Ο "Β" και το μπαλκόνι

Αυτό που επι της ουσίας διαφοροποιεί την παράνομη απο την νόμιμη σχέση, είναι όλα αυτά τα ευράπελα και κωμικοτραγικά γεγονότα που μπορούν να συμβούν, μόνον σε όσους κρυφά απο τους άλλους συναντιούνται. Η σχέση μου με τον "Β", δόξα το Θεό είχε πάρα πολλά τέτοια γεγονότα και νομίζω πως ήρθε επιτέλους η ώρα να αποκαλύψω μερικά....

Η Παρασκευή ήταν πάντα μέρα συνάτησης με τον "Β". Εγώ, είχα φρντίσει να βαφτίσω την Παρασκευή ως μέρα, που βγαίνω μόνη μου, για να συναντήσω τις φίλες μου και να συζητήσουμε για όλα αυτά τα βαρετά γυναικεία πράγματα όπως αποτρίχωση, χαλάουα, αντάυγιες και τα σχετικά. Ενίοτε, έλεγα και στον πρώην μου να έρθει μαζί(έτσι για ξεκάρφωμα) αλλά στη σκέψη πως θα άκουγε γαργαλιστικές λεπτομέριες για τον πως κατεβάζουμε και δοκιμάζουμε όλη τη ντουλάπα πριν απο κάθε έξοδο τον έλουζε κρυος ιδρώτας.

Ο "Β" απο την άλλη, φρόντιζε κάθε Παρασκευη να εντάσσει στο πρόγραμμά του κάτι μεταμεσονύχτιες επαγγελματικές υποχρεώσεις, κάτι "κουρατσικές" εξόδους με συναδέλφους, κάτι "βαρετά" οικογενειακά δείπνα...

Έχοντας λοιπόν την τέλεια κάλυψη, ανενόχλητοι βρισκόμασταν το βράδυ σπίτι χωρίς το άγχος του να μας διακόψει κάποιος. Εγώ, μέχρι πριν λίγο, συγκατοικούσα με την φίλη μου, αλλά μόλις είχε παντρευτεί και ποτέ δεν ερχόταν σπίτι.

Ένα βράδυ λοιπόν, κάπου κατά τις τρείς, και ενώ με τον "Β" ζούμε στιγμές μεγάλου πάθους, ακούω ένα μηχανακι να σταματάει κάτω απο την πολυκατοικία. "Τι στο καλό, ποιός παραγγένει πίτσα τέτοια ώρα" σκεύτηκα. "Ή μήπως είναι το καινούργιο αγόρι της γειτόνισσας???"... Πριν καλά καλά ολοκληρώσω τη σκέψη μου όμως, ακούω κλειδιά στην πόρτα...

Πανικός!!!!!!
Η φίλη μου, όχι μόνο αγνοούσε την ύπαρξη του "Β" αλλά συμπαθούσε τον πρώην μου πολύ περισσότερο απο ότι εμένα....
Πανικός!!!!

Ο "Β" ως συνήθως, δεν κατάλαβε ούτε το κλειδί στην πόρτα, ούτε τον "κίνδυνο" που ετοιμάζονταν να μπει στο σπίτι. Σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, το μόνο που ξεστόμισε ήταν "Έχεις κάτι?"

Έπρεπε λοιπόν να λάβω δράση. Να κάνω κάτι.. Με μια μόνο κίνηση, σηκώθηκα απο το κρεβάτι, με μια δεύτερη κίνηση μάζεψα όλα τα ρούχα απο το πάτωμα, άνοιξα την μπαλκονόπορτα, τα πέταξα στα πάτωμα και με μια τρίτη κίνηση έσπρωξα τον "Β" στο μπαλκόνι και έκλεισα και το παντζούρι.
Ούφ!!

Μπερδεύω με τα χέρια τα μαλλιά μου και με το ένα μάτι κλειστό ανοίγω την πόρτα εκνευρισμένη. "Γιατί με ξύπνησες???? Με τρόμαξες!"
Η φίλη μου, με ένα έντονα απολογητικό ύφος, μου ζητάει συγνωμη και μου εξηγεί πως χρειαζόταν τα κλειδιά του εξοχικού για να πάει αύριο το πρωϊ.

Ουφ, σκεύτηκα...Τι γλίτωσα....

