Μετά απο πολύ καιρό, επιστρέφω....
Ειναι Χριστούγεννα και εγώ δεν τα χάρηκα. Έκλαψα τόσο όσο ποτέ πιο πρίν. Την μέρα της γιορτής μου, που οι φίλοι συνήθως φέρνουν δώρα και σου εύχονται τα καλύτερα, εγώ δέχτηκα απο τον "Β" την πιο μεγάλη ήττα.
Τη μέρα της γιορτής μου, ήταν μοιραίο να γραφτεί και η αρχή του τέλους της σχέσης μας...
Παραμονή Χριστουγέννων και ο "Β" διασκεδάζει με τους φίλους του στο αγαπημένο του μπαράκι. Απέναντι, μια ξένη, μια μάνα, παντρεμένη με έναν Έλληνα, με ένα μικρό παιδάκι. Με απίστευτη ευκολία, μιλούν, γελούν και ανταλλάσουν τηλέφωνα. Ο "Β" όπως παντα, ως άντρας κυνηγός και επιθετικός, ενδίδει στα λόγια της, ξεχνά την ύπαρξη μου και της υπόσχεται να την ξανασυναντήσει.
Η μέρα των Χριστουγέννων. Ο κόσμος είναι σπίτι του, με την οικογένεια του, τους δικούς του ανθρώπους. Ο "Β" όμως, είναι έξω, είναι σε ένα μπάρ και πίνει ποτό με την ξένη μάνα. Όχι δεν πέρασε τα Χριστούγεννα με το παιδί της, αλλά με το "Β". Μετά την πήγε σπίτι. Την άφησε διακριτικά λίγο πιο μακρυά και έφυγε.
Δεύτερη μέρα Χριστουγέννων. Απογευματινός καφές για την ξένη μάνα και τον "Β".
ΚΑΙ το βράδυ??? σαν να μην συνέβη τίποτα, ήρθε στο σπίτι μου και έτσι απλά κοιμήθηκε μαζί μου.
Έμαθα πως βρέθηκε μαζί της. Έμαθα πως συνσντήθηκαν και απαίτησα, φώναξα, ζήτησα εξηγήσεις. Μου ορκίστηκε, με διαβεβαίωσε, επέμενε, πως δεν έγινε τίποτα. Απλά την είδε στο μπάρ, του μίλησε, του είπε πως περνάει άσχημα και αυτός τη λυπήθηκε και βγήκε έξω μαζί της. Εκεί του αποκάλυψε, πως χωρίζει, πως ζεί έναν τραγικό γάμο, πως φεύγει για την πατρίδα της. Είχε ανάγκη απο έναν φίλο.
Ο "Β" μου είπε πως οι άνθρωποι δεν βρίσκονται πάντα και μόνο ερωτικά. Πολλές φορές βρίσκονται και για ανθρώπινους λόγους, για να συμπαρασταθεί ο ένας στον άλλον. Θέλω να τον πιστέψω, θέλω πολύ.
Αλλά ρωτάω, μια μάνα που ζει το δράμα της, που πονάει για το παιδί της, παρατάει το παιδί της και βγαίνει Χριστουγεννιάτικά με έναν άντρα που γνώρισε την προηγούμενη μέρα σε ένα μπάρ? Πως μια γυναίκα που με απίστευτη ευκολία ανταλλάσει τηλέφωνα με έναν άγνωστο και βρίσκεται μαζί του αρκείται απλά σε αυτό και δε ζητάει τίποτα παραπάνω?
Μια γυναίκα που με τόση ευκολία, βγαίνει με έναν άγνωστό, έχει ενδιασμούς στο να ερωτοτροπήσει και απλά αρκείται στην κουβέντα????
Και ο "Β"??? Δε σκεύτεται? Δε μπήκε καν στη διαδικασία να αναρρωτηθεί μήπως όλα αυτά που του είπε για την δήθεν πονεμένη ζωή της είναι απλά ένα παραμύθι? Μήπως τελικά η πονεμένη αυτή μανούλα δεν είναι και τόσο πονεμένη???
