Ταξίδι μακρινό

Ένα απο τα πράγματα που λάτρευα στον "Β" ήταν το ότι πάντα κατάφερνε να με κάνει να ξεστομίζω, με μια μεγάλη δόση αγανάκτησης, την αγαπημένη μου φράση: "Αυτό, απλά δεν υπάρχει!!"... Όσες φορές και αν σκεύτηκα πως είναι η τελευταία φορά που το λέω, πως δεν μπορεί να κάνει κάτι πιο ακραίο, πιο χυδαίο πάντα έκανε κάτι ακόμα χειρότερο και εγώ ακόμα πιο δυνατά φώναζα πως, αυτό απλά δεν υπάρχει....

Έτσι και τώρα...

Για επαγγελματικούς λόγους λοιπόν, πρίν λίγες μέρες χρειάστηκε να ταξιδέψει μέχρι την άκρη του κόσμου. Στην κυριολεξία όμως. Πήγε πιο μακρυά και απο το μακρυά πιο νότια και απο το νότο. Ταξίδεψε για 24 ώρες για να φτάσει σε άλλη ήπειρο, σε άλλο ημισφαίριο.

Δεν είχα λόγο να ανησυχώ μήπως εκεί που πάει, μου κάνει τα αξεσουάρ του κεφαλιού μου ακόμα πιο μεγάλα. Ήταν η φύση της χώρας που πήγε τέτοια, που και να ήθελε δεν θα μπορούσε να μου είναι άπιστος. Ήμουν χαρούμενη για αυτό του το ταξίδι, γιατί για πρώτη φορά, εκείνος θα ανησυχούσε για το τι κάνω εγώ και όχι εγώ για εκείνον. Έτσι θα είχε τη δυνατότητα να δεί, πόσο άσχημο είναι αυτό που εμένα, επι χρόνια μου έκανε.

Η επικοινωνία μας, τις μέρες που έλειπε, ήταν δύσκολή. Το κινητό δεν έπιανε, το wifi ήταν ακριβό, η χρέωση για το roaming στα ύψη... Έτσι, μή έχοντας το άγχος να μην ακούσω το κινητό μου απο την πολύ φασαρία, να χάσω κάποια κλήση του, να ακούσω την κλασική γκρίνια του τύπου "πάλι έξω είσαι??" επιδώθηκα σε ενα ατέρμονο ξενύχτι που όμοιό του δεν είχα ξανακάνει. Για μένα, αυτό ήταν ένας τρόπος να τον εκδικηθώ για όλα αυτά τα βράδυα που εγώ ήμουν σπιτάκι μου και εκείνος γυρνούσε τα άγρια χαράματα.

Ευτυχώς, το ταξίδι του κράτησε πολύ λίγο, γιατί οριακά γλίτωσα την ενταξη μου στην ομάδα απεξάρτησης των αλκοολικών της πόλης!!!

Λίγες μέρες αφότου είχε γυρίσει και περιγράφοντας μου τη νοοτροπία του κόσμου που ζούσε εκεί, μου αποκάλυψε, πως όταν περίμενε την ανταπόκριση της πτήσης του έπιασε κουβεντούλα με μια "ντόπια". Έτσι, για να δεί πως σκεύτονται, πως λειτουργούν οι άνθρωποι εκεί. Φυσικά δεν παρέληψε ούτε να της ζητήσει το τηλέφωνο, ούτε και να της δώσει και το δικό του!!!

Η "ντόπια" όμως, αρχίσε να τηλεφωνεί, να στέλνει μηνύματα, τον έκανε φίλο στο facebook, έφτιαξε και λογαριασμό στο skype!!!! Τι έκανε ο "Β"??? Ως γνήσιο αρσενικό, απαντούσε στα μηνύματα, στις κλήσεις και έμπαινε όλη τη νύχτα στο skype για να μιλήσουνε.....

Έτσι, για να δει πως σκεύτονται οι άνθρωποι στην άλλη άκρη του κόσμου.

