Η χωριάτισα και ο αλήτης

Σάββατο βράδυ και η γνωστή ιεροτελεστία αρχίζει απο νωρίς...
Μουσική στο τέρμα, ρούχα απλωμένα πάνω στο κρεβάτι, όλα τα παππούτσια στο πάτωμα και το σπίτι να μυρίζει αφρόλουτρα με γεύση βανίλια! Η έξοδος του Σαββάτου διαφοροποείται απο τις εξόδους τις καθημερινές, γιατί το Σάββατου έχω χρόνο να περιποιηθώ τον εαυτό μου, να κατεβάσω όλη μου τη ντουλάπα και να δοκιμάσω σχεδόν όλα μου τα ρούχα μέχρι να καταλήξω για άλλη μια φορά στο πολυαγαπημένο μου τζην.

Η σημερινή έξοδος, θα ήταν μια μοναχική έξοδος. Ο "Β", είχε κανονισει με φίλους και συνεργάτες και φυσικά δεν μπορούσα να είμαι και εγώ μαζί του. Το οτι κάναμε μικρά μικρά βηματάκια στη σχέση μας, δεν σημαίνει κιόλας πως γίναμε και φυσιολογικοί!!!!

Γεμάτη αυτοπεπεποίθηση λοιπόν, τράβηξα την πόρτα μου πίσω δυνατά και με τον αέρα μιας στάρ κατέβηκα τη σκάλα. Η αλήθεια είναι πως με δυσκολία ισσορροπούσα πάνω στις δωδεκάποντες γόβες, αλλά ήταν τα μόνα παππούσια που ταιριάζαν με το μικροσκοπικό μου φόρεμα, και ως γνωστόν....η ομορφιά θέλει θυσίες!!!!!!

Το βράδυ μου κύλησε χαλαρά και αδιάφορα. Ποτό με τη φίλη μου, λίγος κόσμος στο μπάρ και δυο ενοχλητικοί τύποι που μας χάλασαν τη διάθεση. Αποφασίσαμε λοιπόν να αλλάξουμε μπαράκι και να πάμε εκεί που θα ήταν ο "Β".

Μπαίνοντας στο μπαράκι, ο "Β" με αντικρύζει με ένα ύφος έντονα ενοχλημένο και εμένα με λούζει κρύος ιδρώτας. Κάτι δεν πάει καλά σκεύτηκα. Κάτι σήμερα θα ξεφύγει απο τα όρια.

Ο "Β", καθόταν με μια αντροπαρέα γύρω στα 40 και καπνίζοντας πούρα ψάχναν στο πλήθος να εντοπίσουν γυναίκες διαθέσιμες για να καλύψουν τις ορέξεις τους. Μού απαγόρευσε να τον πλησιάσω. Μου είπε πως χαλάει η εικόνα του αν με δουν οι φίλοι του μαζί του και με απομάκρυνε σαν να ημουν η πιο άθλια, η πιο ελεηνή γυναίκα του κόσμου.

Δε μίλησα. Δεν είπα τίποτα στη φίλη μου. Χαμήλωσα ο κεφάλι και έκανα στην άκρη....

Λίγη ώρα αργότερα, αποφάσισαν πως θέλουν να αλλάξουν μαγαζί, πως θέλουν να πάν αλλού. Με χαιρέτησε διακριτικά, έβαλε το σακκάκι του και απλά έφυγε...

Ήταν η πρώτη και ίσως η μοναδική φορά, που κάποιος άνθρωπος με έκανε να νιώσω τόσο λίγη, τόσο ντροπή. Μάζεψα τα κομμάτια μου λοιπόν, και γύρισα σπίτι. Πέταξα τα ρούχα μου στο πάτωμα, άφησα όλα τα κοσμήματα πάνω στο πάγκο της κουζίνας και χώθηκα κλαίγοντας κάτω απο την κουβέρτα.