Δεν μπορεί κανείς να με πείσει για την αθωότητα αυτής της συνάντησης. Ότι και να κάνει ο "Β", ότι και να πεί, δεν μπορεί να αλλάξει τη ροή του χρόνου, να τον γυρίσει πίσω και να σβήσει την απιστία για την Τουρκάλα.
Του έχω συγχωρέσει τα πάντα, αλλά αυτό είναι δυστυχώς πάνω απο τις δυνάμεις μου....
Στον έρωτα και στην αγάπη δεν υπάρχει λογική. Γιατί τα συναισθήματα δεν εκλογικεύονται και οι επιθυμίες δεν περιορίζονται... Τι νόημα έχει άλλωστε η ζωή αν δεν την ζείς? Και αν δεν νιώσεις, σίγουρα δεν ζείς.... Διαβάστε αυτό το Blog ξεκινώντας από την πιο παλιά ανάρτηση. Έτσι μόνο, θα μπορέσετε να καταλάβετε την ιστορία που περιγράφεται. Την δική μου ιστορία…..
Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010
Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010
Η νεράιδα και ο δράκος
..... Ήταν κάποτε ένας δράκος. Ποτέ δεν είχε τη συντροφιά κάποιου και περιπλανιόταν... σε βουνά και σε σπηλιές. Άλλωστε τι άλλο να έκανε από το να πετά από το ένα βουνό στο άλλο πότε να συλλογίζεται για την ύπαρξή του και πότε να σκίζει τα βράχια με τα νύχια του και να φυσά φλόγες.
Μια μέρα λοιπόν μια νεράιδα ήρθε και κάθησε στη μύτη του... Ο δράκος ξαφνιάστηκε. Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε - Δε φοβάσαι μήπως σε φάω; - Όχι.. είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις - Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα; - Όχι...όποτε θέλω εξαφανίζομαι. - Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω; Η νεράιδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση...όμως του απάντησε - Όχι...όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει... όμως τα νύχια του κάρφωσαν τη μικρή νεράιδα... Θέλησε να τη φιλήσει...η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της. Ο δράκος δάκρυσε...όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν. Η μικρή νεράιδα πέθαινε στην αγκαλιά του.. ...του ψιθύριζε απλά το μυστικό... ...δε φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις... ....ΠΡΕΠΕΙ ΚΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ...
Αυτό το καταπληκτικό παραμύθι το διάβασα πρόσφτα και μου άρεσε τόσο, που ήθελα να το αναρτήσω...
Μια μέρα λοιπόν μια νεράιδα ήρθε και κάθησε στη μύτη του... Ο δράκος ξαφνιάστηκε. Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε - Δε φοβάσαι μήπως σε φάω; - Όχι.. είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις - Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα; - Όχι...όποτε θέλω εξαφανίζομαι. - Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω; Η νεράιδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση...όμως του απάντησε - Όχι...όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει... όμως τα νύχια του κάρφωσαν τη μικρή νεράιδα... Θέλησε να τη φιλήσει...η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της. Ο δράκος δάκρυσε...όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν. Η μικρή νεράιδα πέθαινε στην αγκαλιά του.. ...του ψιθύριζε απλά το μυστικό... ...δε φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις... ....ΠΡΕΠΕΙ ΚΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ...
Αυτό το καταπληκτικό παραμύθι το διάβασα πρόσφτα και μου άρεσε τόσο, που ήθελα να το αναρτήσω...
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
Γυναικεία Διαίσθηση
Αυτό που κάνει τις γυναίκες να διαφέρουν απο τους άντρες, είναι αναμφισβήτητα η διαίσθηση - που μόνο οι γυναίκες διαθέτουν. Είναι το μοναδικό εκείνο χάρισμα που κάνει τη γυναίκα να αντιλαμβάνεται, όλα αυτά που γίνονται και δε λέγονται, όλα αυτά που πρόκειται στο μέλλον να συμβούν. Είναι αυτό, που οι άντρες φοβούνται πολύ περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο στις γυναίκες. Γιατί?? Γιατί η διαίσθηση πάντα βγαίνει αληθινή.....