Στην αρχή, μου έκανε πολύ χαριτωμένο όλο αυτό. Μου θύμιζε μια ταινία που είχα δει παλιά. Μια ροματική ταινία, στην οποία μια ντόπια ερωτεύτηκε έναν τουρίστα και ήλπιζε αυτός να την σώσει απο τη μιζέρια της, ήλπιζε να την πάρει μαζί του και να γίνει μια κυρία της πόλης.

Το χαριτωμένο της υπόθεσης όμως, σταμάτησε απότομα όταν ένα βράδυ που καθόμασταν μαζί, ήρθε ένα μήνυμά της. "Δείξε μου" του είπα, "Είμαι πείεργη να δω τι γράφει"

"Αμέσως," μου απάντησε. Τον είδα όμως, με μια γρήγορη κίνηση του να σβήνει πρώτα τα μηνύματα που αυτός της είχε στείλει και μετά να μου το δίνει.

Εμένα όμως, για άλλη μια φορά, μου γούρλωσε το μάτι...

Με ένα εκνευριστικά αθώο και γεματο απορία ύφος, αρχισε να με ρωτάει τι έπαθα και γιατί νευρίασα.

Ναι, το ξέρω πως εθελοτυφλώ, ηλίθια όμως δεν είμαι. Ο "Β" δεν είχε καταλάβει, μετά απο τόσα χρόνια, πως αντιλαμβάνομαι οτιδήποτε και αν κάνει.Βλέπω κάθε του κίνηση, κάθε του έκφραση. Εννοείται πως είδα να σβήνει τα μηνύματά του. Εννοείται πως ενοχλήθηκα απίστευτα.

Όχι, δε ζήλεψα την "ντόπια". Δεν νευρίασα που δεν είδα τι της έγραφε. Τόσα χρόνια πλάι στον "Β" έχω μάθει όλες τις ατάκες που χρησιμοποιεί στα φλέρτ του. Ξέρω τι λέει, πότε το λέει, με τι ύφος το λέει.

Άρχισε να μου γυαλίζει το μάτι, γιατί εμένα όσο ήταν μακρυά, δε μου τηλεφωνούσε γιατί ήταν ακριβά τα τηλεφωνήματα, δε μου έφερε ούτε ένα κόκκαλο για ενθύμιο γιατί ξέμεινε απο λεφτά, δεν μιλήσαμε ούτε λεπτό στο skype γιατί ήταν πολύ μεγάλη η χρέωση.... Και τώρα??? Τώρα ξαφνικά, έχει χρόνο και χρήμα για να στήσει κουβεντούλα με μια γυναίκα που γνώρισε για δυο μόνον ωρες στην αναμονή του αεροδρομίου????

Σβήνει τα μηνύματα που έστειλε, απο φόβο μήπως τα δώ και νευριάσω... Δηλαδή τι έγραφε και δεν έπρεπε να δω?? Τι ακριβώς απο όσα έγραφε θα με εκνευριζε περισσότερο απο όσο με εκνεύρισε η διαγραφή της αλληλογραφίας???

Η απάντηση του "Β", όπως πάντα λακωνική. "Τίποτα δεν έγραφα. Τα διέγραψα χωρίς να υπάρχει λόγος. Ηταν μια μηχανική κίνηση."

Δεν ήταν μηχανική κίνηση όμως. Δεν ήταν το απλό ενδιεφέρον για το άγνωστο, αυτό που έκανε τον "Β" να επικοινωνεί με την "ντόπια". Ήταν η φύση του.

Γιατί ο "Β", είναι απο τη φύση του άνθρωπος, που δεν νοιάζεται για τον άλλον, που δε σκεύτεται τις επιπτώσεις των πράξεων του. Είναι η φύση του τέτοια, που τον κάνει να ασχολείται με οτιδήποτε φοράει φούστα, ανεξάρτητα απο το αν αξίζει ή όχι, ανεξάρτητα απο το αν βλέπετε ή όχι.