"Να σου πω" ακούστηκε η εκνευρισμένη φωνή της φίλης μου και εγώ πάγωσα. "Γιατί το πάπλωμα είναι στο πάτωμα και η κουβέρτα πεταμένη?? Με ποιον είσαι???"

"Εγώ? Με κανέναν, να στριφογύριζα στο κρεβάτι, είχα και κάτι εφιάλτες".....
Όσο εγώ μιλούσα, τόσο εκείνη γούρλωνε το μάτι... Άρχισε και να γυαλίζει..Για κακή μου τύχη η φίλη μου δεν πείστηκε απο τις δικαιολογίες μου.

Ξαφνικά κάνει μια απότομη στροφή και πάει προς τη μπαλκονόπορτα...Τώρα την πάτησα σκεύτηκα...Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι αν ο "Β" φορούσε ρούχα όταν βγήκε στο μπαλκόνι, επείσης δεν είχε και φως για να τα βρεί.

Με μια αποτομη κίνηση ανοίγει η μπαλκονόπορτα και ακούγεται ένα "Χαίρεται" δια στόματος "Β"...Το επόμενο που ακούστηκε ήταν η εξώπορτα του σπιτιού που έκλεισε απότομα και μετά σιωπή...

Δειλά λειλά, πλησιάζω το παλκόνι να δω τουλάχιστον αν ζεί ο "Β" αν φοράει κάτι.. Φορώντας (ευτυχώς)το παντελόνι, το πουκάμισο ανάποδα και χωρίς παππούτσια μου λέει "ποιόν παντρεύτηκε η φίλη σου?"

Κλασικός "Β"!! Ο κόσμος να καίγεται, η καταστροφή να έρχεται, εκείνος στον κόσμο του. Οι σφυγμοί μου είχαν φτάσει τους 200, τελούσα υπο σύγχυση, και εκείνος χαλαρά ντύθηκε. Φόρεσε τα υπολοιπα ρούχα του, έριξε λίγο νερό στα μαλλιά του και εφύγε γιατί η πρώην τον περίμενε....

Τα βράδυα μου τα εργένικα...

Δευτέρα βράδυ. Γύρω στις 11. Με δυσκολία γυρίζω το κλειδί στην πόρτα, ακουμπάω το μπουφάν και την τσάντα μου στην τραπεζαρία -την οποία τωρα τελευταία την έχω μετατρέψει σε καλόγηρο- και με μια γρήγορη κίνηση βρίσκομαι στον καναπέ μου αδυνατώντας να κάνω οτιδήποτε άλλο εκτός απο το να κοιμηθώ.

Μετά απο 15 ώρες συνεχόμενης δουλειάς, αδυνατώ να ανοίξω το ψυγείο για να ικανοποιήσω το στομαχι μου που διαμαρτύρεται, αποκλείεται να ξεβαφτώ και όπως πάντα θα με πάρει ο ύπνος στον καναπέ....

Κάτι τέτοιες στιγμές, είναι που θα ήθελα σε αυτό το σπίτι να υπάρχει και κάποιος ακόμα. Παρόλο που ζω πολλά χρόνια μόνη μου και το έχω συνηθίσει, κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα πολύ να έχω συγκάτοικο. (Αυτη η επιθυμία βέβαια, γίνεται ακόμα πιο έντονη κάθε φορά που ανοίγω το λαγαριασμό της ΔΕΗ και όταν έρχονται τα κοινόχρηστα!!).

Όταν γνώρισα τον "Β" πίστευα πως θα ήταν ήταν ο τελειος συγκάτοικος. Όπως σε κάθε αρχή μιας σχέσης, έτσι και στη δική μας η αρχή της συμβίωσης ήταν κάτι παραπάνω απο ιδανική.

Καφές στο κρεβάτι, πρωϊνό τις Κυριακές, φαγητό απο τα χεράκια του, λευκό κρασί τα βράδυα... Μερικές φορές έπλενε μάλιστα και τα πιάτα, έστρωνε και το κρεβάτι!!! Όταν πάλι γυρίζαμε αργά απο τις δουλειές μας, φρόντιζε να φέρνει φαγητό απο το Ιταλικό εστιατόριο της γειτονιάς.

Εννοείται πως με προσφωνούσε και με όλες τις γλυκανάλατες προσφωνήσεις του τύπου "Ζουζούνα μου", "Μωράκι μου", "Ομορφιά μου", εννοείται πως ζητούσε συγνώμη για τα δέκα λεπτά καθυστέρησης επειδή κόλλησε στην κίνηση.