Όπως σε κάθε γυναίκα λοιπόν, έτσι και σε εμένα η διαίσθηση, ήταν κάτι που όχι μόνο υπήρχε απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αλλά και κάτι που πολλές φορές με προστάτεψε απο μεγάλα, πολύ μεγάλα λάθη.
Αν έπρεπε να την περιγράψω, θα περιοζριζόμουν σε δυο λέξεις: Μαγικό χάρισμα!!!!
Ναι είναι μαγική η γυναικεία διαίσθηση, γιατί σε προειδοποιεί, σε ξυπνάει, σου δίνει το χρόνο που χρειάζεσαι να ανδρωθείς, να ετοιμαστείς, για να αντιμετωπίσεις αυτό που θα άκολουθήσει.
Διαίσθηση, είναι εκείνα τα καμπανάκια που αρχίζουν να χτυπούν μέσα μας, όταν κάτι φαινομενικά απλό και αθώο λέγεται ή γίνεται. Είναι τα ίδια ακριβώς καμπανάκια που χτυπούν έντονα και σε ξυπνούν, όταν εντελώς τυχαία περνάει δίπλα σου μια γυναίκα, την οποία ενώ δεν ξέρεις κάν, νιώθεις πως κάπου θα την ξαναδείς...
Διαίσθηση, είναι εκείνη η ικανότητα που κάνει μια γυναίκα να προσέχει όλα αυτά τα μικρά πράγματα που κάνει ο σύντροφος της και που μέχρι τώρα δεν τους έδινε καμία σημασία. Όλα αυτά τα μικρά, που προδίδουν τα ψέμματα που λέει, τις πράξεις που κρύβει, τις σκέψεις που κάνει και θέλει να γίνουν πράξεις.
Ποιά όμως είναι αυτά τα ασήμανατα πράγματα? Τι είναι αυτό που προδίδει τον άντρα και ξυπνά τη διαίσθηση της γυναίκας??
Είναι ο τρόπος που κοιτάει το κινητό του την ώρα που κάποιο μήνυμα έρχεται, η συχνότητα με την οποία κοιτάει αν έχει κάποια κλήση, η ξαφινκή συνήθειά του να βάζει το κινητό στο αθόρυβο ή και να το κλείνει όταν είναι μαζί σου.
Είναι, ο τρόπος που προσπαθεί να αποφύγει να βγεί έξω. Οι ξαφνικές του αδιαθεσίες, η κούραση, η τάση να πηγαίνει σε μέρη απόμακρα και χωρίς κόσμο, για να είστε δήθεν μόνο οι δυό σας.
Είναι που ξαφνικά χάνει το κέφι του, την όρεξη για αγλκαλιές, τη διάθεση για κουβέντα. Ξαφνικά η κούραση που άλλωτε δεν ήταν ποτέ πρόβλημα, τώρα τον κάνει να μην έχει όρεξη για τίποτα απολύτως.
Η γυναικεία διαίσθηση, είναι αυτή που σου ξυπνά όλες τις αισθήσεις, τις ενεργοποιεί, τις συνονίζει για να ανακαλύψεις αυτό που επιμελώς ο άλλος κρύβει. Είναιο αυτή, που σε κάνει να καταλαβαίνεις τη διαφορά στο άγγιγμα, ακόμα και αν η κίνηση είναι ακριβώς η ίδια, τη διαφορά στο τόνο της φωνής, ακόμα και αν τα λόγια είναι τα ίδια.
Κάθε γυναίκα γεννιέται με αυτή τη διαίσθηση. Είναι στη φύση μας να την έχουμε. Είναι η κληρονομιά μας. Το μόνο που αλλάζει, είναι το αν μια γυναίκα αποφασίσει να την εμπιστευτεί ή θα επιλέξει να την αγνοήσει.
Εγώ πάντως, την εμπίστεύομαι τη διαίσθησή μου. Πάντα την εμπιστευόμουνα. Για αυτό και τώρα που αρχίσαν να χτυπάν τα καμπανάκια δυνατά, ξέρω πως το τέλος πλησιάζει.....