Λίγες ώρες αργότερα, ξύπνησα ξαφνικά γιατί ένιωθα την απουσία του. Μέσα στον ύπνο μου, πήρα το κινητό στο χέρι και του έστειλα ένα μήνυμα "Που είσαι". Καμία απάντηση όμως. Ούτε μετά απο λίγα λεπτά, ούτε μετά απο μία ώρα, ούτε μετά απο τρείς ώρες....

Ξαφνικά, στις 7 το πρωί, ακούω τα κλειδιά στην πόρτα, την καρέκλα να πέφτει και τον "Β" να καταλήγει στο κρεβάτι μου μυρίζοντας αλκοολ και καπνό. Στη ζάλη του όμως, προλαβαίνει να απενεργοποιήσει το κινητό του.

Άρχισα να ανησυχώ, να ιντριγκάρομαι, να νιώθω πως κάτι πάει να μου κρύψει. Αθόρυβα, εντελώς αθόρυβα, σηκώνομαι και ανοίγω το κινητό του.

Σοκ, αυτό που είδα ου προκάλεσε μεγάλο σοκ.

Στο δικό μου μήνυμα δεν απάντησε, με μια χωριάτισσα όμως μηνυματιζόταν όλο το βράδυ. Τη ρώταγε που είναι και της ζητούσε να τον συναντήσει. Όλο το βράδυ συνομιλούσαν . Εμένα όμως δεν μου απάντησε.....

Και στις εφτά, λίγο πριν έρθει σπίτι,της ζητούσε να παέι να τον πάρει και όταν αυτή δεν απάντησε την πήρε τηλεφωνο. Και πάλι όμως δεν του απάντησε, και τότε, μόνο τότε γύρισε σε εμένα....

Ένιωσα να πνίγομαι, να χάνω την ανάσα μου, να χάνω τον κόσμο μου.

Αγριεμένη, τον ξύπνησα, φώναξα, ούρλιαξα, έβαλα τα παππούτσια μου και έτρεξα έξω αο το σπίτι. Μπήκα στοα αυτοκίνητο και άρχισα να οδηγώ χωρίς να ξέρω που.... Στις 8 το πρωϊ οδηγούσα σα χαμένη σε μια πόλη που μόλις είχε ξυπνήσει. Κάπου σταμάτησα, δεν ξέρω που. Κατέβηκα απο το αυτοκίνητο να πάρω αέρα, να ανασάνω.

Λίγη ώρα αργότερα, εξαντλημένη απο το κρύο επέστρεψα πίτι. Την ώρα που άνοιγα την πόρτα ευχόμουν να είναι ο "Β" στο σπίτι και να μου πεί κάτι μαγικό, κάτι να μου απαλύνει τον πόνο. Δεν ήταν όμως. Έτσι απλά είχε φυγει....

Έπεσα στο κρεβάτι και έμεινα εκεί όλη τη μέρα. Δε σηκώθηκα, δεν έφαγα, δεν μίλησα με άνθρωπο. Απλά υπήρχα...Αργά το βράδυ ένα μήνυμα διατάραξε την απόλυτη ησυχία του σπιτιού. Ήταν ο "Β". Απλώς συγνώμη. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Του τηλεφώνησα, του μίλησα, τον καλόπιασα. Και πάλι εγω ήμουν αυτή που υποχώρησε, αυτή που προσπάθησε. Για άλλη μια φορά, ανέλαβα την ευθύνη για κάτι που δεν προκάλεσα εγώ τη στιγμή που ο "Β" αρκέστηκε σε ένα "μα δεν έγινε τίποτα, γιατί τρελαίνεσαι?"

Αδυναμία μου? Λάθος μου? Δεν ξέρω. Είναι απο αυτές τις στιγμές που ενώ ξέρεις πως είναι λάθος να υποχωρείς, παρόλα αυτά το κάνεις. Ότι και να επιβάλλει η λογική τελικά παρασύρεσαι απο τα πάθη και κάνεις για άλλη μια φορά τα ίδια ακριβώς λάθη...