωτο. Οι χίλιες και μια νύχτες δεν τελειώναν και εκείνος υπέφερε. Ίσως ήταν η πρώτη φορά που χρειάστηκε να συνειδητοποιήσει πως τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα είναι και τα πιο σημαντικά. Ήταν η διαπίστωση πως ο άνθρωπος που θεωρούμε δεδομένο και πως πάντα θα είναι δίπλα μας, ξαφνικά δεν είναι. Και αν δεν ξανάρθει? Αν εκεί που είναι επιλέξει κάτι άλλο? Αν δεν θέλει να σταθεί πάλι δίπλα του?
Οι χίλιες και μια νύχτες γίναν βασσανιστικές, ατελείωτες. Με το κινητό στο χέρι αναζητούσε συνέχεια τη φωνή μου, την επιβεβαίωση πως θα είμαι εκεί όταν γυρίσει και θα τον περιμένω. Ήρεμος όταν του μιλούσα, απογοητευμένος όταν δεν απαντούσα. Έψαχνε σε κάθε μου λέξη, την επιβεβαίωση πως θα είμαι εδώ και όταν δεν την έβρισκε θύμωνε, απογοητευόταν, μελαγχολούσε.
Για αυτόν οι χίλιες και μια νύχτες, ήταν ένα ταξίδι αποφάσεων, μια επίγνωση του τι πραγματικά θέλει.
Για μένα, οι χίλιες και μια νύχτες ήταν η μεγαλύτερη θυσία...