Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

Η δική μου η σχέση

Όσο καιρό ήμουν μαζί με τον "Β", άλλο τόσο, και πολύ περισότερο ήμουν με τον "νόμιμο" δεσμό μου. Η σχέση μας ήταν άκρως φυσιολογική και είχαμε φτάσει σε εκείνο το σημείο όπου μπορούσα πλέον να κυκλοφορώ στο σπίτι με τα μπικουτί στο κεφάλι και την πράσινη μάσκα στο πρόσωπό μου χωρίς να με νοιάζει που στο καναπέ καθόταν ο δεσμός μου. Τι να με νοιάζει άλλωστε? Το καλό με τις αθλητικές εφημερίδες είναι πως όταν τις άνοιγε για να τις διαβάσει ήτανι τόσο τεράστιες που του έκοβαν όλο το οπτικό πεδίο!
Η σχέση μας άρχισε σχεδόν όπως οι περισσότερες. Η φίλη μου με τον φίλο του κανόνισαν μια δήθεν τυχαία συνάντηση και κάπως έτσι προέκυψε η σχέση. Δεν μπορώ να πω πως ήταν κεραυνοβόλος έρωτας, αγάπη με την πρώτη ματιά. Απλά προέκυψε και για πολύ καιρό ήταν όντως ωραία. Είμασταν όμως άνθρωποι διαφορετικοί. Εμένα μου άρεσε η περιπέτεια, η συνεχής αναζήτηση καινούργιων πραγμάτων ενώ εκείνος ήταν λάτρης του καναπέ. Πάνω απο όλα αγαπούσε το ποδόσφαιρο και το προγραμμά μας διαμορφωνόταν πάντα σε συνάρτηση με το Champions league.
Για πολλές γυναίκες θα ήταν ο ιδανικός, ο τέλειος σύντροφος. Αυτός που ξυπνά πριν απο σένα και σου έχει έτοιμο το πρωϊνό σου. Αυτός που σε κάθε γιορτή, επέτειο, γενέθλια θα ερχόταν με το πιο ωραίο δώρο στην πόρτα σου. Συγκαταβατικός και ήρεμος. Αυτή η τελειότητα όμως ήταν απλώς επιφανειακή. Η σχέση μας ήταν ρηχή και βαρετή. Μπορούσα να ξέρω απο τώρα τι θα κάνουμε σε ένα μηνά, σε ένα χρόνο. Δεν υπήρχαν ποτέ εκπλήξεις. Τα πάντα ήταν προβλέψιμα και βαρετά. Ίσως βέβαια, αυτή να είναικαι η φύσική εξέλιξη όλων των σχέσεων και απλά εγώ να ζούσα στον κόσμο μου.
Ένιωθα όμως να μαραζώνω σε μια κατάσταση στάσιμη. Δεν είμασταν άλλο εραστές αλλά στην αρχή φίλοι και στη συνέχεια αδερφάκια. Μου έβγαζε το συναίσθημα της σιγουριάς και της ασφάλειας. Ήξερα πως αν χρειαστώ κάτι θα είναι εκεί. Όταν χαλάσει το αυτοκίνητό μου, όταν χρειαστεί αλλαγή η βρύση του μπάνιου. Τίποτα περισσότερο όμως.
Σε όλη αυτή την τελειότητα δεν υπήρχε πουθενά το πάθος και το συναίσθημα. Λατρεύαμε διαφορετικά πράγματα και επειδή ξεχάσαμε να χτίσουμε γέφυρες ο καθένας έκανε τη δική του ζωή. Μέχρι εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποίησα πως το μοναδικό πράγμα που μας συνδέει είναι ο τίτλος "ζευγάρι".
Δεν μπορώ να πω πως δεν προσπάθησα. Απελπισμένα έψαχνα να βρω τρόπο να διορθώσω τα κακώς κείμενα, αλλά ήταν μάταιο. Ότι και έκανα να σώσω τα 6 χρόνια σχέσης δεν οδήγησαν πουθενά. Τα σημάδια του τέλους εννοείται πως εμφανίστηκαν πολύ πολύ πριν τον χωρισμό. Όπως όλοι όμως τα αγνόησα. Είναι πιο εύκολο να συντηρήσεις μια κακή σχέση παρά να ξεκινήσεις κάτι εντελώς απ' την αρχή. Παρόλο που δεν περνούσα καλά είχα το βόλεμά μου. Ήξερα πως είχα κάποιον να περνάω τον χρόνο μου, να πηγαίνω βόλτες (έστω και σπάνια), μια παρέα, φίλους και τη δυνατότητα βγαίνω έξω χωρίς να ψάχνω ποιάπο τις φίλες μου είναι διαθέσιμη. Αν όμως χώριζα θα έπρεπε όλα αυτά να τα χτίσω απο την αρχή και αυτό ήθελε πολύ δύναμή.
Αυτή τη δύναμη λοιπόν μου την έδωσε κάποια στιγμή ο ''Β''.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου