Πέμπτη 24 Ιουνίου 2010

Ως εδω (2)

Νωρίς το πρωϊ, ξύπνησα απότομα και για πολύ ώρα κοιτούσα το ταβάνι της κρεβατοκάμαράς μου. Παρατηρούσα το χρώμα, τις μικρές ρωγμές, την τεράστια τρύπα που άνοιξα προσπαθώντας μάταια να κρεμάσω μια ονειροπαγίδα. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Καθόμουν ακίνητη για να μην τον ξυπνήσω, να μην του ταράξω την ηρεμία του. Δεν είχα όρεξη για κουβέντα. Για πρώτη φορά μετά απο τόσα χρόνια ήμουν αποφασισμένη και έτοιμη να φτάσω μέχρι το τέλος.
Τυπική όπως πάντα, τον ξύπνησα για να μην αργήσει στο ραντευού του και τον αποχαιρέτησα τρυφερά δίνοντάς του την υπόσχεση πως θα είμαι εδώ όταν γυρίσει. Έκλεισα την πόρτα και χωρίς δεύτερη σκέψη άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου. Πέταξα ότι βρήκα μπροστά μου στον τεράστιο σάκο, έβαλα μερικά καλλυντικά μέσα καθώς και το μαγιό μου. Την ώρα που ο "Β" κοιμόταν και εγώ χάζευα το ταβάνι αποφάσισα να κάνω αυτό που έπρεπε να έχω κάνει εδώ και καιρό. Να φύγω.
Μπήκα στο αυτοκίνητό μου, δυνάμωσα τη μουσική, άνοιξα το παράθυρο για να νιώθω τον αέρα και αφέθηκα στον δρόμο. Η οδήγηση με ηρεμούσε. Μου έδινε την αίσθηση της ελευθερίας. Ο τρόπος που η φύση αγκάλιαζε τον δρόμο, με βοηθούσε να ανασυντάξω τις σκέψεις μου, να βάλω μια τάξη στο μυαλό μου.
Η διαδρομή, δεν ήταν ιδιαίτερα μακρινή, ήταν όμως αρκετή για να ηρεμήσει. Είχα αποφασίσει να φύγω για λίγο και ο προορισμός ήταν το σπίτι μου. Ήθελα να πάω κάπου όπου αφενός δεν θα μπορεί να έρθει και αφετέρου δεν θα είμαι και μόνη μου.

Η μητέρα μου άρχισε να σταυροκοπιέται μόλις με είδε ξαφνικά μπροστά της. Μάλλον σοκαρίστηκε όταν με είδε. Δε μου άρεσε στο χωριό και για αυτό σπάνια πήγαινα. Και όταν το αποφάσιζα, ήταν ή Χριστούγεννα ή Πάσχα. Τώρα όμως δεν ήταν καμία γιορτή και δεν υπήρχε λόγος να εμφανιστώ...

Αν και ήμουν ήρεμη και ευδιάθετη όταν έφτασα στο σπίτι μου, η μητέρα μου αμέσως κατάλαβε πως κάτι συμβαίνει. Τόσα χρόνια, ποτέ δεν την είχα συνηθίσει σε τέτοιου είδους εκπλήξεις. Ευτυχώς όμως ήταν διακριτική και δε μου είπε κουβέντα.
Το μόνο πράγμα που εκείνη τη στιγμή ήθελα να κάνω ήταν να βυθιστώ στην αιώρα και απλά να κοιμηθώ. Δεν ήθελα ούτε να ονειρευτώ, ούτε να μιλήσω με κανέναν απλά να αφεθώ στην αγκαλιά του Μορφέα. Αρκετές ώρες αργότερα η διαπεραστική φωνή της μητέρας μου, τάραξε τον ήρεμο ύπνο μου.
"Ακόμα κοιμάσαι??? Για αυτό ήρθες? Για να κοιμάσαι?? Τόσο καιρό έχω να σε δώ, ξύπνα επιτέλους!!!!"
Αυτός δυστυχώς, ήταν ένας αρκετά βίαιος και απότομος τρόπος επιστροφής μου στην πραγματικότητα. Με μάτια μισόκλειστα και μαλλί ανακατεμένο, κατευθύνθηκα προς την κουζίνα για να προμηθευτώ την δόση καφεϊνης που τόσο είχα ανάγκγη....
Το απόγευμα, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο "Β" που μόλις είχε γυρίσει απο την "κοινωνική εκδήλωση" και τώρα μπορούσε να μου τηλεφωνήσει χωρίς πρόβλημα. "Που είσαι?" με ρώτησε και στην απάντησή μου, πως είμαι μακρυά έμεινε άφωνος. Για αρκετά δευτερόλεπτα δε μιλούσε κανένας. Απλά σιωπή.
Είχε συνηθίσει να είμαι πάντα εκεί. Πάντα να περιμένω και ποτέ να μην διεκδικώ, να μην διαμαρτύρομαι, να μην απαιτώ. Ήταν η πρώτη φορά που όρθωσα το ανάστημά μου και ξεκαθάρισα πως όλο αυτό δεν θέλω να το συνεχίσω.
Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων όμως,αλλάξανε πολλά. Άλλαξα εγώ, άλλαξε αυτός,αλλάξαν οι συνθήκες και πάνω απο όλα τα συναισθήματά μου για τον "Β". Είχε αρχίσει να μονοπολεί τη σκέψη μου και μου είχε γίνει απαραίτητη πια η παρουσία του. Ενώ παλιά μπορούσα να διαχειριστώ όλη αυτή αυτή τη σχέση, τώρα μου ήταν αδύνατον. Ή μάλλον δεν ήθελα να τη διαχειριστώ. Και κάπως έτσι, έθεσα για πρώτη φορά το δείλημα.
Ή θα είμασταν μαζί, ή θα χωρίζαμε και αυτός θα συνέχιζε να ζει τη ζωή του χωρίς εγώ να υπάρχω σε αυτήν.
Εγώ, τη δική μου απόφαση την είχα πάρει και τώρα έμενε να αποφασίσει και ο ίδιος. Ήθελα να είμαστε μαζί. Οι δυό μας. Χωρίς τρίτους και χωρίς να κρυβόμαστε. Εκείνος, είχε συνηθίσει στο και μαζί μου και με την άλλη και δεν είχε σκοπό να το αλλάξει αυτό. Για αυτό και έφυγα.
Έφυγα για να νιώσει την απουσία μου και να δεί πως είναι. Να μείνει με την άλλη, να κάνει ότι θέλει, όπως το θέλει χωρίς όμως να μπορεί να βρεθεί με εμένα. Μπορεί και να του άρεσε, να ήταν καλύτερα για εκείνον. Μπορεί όμως και όχι. Μπορεί να ήταν χειρότερα. Όπως και να χει έπρεπε να διαλέξει.
Δεν νομίζω όμως να κατάλαβε τι του έλεγα. Ήταν σε απόλυτη σύγχυση.
Μετά την πέμπτη φορά που μιλήσαμε άρχισε να συνειδητοποιεί πως ήμουν απόλυτα σοβαρή και αποφασισμένη και στο δέκατο τηλεφώνημα αποφασίσαμε να ξαναμιλήσουμε τη στιγμή εκείνη που θα έχει επιτέλους αποφασίσει τι θα κάνει στη ζωή του ....

2 σχόλια:

  1. Καιρός ήταν να υπάρξει μια οριστική απόφαση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είμαι εδώ για να δώσω μαρτυρία για το πώς με βοήθησε να φτιάξω τη σχέση μου αυτός ο ισχυρός μάστορας που ονομάζεται Dr.DWAN. Ήμουν ραγισμένη όταν η αρραβωνιαστικιά μου μου είπε ότι δεν ενδιαφέρεται πλέον να με παντρευτεί επειδή είχε σχέση με την άλλη γυναίκα όπου εργάζεται. Έκλαιγα και έκλαιγα κάθε μέρα, μέχρι που έγινε τόσο άσχημα που έφτασα στο Διαδίκτυο για βοήθεια, τότε ήταν που διάβασα μια κριτική για το σπουδαίο έργο του Dr.DAWN και μετά επικοινώνησα μαζί του για βοήθεια για να φέρω πίσω τον εραστή μου. με βοήθησε να κάνω ένα ισχυρό ξόρκι αγάπης συμφιλίωσης και προς μεγάλη μου έκπληξη μετά από 48 ώρες που έκανα το ξόρκι της αγάπης, η αρραβωνιαστικιά μου επέστρεψε στα γόνατα παρακαλώντας με να τον συγχωρήσω. Είμαστε τώρα ευτυχισμένοι παντρεμένοι και όλες οι ευχαριστίες πηγαίνουν στον Dr.DAWN Wonders για να με βοηθήσετε να σώσω τη σχέση μου, μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Dr.DAWN μέσω της διεύθυνσης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του: ( dawnacuna314@gmail.com )
    WhatsApp:+2349046229159/
    +3550685677099

    ΑπάντησηΔιαγραφή