Φωτογραφίες

To Facebook, είναι το λατρεμένο μου.... Μπορώ να κάθομαι ώρες ατελείωτες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και να κοιτάω τις φωτογραφίες των φίλων μου. Οι περισσότεροι απο αυτούς, οι παιδικοί μου φίλοι, είναι μακρυά και έτσι ο μόνος τρόπος να επικοινωνώ με όλους τους είναι απο τις φωτογραφίες που ο καθένας ανεβάζει.

Έτσι, μπορώ να δω τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, τις δουλειές τους...Γενικά οτιδήποτε ο καθένας τους θεωρεί αρκετά σημαντικό ώστε να το μοιραστεί με τους υπόλοιπους.

Λάτρης του Facebook βέβαια, δεν ήμουν μόνον εγώ αλλά και ο "Β"! Φανατικός λάτρης μάλιστα....Με πολύ προσοχή, έφτιαξε το προφίλ του, βρήκε παλιούς συμφοιτητές, παλιούς συμμαθητές, βρήκε τρόπο να διαφημίσει τη δουλειά του. Το προφίλ του, πλήρως ενημερωμένο και με πολλές φωτογραφίες.

Ναι, με φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες, τις οποίες διάλεγε με πολύ προσοχή και τις ανέβαζε τακτικά... Κάθε φορά που ταξίδευε, κάθε φορά που κάτι σημαντικό γινόταν στη ζωή του, απο όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που έκανε και θεωρούσε πως πρέπει να δημοσιοποιηθούν, αλλά και απο πρόσωπα που του ήταν αγαπημένα.....

Για να θυμήθώ....Οι πρώτες φωτογραφίες ήταν απο τα μαθητικά του χρόνια!!!Ήταν λίγο σαν εξωγήινος, με κάτι τεράστια γυαλιά και ένα χαρακτηριστικό πράσσινο παντελόνι...Γλυκούλης όμως..... Μέτά ακολούθησαν φωτογραφίες απο τα φοιτητικά του χρόνια....Τσιγάρα, πάρτυ, ξενύχτια, εκδρομές και μια μοναδική φωτογραφία απο την αποφοίτηση.

Στη συνέχεια, ακολούθησαν αυτές απο τις διακοπές. Διακοπές με τους γονείς, διακοπές με τους φίλους, διακοπές με την πρώην... Ω ναι!!! Παρόλο που είμασταν μαζί, έστω και στα κρυφά, φρόντισε να βάλει φωτογραφίες απο τις διακοπές τους στην Μύκονο... Να δουν οι υπόλοιποι, να δω και εγώ, τι όμορφο και ευτυχισμένο ζευγάρι είναι... Τότε, με πείραξε μεν, αλλά μου φάνηκε και αυτονόητο. Ζευγάρι ήταν άλλωστε... Το πρόβλημα το απέκτησα γιατί όταν χωρίσανε εννοείται πως δεν τις έβγαλε. Φώναζα, ξαναφώναζα, αλλά αυτός τίποτα. Οι φωτογραφίες έμεναν εκεί. Κατέβηκαν μόνον όταν η πρωην του αποφάσισε να τον διαγράψει απο φίλο...

Υπήρχαν και άλλες φωτογραφίες όμως... Αυτές που είχε με συναδέλφους, φίλους, συνεργάτες, θαυμάστριες.... Ναι, πολύ καλά διαβάσατε. Ο "Β" είχε αρκετές φωτογραφίες στις οποίες ήταν σε διάφορα πάρτυ, γιορτές, event,ξενύχτια μαζί με διάφορες κοπελίτσες. Τις περισσότερες τις ήξερα βέβαια. Ήταν οι ίδιες που συνέχεια του έστελναν μηνύματα στο κινητό για να βγούνε, να πιουνε ποτάκια, να "μιλήσουν" για δουλειές..... Αν και με ενοχλούσε, αδιαφορούσα. Θεωρούσα τον εαυτό μου μακράν καλύτερο απο τα κοριτσάκια αυτά που απλά διψούσαν για λίγη επιβεβαίωση καιδεν ζήλευα. Απλά με άφηνε αδιάφορη όλο αυτό.

Όσο για την ερώτηση αν είχε κάποια δική μου φωτογραφία, μην την κάνετε. Φυσικά και δεν είχε. Εγώ δεν υπήρχα καν. Πουθενά. Δεν ήμουν και δεν έγινα ποτέ κομμάτι της ζωής του.

Στην αρχή νόμιζα πως το έκανε απο ενοχές απέναντι στην πρώην. Μάλλον θα αισθανόταν άβολα να βλέπει αυτή φωτογραφίες δικές μας. Αργότερα, όταν τον διέγραψε απο φίλο το επιχείρημα αυτό δεν έστεκε. Κάθε φορά όμως που κάναμε μικρά ταξιδάκια και έβγαζα φωτογραφίες, μου τόνιζε επίμμονα και έντονα πως δεν μου επιτρέπει να ανεβάσω στο δικό μου προφίλ φωτογραφίες δικές του.