Τι άλλο μπορούσα να ζητήσω?? Τι περισσότερο μπορούσα να έχω???

Δυο χρόνια μετά όμως, όλα αυτά φαντάζουν μακρινά..Πολύ μακρινά.....

Τα πρωϊνά μας, ξεκινούν με τον κλασικό καβγά για το ποιός θα πατήσει το κουμπί στην καφετιέρα και η οριστική ρήξη έρχεται όταν πρέπει κάποιος να βάλει την τοστιέρα στην πρίζα.

Για το θέμα του φαγητού, έχουμε σταματήσει να καβγαδίουμε. Όχι, δεν ανέλαβε ο "Β" χρέη μάγειρα, ούτε προσλάβαμε κάποια κυρία να μας μαγειρεύει. Ο "Β", πριν έρθει κάνει μια στάση στη μανούλα η οποία τον περιμένει με τα εκλεκτά της φαγητά και εγώ ψάχνω στο ψυγείο μήπως και έχει απομείνει κάποιο γιαουρτάκι με 0% λιπαρά....

Πιθανότητα να εμφανιστεί με φαγητό απο το Ιταλικό εστιατόριο της γειτονιάς δεν υπάρχει. Οικονομική κρίση... Ανέβηκε το εισητήριο για το γήπεδο, ανέβηκε και η βενζίνη...

Οι γλυκανάλατες προσφωνήσεις, αντικαταστάθηκαν απο εκφράσεις του τύπου "Άντε παιδί μου", "Εεε, να σου πω" και η συγνώμη για την καθυστέρηση (που απο 10 λεπτά έγινε μια ώρα) αντικαταστάθηκε με το κλασικό "Γιατί φωνάζεις? Στο δρόμο περίμενες?"

Όταν δε, τολμάω να του ζητήσω να με βοηθήσει στο καθάρισμα εκεί μου εξηγεί πως δεν υπάρχει λόγος να το κάνουμε. Διότι, ποιόν ενοχλούν κυρία μου τα κομμένα του νυχάκια που πετάει στο πάτωμα? Ποιος θα δεί τα μικροσκοπικά σουσαμάκια απο το κουλούρι που έφαγε και πέταξε στο τεράστιο πάτωμά μου? Τι πειράζει αν το μπάνιο πλημμυρίζει απο νερό κάθε φορά που μπαίνει μέσα? Νερό είναι. Θα στεγνώσει.....

Και γιατί γκρινιάζω κάθε φορά που μου αφήνει τα λερωμένα με λάσπες ρούχα ποδοσφαίρου μέσα στο μπάνιο? Με τα χεράκια μου θα τα πλύνω?? Το whirlpool να ναι καλά...

Για να είμαι βέβαια ειλικρινής και δίκαιη μαζί του, θα πρέπει να παραδεχτώ πως μερικές φορές τον πιάνουν και οι καλοσύνες του. Φιλοτιμείται να τηγανίσει κανένα αυγουλάκι το πρωϊ - κάνοντας ομώς μέχρι και το σαλόνι με λάδια, έχει την καλή πρόθεση να στρώσει το κρεβάτι, ρίχνοντας παράλληλα και τα φωτιστικά απο τα κομοδίνα στο πάτωμα, προσπαθεί να ανάψει και το τζάκι, καίγοντας συγχρόνως και την ακριβή μοκέτα μου.....

Συγκατοίκηση? Είπα εγώ για συγκατοίκηση? Εγώ???? Αναθεωρώ....

11.30 το βράδυ και έχω ήδη κοιμηθεί. Το στομάχι σταμάτησε να γκρινιάζει, τα ρούχα πάνω στην τραπεζαρία είναι έτοιμα να ξαναφορεθούν το πρωϊ, ο κυριούλης στο τυροπιτάδικο θα μου φτιάξει τον ωραιότατο καφέ μου σε πλαστικό και η τυρόπιτα θα ζεστάνει τα χεράκια μου....

Τελικά ναι. Τη λατρεύω την εργένικη ζωή μου....


Υ.Γ. Όχι γιατί τη συνήθισα, αλλά γιατί μπορείς αν θες να αλλάξεις συγκάτοικο....

Να κοιμηθούμε αγκαλιά

Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας,
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Υ.Γ. Στη φωτογραφία είναι ο "Β"......