Όπως σε κάθε γυναίκα λοιπόν, έτσι και σε εμένα η διαίσθηση, ήταν κάτι που όχι μόνο υπήρχε απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αλλά και κάτι που πολλές φορές με προστάτεψε απο μεγάλα, πολύ μεγάλα λάθη.
Αν έπρεπε να την περιγράψω, θα περιοζριζόμουν σε δυο λέξεις: Μαγικό χάρισμα!!!!
Ναι είναι μαγική η γυναικεία διαίσθηση, γιατί σε προειδοποιεί, σε ξυπνάει, σου δίνει το χρόνο που χρειάζεσαι να ανδρωθείς, να ετοιμαστείς, για να αντιμετωπίσεις αυτό που θα άκολουθήσει.
Διαίσθηση, είναι εκείνα τα καμπανάκια που αρχίζουν να χτυπούν μέσα μας, όταν κάτι φαινομενικά απλό και αθώο λέγεται ή γίνεται. Είναι τα ίδια ακριβώς καμπανάκια που χτυπούν έντονα και σε ξυπνούν, όταν εντελώς τυχαία περνάει δίπλα σου μια γυναίκα, την οποία ενώ δεν ξέρεις κάν, νιώθεις πως κάπου θα την ξαναδείς...
Διαίσθηση, είναι εκείνη η ικανότητα που κάνει μια γυναίκα να προσέχει όλα αυτά τα μικρά πράγματα που κάνει ο σύντροφος της και που μέχρι τώρα δεν τους έδινε καμία σημασία. Όλα αυτά τα μικρά, που προδίδουν τα ψέμματα που λέει, τις πράξεις που κρύβει, τις σκέψεις που κάνει και θέλει να γίνουν πράξεις.
Ποιά όμως είναι αυτά τα ασήμανατα πράγματα? Τι είναι αυτό που προδίδει τον άντρα και ξυπνά τη διαίσθηση της γυναίκας??
Είναι ο τρόπος που κοιτάει το κινητό του την ώρα που κάποιο μήνυμα έρχεται, η συχνότητα με την οποία κοιτάει αν έχει κάποια κλήση, η ξαφινκή συνήθειά του να βάζει το κινητό στο αθόρυβο ή και να το κλείνει όταν είναι μαζί σου.
Είναι, ο τρόπος που προσπαθεί να αποφύγει να βγεί έξω. Οι ξαφνικές του αδιαθεσίες, η κούραση, η τάση να πηγαίνει σε μέρη απόμακρα και χωρίς κόσμο, για να είστε δήθεν μόνο οι δυό σας.
Είναι που ξαφνικά χάνει το κέφι του, την όρεξη για αγλκαλιές, τη διάθεση για κουβέντα. Ξαφνικά η κούραση που άλλωτε δεν ήταν ποτέ πρόβλημα, τώρα τον κάνει να μην έχει όρεξη για τίποτα απολύτως.
Η γυναικεία διαίσθηση, είναι αυτή που σου ξυπνά όλες τις αισθήσεις, τις ενεργοποιεί, τις συνονίζει για να ανακαλύψεις αυτό που επιμελώς ο άλλος κρύβει. Είναιο αυτή, που σε κάνει να καταλαβαίνεις τη διαφορά στο άγγιγμα, ακόμα και αν η κίνηση είναι ακριβώς η ίδια, τη διαφορά στο τόνο της φωνής, ακόμα και αν τα λόγια είναι τα ίδια.
Κάθε γυναίκα γεννιέται με αυτή τη διαίσθηση. Είναι στη φύση μας να την έχουμε. Είναι η κληρονομιά μας. Το μόνο που αλλάζει, είναι το αν μια γυναίκα αποφασίσει να την εμπιστευτεί ή θα επιλέξει να την αγνοήσει.
Εγώ πάντως, την εμπίστεύομαι τη διαίσθησή μου. Πάντα την εμπιστευόμουνα. Για αυτό και τώρα που αρχίσαν να χτυπάν τα καμπανάκια δυνατά, ξέρω πως το τέλος πλησιάζει.....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)