Με τον καιρό, άρχισε να προβληματίζει όλο αυτό. Διαισθανόμουν, πως ο λόγος για τον ποίο εγώ δεν μπορώ να εμφανίζομαι στα φωτογραφικά του album ήταν γιατί ήθελε να λανσάρει τον εαυτό του ως ελέυθερο και διαθέσιμο. Κάθε φορά που έφερνα την κουβέντα προς τα εκεί, φυσικά και τα αρνούνταν όλα αυτά και επικαλούνταν κάτι δικαιολογίες χαζές και αντρικές του στυλ "μα να δεν έχουμε και καμία καλή"!!!

Ως γυναίκα όμως, αποφάσισα να διερευνήσω με τον δικό μου τρόπο. Έψαξα όλες τις φωτογραφίες μας και βρήκα την ιδανική. Μια φωτογραφία που είμασταν εγώ, ο "Β" και δυο φίλες μου. Καλοντυμένοι όλοι, περιποιημένοι, χωρίς γκριμάτσες και μισόκλειστα μάτια. Την ανέβασα λοιπόν, επισήμανα όλους όσους ήταν πάνω στη φωτογραφία (μαζί και τον "Β") και απλά περίμενα την αντίδρασή του....

Ω ναι, καλά το υποθέσατε. Πολύ σωστά το φανταστήκατε. Ο "Β", αποφάσισε να αφαιρέσει την επισήμανση απο τη φωτογραφία!!!!!!! Με ποιά πρόφαση?? Με καμία. Ήταν απόλυτα ειλικινής. Σαφέστατος. "Δεν θέλω να φαίνεται πως είμαστε ζευγάρι. Αυτές τις φωτογραφίες τις βλέπουνε όλοι οι γνωστοί μου. Δεν είναι σωστό. Γιατί να ξέρουν οι άλλοι πως είμαστε μαζι? Εξυπηρετεί σε κάτι? Όχι!"

Η αλήθεια είναι, πως δεν περίμενα μια τόσο ωμή αντίδραση. Τσατίστηκα, νευρίασα, διέγραψα τη φωτογραφία και αποφάσισα να μην ξαναασχοληθώ. Αν αυτός, θέλει να διαιωνήσει την εικόνα του εργένη, τότε μπορώ και γω να το κάνω αυτό.

Όχι, αυτή τη φορά δε θα στεναχωρηθώ, ούτε θα σκάσω. Απλά θα ανταποδώσω.....

Καλοκαιρινές διακοπές

Για να θυμηθώ λίγο....Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγα διακοπές....
Απίστευτο, αλλά η τελευταία φορά που πήγα διακοπές, ήταν πολλά χρόνια πρίν.....

Αυτό συνέβη, επειδή το τελευατίο καλοκαίρι, ως πρόσφατα χωρισμένη το πέρασα μόνη μου στην πόλη, το προηγούμενο καλοκαίρι δεν είχαμε διάθεση με τον τότε συντροφό μου να πάμε, το προ-προηγούμενο που πήγαμε....περάσαμε τόσο τραγικά που γυρίσαμε άρων- άρων πίσω.

Είχα ξεχάσει σχεδόν πως είναι η αίσθηση των διακοπών και άρχισα να πιστεύω πως ο Αύγουστος είναι ένας μήνας όπως ακριβώς και ο Σεπτέμβρης, ο Νοέμβρης, ο Δεκέμβρης που απλά κάποιες μέρςς δεν πας για δουλειά και απλά κάθεσαι στο σπίτι.

Αυτό το καλοκαίρι όμως, ήταν το πρώτο επίσημό μου με τον "Β" και εγώ είχα αποφασίσει πως δεν θα το πέρναγα και πάλι στην πόλη.....

Με την άφιξη των πρώτων παραλαβών της καλοκαιρινής κολεξιόν, έκανα οργανωμένη έφοδο στην αγορά κρατώντας ανα χείρας μια τεράστια λίστα. Μαγιό, καπέλα, παρεό, σανδάλια, βραχιόλια, σκουλαρίκια, αντιηλιακά, κρέμες, αρώματα. Ήθελα να πετάξω ότι μου θύμιζε το παρελθόν και με εφόδια τα πιο μικροσκοπικά μαγιό να ξεχυθώ στις πιο κοσμοπολίτικες παραλίες της χώρας.

Ο ήλιος έκαιγε, ο ιδρώτας έσταζε, τα πόδια γεμίζαν με φουσκάλες αλλά εγώ εκεί. Στο κυνήγι των πιο trendy καλοκαιρινών αξεσουάρ. Κάθε μέρα επέστρεφα σπίτι με ένα καινούριο λάφυρο και στο τέλος κατάφερα να μαζέψω έναν ολόκληρο θησαυρό απο καλοκαιρινά αξεσουάρ.