Τι μπορεί να προσδοκεί ένας άνθρωπος απο μια γυναίκα η οποία είναι στην άλλη άκρη του κόσμου? Δεσμό? Σχέση? Έρωτα? Μέλλον??

Η απάντηση είναι τίποτα.
Αλλά για τον "Β", το τίποτα αξίζει περισσότερο απο μένα.

Μια έξυπνη χαζή...

Μετά από μακροχρόνιες έρευνες και μελέτες, επιστήμονες ανακοίνωσαν πως οι δυναμικές και έξυπνες γυναίκες, δυστυχώς μένουν στο ράφι. Βάση των ερευνών που πραγματοποιήθηκαν, το αν θα βρεις σύντροφο τη σήμερον ημέρα εξαρτάται αποκλειστικά από το δείκτη ΙQ που διαθέτεις.

Εννοείται πως δεν θα διαφωνήσω με τους επιστήμονες! Εννοείται πως ταυτίζομαι με τις έρευνές τους. Τόσα χρόνια με τον "Β" έμαθα πολύ καλά πως για πως για να κρατήσω τη σχέση μου μαζί του χρειάστηκε πολλές πολλές φορές να προσποιηθώ πως δεν καταλάβαινα αυτά τα οποία έκανε κάτω απο τη μύτη μου. Έμαθα να προσποιούμαι με απίσετυτη μαεστρία τη χαζή και ιδού μερικά παραδείγματα....


Έμαθα λοιπόν, πως η πόλη μέσα Αυγούστου έχει τρελή κίνηση. Όταν ο "Β" έφευγε από τη δουλειά του στις 9 και ερχόταν σπίτι στις 12, τότε σίγουρα είχε κόλλησε στην κίνηση και έπηζε στο σταμάτα ξεκίνα. Ως έξυπνη θα είχα στήσει ένα ξεγυρισμένο καβγά με κίνδυνο να βγώ παράλογη και ζηλιάρα. Ως χαζή όμως, τον λυπόμουνα, του έκανα μασάζ να ξεπιαστεί από τόση ώρα στο τιμόνι και φυσικά στο τέλος ταΐζα το "μωρό" μου που ήταν ξεθεωμένο και πεινούσε.

Όταν το κινητό του ήταν κλειστό, αυτό οφείλονταν στην μπαταρία η οποία ξεφόρτιζε κάθε 5 ώρες. Αν στη συνέχεια ήταν και πάλι ως εκ του θαύματος ήταν ανοικτό, τότε αυτό οφείλονταν στην καινούργια τεχνολογία των μπαταριών λιθίου, σύμφωνα με την οποία μετά από το ξεφόρτισμα της μπαταρίας ακολουθεί αυτόματα και χωρίς να απαιτείται πρίζα, η φόρτιση. Ως έξυπνη θα είχα κάνει σαματά, θα έστηνα σκηνή, θα ψυλλιαζόμουνα. Ως χαζή όμως, τα έβαζα σιωπηλά με τις μπαταρίες λιθίου το θέμα έληγε εκεί.

Ως συνοδός του "Β", έπρεπε να είμαι σοβαρή, σεμνή και χαμηλοβλεπούσα. Εσύ είσαι μια κυρία μου έλεγε. Άσχετα που αυτός γούρλωνε τα μάτια λες και δεν έχει ξαναδεί θηλυκό, στην 1η φουστοζώνη, ακόμη κι αν αυτή δε βλέπονταν. Και φυσικά αντί να τον πλακώσω στις τσαντιές και να κλείσω το μάτι στο πρώτο τεκνό που θα βρισκόταν στο οπτικό μου πεδίο, σφυρούσα αδιάφορα κάνοντας πως δε βλέπω. Άλλωστε είναι σημάδι ανδρισμού το να κοιτά τους ξένους ποδόγυρους... τόσοι gay κυκλοφορούν... κι ο δικός μου... φτου φτου είναι άντρας με το Α κεφαλαίο!!!

Όταν καλούσε την αντροπαρέα στο σπίτι για να δουν για άλλη μια φορά αγώνα, όταν βουλιάζανε στον καναπέ με πίτσες, μπύρες, ρεψίματα και απίστευτα γλοιώδη ανέκδοτα και σχόλια, εγώ άδειαζα τασάκια και κουβαλούσα. Κι ανάμεσα σε κουζίνα και σαλόνι άκουγα όλη τη διάλεξη για τη γυναικεία ψυχολογία του τύπου...
- Δεν είναι να εμπιστεύεσαι καμία από αυτές, όλες ίδιες είναι (εκτός από τη μανούλα τους βέβαια)
- Όλο γκρινιάζουν, όλο μας βάζουν να πληρώνουμε, όλο μη και μη...
- Και κουτσομπόλες! Άλλο πράγμα. Δεν είναι να εμπιστευτείς τίποτα σε καμία...
Ως έξυπνη θα πεταγόμουν και θ' άρχιζα την αντεπίθεση. Για τις τσιγκουνιές του, , για τις ιδιοτροπίες του, τα φουσκωμένα λόγια που στους πρώτους μήνες γίνονται καπνός, για τον πρίγκιπα ο οποίος ξαφνικά γίνεται ένας βάτραχος ο οποίος ξεχνά την έννοια της ευγένειας, ξημεροβραδιάζει μπροστά στην τηλεόραση και κουτσομπολεύει με τους φίλους του. Μα όχι. Ως χαζή κυκλοφορούσα απλά μες το σπίτι και γελούσα με ανέκδοτα του τύπου "Πότε γιορτάζουν ο ξανθές;" Και επιπλέον σέρβιρα τους άντρες με τέτοιο τρόπο ώστε να μην καλύπτω ούτε ένα χιλιοστό από την οθόνη της τηλεόρασης.

Σάββατο βράδυ και αυτός αποφάσιζε να βγει έξω με τους φίλους του. Έτσι για να ξεσκάσει λίγο, να πει δυο αντρικές κουβέντες. Ένα ποτάκι μόνο. Είναι και κουρασμένος. Δε θα αργήσει. Εγώ εντωμεταξύ περιμένω υπομονετικά στον καναπέ. Στις έξι το πρωί, ξυπνάω από το θόρυβο που κάνει μπαίνοντας στο σπίτι και η διαπεραστική μυρωδιά του συνδυασμού ποτού- γυναικείου αρώματος με φέρνει στα όρια της λιποθυμίας. Ως έξυπνη θα του έκανε σκηνή. Μαζί μου έχει να βγει από τον καιρό του Κουρ-πασά και αν καμία φορά το έκανε επιστρέφαμε μετά από μια ώρα γιατί τον ενοχλεί η πολυκοσμία. Ως χαζή όμως, τον συνοδέυας μέχρι το κρεβάτι, του έβγαζα τα παπούτσια, του έκανα καφέ το πρωί και είχα και depon δίπλα για τον πονοκέφαλο. Κρίμα το παλικάρι. Το δικαιούται που και που να ξεσκάσει….

Τελικά; Έξυπνη ή χαζή; Καλώς έκανα και προσποιούμουν πως δεν καταλάβαινα όλα αυτά που μπροστά μου έκανε ή κακώς?
Ποιος μπορεί με απόλυτη βεβαιότητα να απαντήσει στο τι πρέπει να 'ναι μια γυναίκα; Οι περισσότεροι άντρες θα έλεγαν χαζή. Δε μιλάει, δε ρωτάει, αγαπάει τυφλά, δίχως κρίσεις και πολλές φορές δίχως καθόλου αξιώσεις.
Μα μια γυναίκα; Με χαρακτήρα και προσωπικότητα; Δεν αξιώνει ένα σύντροφο που τουλάχιστον θα τη σέβεται και που σε κάθε επισήμανση στραβοπατήματος δε θα τη βγάζει τρελή και υστερική;

Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Δεν είναι κακό , που και που για έναν άντρα που έχει συνείδηση, σεβασμό, χαρακτήρα και σε κάνει να νιώθεις έστω και λίγο ξεχωριστεί να κάνεις και λίγο τη χαζή. Έτσι για να μην τον χάσεις και να μη νιώθει μειονεκτικά που είμαστε πιο έξυπνες….

Η εκδίκηση της πρώην

Μια παράλληλη σχέση, μπορεί να έχει δυο μοναδικές εκβάσεις. Ή να τελειώσει, ή να κρατήσει. Όποια απο τις δυο τύχες και να έχει όμως, αυτή που τελικά βγαίνει χαμένη είναι πάντα μα πάντα η ερωμένη.

Στην περίπτωση που ο άντρας διελέξει να μείνει με την μόνιμη σύντροφό του, η ερωμένη απλά μαζεύει τα κομμάτια της, αποχωρεί και ψάχνει τα βρεί τις ισορροπίες της, μόνη και χωρίς τη συμπαράσταση κανενός, γιατί κανέις δεν θα μπει ποτέ στη διαδικασία να την καταλάβει. Ούτως η άλλως, μια ερωμένη δεν έχει συναισθήματα...

Στην περίπτωση που ο άντρας αποφασίσει να αφήσει τη συντροφό του για να μείνει με την ερωμένη και πάλι αυτή θα βγεί χαμένη, γιατί η πρώην είναι εκεί και περιμένει να πάρει την εκδίκησή της.

Επειδή όμως, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, θα έρθει σε μια πολύ μεταγενέστερη χρονική στιγμή, εντελώς ξαφνικά και αναπάντεχα.

Στην αρχή, η ερωμένη που έγινε "νόμιμη σύντροφος", αποφασίζει να κρύψει τη σχέση της. Να μην τη δημοσιοποιήσει, για να μην στεναχωρηθεί η πρώην. Κατεβάζει λοιπόν τα παντζούρια του σπιτιού και στερεί απο τον εαυτό της και τον άλλον, όλες τις καθημερινές χαρές. Ούτε βόλτες, ούτε ποτά, ούτε καφέδες, ούτε εκδρομές.

Στη συνέχεια, και ενώ η ερωμένη εξακολουθεί να κρύβεται, η πρώην φροντίζει να ενημερώσει όλο τον κόσμο, για το δράμα που περνάει, για τη ζωή της που καταστράφηκε, για την κατάθλιψη που βιώνει.

Σαφέστατα και πονάει. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Η στεναχώρια ενός χωρισμού όμως, είναι υπόθεση προσωπική. Τη μοιράζεσαι με λίγους. Αυτούς που μπορούν να σε καταλάβουν και δεν την χρησιμοποιείς για να κερδίσεις τις εντυπώσεις.

Έχοντας όμως η πρώην προλάβει να κερδίσει τη συμπάθεια όλων, (γιατί έναν πονεμένο άνθρωπο, όλοι τον στηρίζουν) δεν υπάρχει χώρος για την ερωμένη. Χωρίς κάν να την ξέρουν, την απορρίπτουν οι φίλοι και οι γνωστοί, γιατί αυτή φταίει που κάποια άλλη γυναίκα περνάει δύσκολα. Μόνο αυτή όμως! Ούτε ο άντρας, ούτε και η πρώην...

Μετά, ακολουθούν οι τύψεις του άντρα. Με μαεστρία, η πρώην φροντίζει να μαθαίνει ο άντρας, πως αυτή δεν είναι καλά και πως η ζωή της έχει τελειώσει αφού είναι μακριά του.

Ο άντρας λοιπόν, βυθίζεται στις ενοχές του και η ερωμένη, για άλλη μια φορά πρέπει να είναι εκεί, να τον παρηγορεί, να τον συμβουλεύει και να τον παρακαλάει να γυρίσει πίσω στην πρώην του...

Η εκδίκηση όμως, δε σταματάει εδώ.... Συνεχίζεται..

Η πρώην επανεμφανίζεται πολύ καιρό μετά, εντελώς ξαφνικά, για την μεγάλη παράσταση. Παρόλο που ξέρει, πως ο άντρας έχει προχωρήσει την ζωή του, πως επέλεξε κάτι καινούργιο, προσποιείται πως δεν ξέρει τίποτα. Είναι απίστευτα φιλική και καλή μαζί του. Τον συμβουλεύεται, του τηλεφωνεί, σκαρφίζεται δικαιολογίες για να του μιλήσει και είναι πάντα μα πάντα καλή μαζι του.

Διακριτικά, πολύ διακριτικά, του θυμίζει πως είναι ακόμα μόνη, πως κανένας άλλος άντρας δεν μπορεί να γεμίσει το κενό που εκείνος άφησε.

Δεν έχει σημασία, αν η πρώην βρήκε άλλο σύντροφο, αν διεκδικεί κάποιον, αν θέλει κάποιον που την απορρίπτει, αν απλά της αρέσει η εργένικη ζωή. Αυτό που συνέχεια θα επαναλαμβάνει είναι πως η ζωή της, απλά σταμάτησε τη μέρα του χωρισμού.

Ένας άντρας όμως, ποτέ δε θα καταλάβει πως όλο αυτό είναι στημένο. Μες στην αλαζονεία του, θεωρεί πως ναι η πρώην ακόμα κλαίει για εκείνον. Στα πλαίσια του εγωισμού του, πιστεύει πως δε ζεί τη ζωή της, πως δε χαίρεται τίποτα, γιατί κανείς δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει.

Μια γυναίκα όμως μπορεί και αντιλαμβάνεται... Διαισθάνεται..

Μια γυναίκα ξέρει, πως η φύση, έχει προνοήσει με σοφία για τα πάντα. Έτσι, φρόντισε η λύπη του χωρισμού να είναι μεγάλη, δυσβάσταχτη, αλλά να μην κρατάει πολύ. Ένα μήνα, δυο??? Ίσως και λίγο παραπάνω. Μετά όλοι ανακάμπτουν. Είναι η φύση που έχει προνοήσει για αυτό, για να μας προστατέψει και για να μην πεθάνουμε όλοι απο μεγάλη αγάπη.

Το αν όμως, κάποια γυναίκα επιλέξει τελικά να μείνει μόνη και να μην προχωρήσει, έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία της, το χαρακτήρα της και όχι με τον πρώην.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο όμως, έρχεται και η οριστική ρήξη. Την ώρα που ο άντρας αρχίζει να μετανιώνει που χώρισε μια τόσο καλή γυναίκα, την ώρα που ξεχνάει το πόσο άσχημα περνούσε μαζί της, η ερωμένη αρχίζει και θυμάται.

Θυμάται, όλα αυτά τα βράδυα που αυτή περίμενε σπίτι και εκείνος διασκάδαζε με την πρώην, τις άπειρες στιγμές μοναξιάς όταν δεν είχε με ποιόν να πάει διακοπές και εκείνος άπλωνε το κορμί του στην Μύκονο.

Θυμάται, το υποτιμητικό βλέμμα των φίλων του, που ποτέ δεν την αποδέχτηκαν, τη μόνιμη σύγκριση, το γεγονός οτι κανείς δεν ήξερε το όνομά της,

Θυμάται, πως ότι και να έκανε, όσο και αν προσπάθησε, πάντα έρχονταν δεύτερη...

Έτσι,
κάνει την ύστατη προσπάθει να σώσει λίγη απο την αξιοπρέπειά της και ηττημένη απλά αποχωρεί,
γιατί η πρώην,
πάντα μα πάντα κερδίζει,
ακόμα και αν το λάφυρο δεν το θέλει πια......