Έχοντας γεμίσει πλέον τις ντουλάπες μου με όλα τα απαραίτητα, προχώρησα στην επόμενη φάση του σχεδίου "Καλοκαιρινές διακοπές." Την εύρεση προορισμού. Εδω βέβαια δυσκολεύτηκα πολύ. Κοσμοπολίτικο και πολυσύχναστο νησί ή ερημική παραλία και γραφικές ταβερνούλες??

Η οθόνη του υπολογιστή μου είχε γεμίσει με αμέτρητα αναδυόμενα παράθυρα που απεικονίζαν παντός τύπου καταλύματα και προορισμούς. Παραδοσιακά δωμάτια στη Σαντορίνη, πολυτελές ξενοδοχεία στη Χαλκιδική, Boutique-Hotel στην Πελλοπόνησο...
Παρόλο που περνούσα άπειρες ώρες μπροστά στον υπολογιστή μου, δεν με κο΄λυραζε αυτή η διαδικασία. Ίσα ίσα που λειτουργούσε αναζωογονητικά γιατί είχα κάτι να περιμένω, κάτι να χαρώ. Μετά απο αρκετό σρφάρισμα, κατέληξα επιτέλους πως το ιδανικό μερος για μας είναι η Ρόδος. Είχε τα πάντα. Μέρη με πολύ κόσμο, μικρές γραφικές παραλίες,πολλές επολογές για να γεμίσουμε το χρόνο μας και πάνω απο όλα ήταν πολύ μακριά απο την πόλη που μέναμε και

Έχοντας πλέον βρεί τον κατάλληλο προορισμό, άρχισα δειλά δειλά να κάνω τις πρώτες κρίσιμες ερωτήσεις στον "Β". "Έχεις κανονήσει κάτι? Θες να πάμε κάπου?", "Να εκεί που ξεφύλιζα ένα περιοδικό, εντελώς τυχαία είδα μια τέλεια προσφορά για διακοπές...."

Οι απαντήσεις του, ήταν έξυπνες.Δεν αρνούνταν να κάνουμε κάτι μαζί, απλά ελίσσονταν. "Δεν ξέρω ακόμα, δεν κανονήσαμε τις άδειες, εγω θέλω αλλά να δεν προλαβαίνω....". Σχεδόν κάθε μέρα ο ίδιος διάλογος

Το καλοκαίρι όμως περνούσε και ο θησαυρός μου έμενε ακόμα κρυμμένος στην τεράστια ντουλάπα του σπιτιού μου. Τα παρεό, τα καφτάνια, τα μικροσκοπικά μαγιό, ήταν ακόμα με τα καρτελάκια τους κρεμασμένα και εγώ αντί να μαυρίζω απο την ηλιοθεραπεία άσπριζα γιατί ήμουν κλεισμένη μες στο σπίτι.

Κάποια στιγμή άρχισα να διαμαρτύρομαι έντονα, να απειλώ πως αν δεν κάνουμε κάτι μαζί θα φύγω με την κολλητή μου για Μύκονο. Και πάλι όμως η αντίδραση ήταν η ίδια. "Κάνε λίγο υπομονή να βάλω τις δουλειές μου σε τάξη και θα πάμε μαζί. Αφού ξέρεις, πόσο πολύ το θέλω αλλά να δεν μπορώ τώρα..."

Και έκανα υπομονή. Πολύ υπομονή. Οι οι ώρες, οι μέρες περνούσαν και εγώ ακόμα στην πόλη. Το καλοκαίρι πέρασε, οι πρώτες βροχές έπεσαν και τα ακριβά μου καφτάνια κιτρίνισαν μες στη ντουλάπα..

Ύπουλα και ανέντιμα ο "Β" μου στέρησε το καλοκαίρι. Είχα αποφασίσει προ πολλού πως δεν θέλει να κάνουμε κάτι μαζί, αλλά δεν είχε την εντιμότητα να μου το πεί. Προτίμησε να αφήσει να περιμένω, να μελαγχολώ παρά να είναι ειλικρίνής μαζί μου.

Κοιτώντας τη βροχή που έπεφτε στα τζάμια του σπιτιού μου, για πρώτη φορά συνειδητοποίησα πως όσα φιλιά και να δώσω, ο βάτραχος δεν θα γίνει ποτέ πρίγκηπας....

Ημερολόγιο

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω,
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις
μια ανάσα στη ζωή μου.

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει,
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό.

Και στο διάβολο πουλάω τη ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό.

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ' ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου.

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου.

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.

Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί.

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
που λένε είν' οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά,
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.

Και μπροστά απ' τους κολασμένους
περνάω εγώ σαν μια σκιά
που σεργιανάει στον Άδη
τη δικιά σου μυρωδιά.

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.


Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος