Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

Λίγα λόγια...

Η ιδέα αυτού του blog γεννήθηκε πολύ καιρό πριν. Για την ακρίβεια, πολλά χρόνια πριν. Κάποια στιγμή η ιδέα έγινε πραγματικότητα και δειλά δειλά άρχισαν να γράφονται τα πρώτα κείμενα. Το blog ήταν υπόθεση προσωπική και δεν υπήρχε λόγος να δημοσιοποιηθει.
Σε τι εξυπηρετούσε? Ήταν σαν μια φίλη που ακούει τα πάντα και ποτέ δεν κριτικάρει. Η όλη ιστορία ηταν απο μόνη της τόσο περίπλοκη, που κάθε έιδους κριτική θα την έκανε ακόμα πιο δύσκολη. Έτσι λοιπόν το blog ματαμορφώθηκε σε μια ιδανική φίλη, η οποία ήταν πάντα εκεί. Σιωπηλή και υπομονετική.
Τα πράγματα όμως άλλαξαν. Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, η ιστορία παίρνει απρόσμενη τροπή και η ειδυλιακή ζωή μεταμορφώθηκε σε σκοτεινό τοπίο. Για πολλά χρόνια, έζησα στα δίχτυα ενός "παράφορου και απαγορευμένου έρωτα", άντεξα όλες τις καλές και κακές στιγμές του, έζησα τη νομιμοποίησή του, απόλαυσα το συναίσθημα της ικανοποίησης και της ηρεμίας. Εκείνες τις μαγικές στιγμές όμως, μια μικρή αλήθεια τάραξε τη γαλήνη μου και σήκωσε τρικυμία.
Η γαλήνη μου χάθηκε και μαζί με αυτήν, όλα όσα είχα ονειρευτεί. Οι επιλογές μου δυο και μοναδικές. Ή να χαθώ στη δύνη της θλίψης ή να φτιάξω όλα απο την αρχή. Πριν προλάβω όμως να αποφασίσω, το ένστικτό μου αποφάσισε για μένα. Με ώθησε σε μία καινούρια αρχή χωρίς κάν να με ρωτάει αν ήμουν έτοιμη να την κάνω. Απλά έπρεπε, γιατί δεν είχα άλλη επιλογή.
Εκείνη τη στιγμή λοιπόν, αποφάσισα να σβήσω όλα τα κείμενα του blog και να τα ξαναγράψω απο την αρχή. Η μικρή αλήθεια με έκανε να δω τα πράγματα πιο ρεαλιστικά, πιο αντικειμενικά. Χωρίς τον συναισθηματισμό που ένιωθα τη στιγμή που τα βίωνα και ο οποίος με έκανε να μη βλέπω το προφανές.
Για μένα ήρθε η στιγμή να βγάλω το κρυμμένο θησαυρό που κρατούσα καλά κλειδωμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μου και να τον ξαναεκτιμήσω. Να δω αν πράγματι είναι χρυσός ή απλώς σίδερο που γυαλίζει...

2 σχόλια:

  1. Είναι πολύ όμορφο αυτό που γράφεις! Είναι καλύτερο να αφήνουμε πίσω μας πράγματα που μας κρατούσαν κατά ένα τρόπο σε μια στάσιμη κατάσταση που προκαλούσε άγχη, αγωνίες, στεναχώριες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανακάλυψα το blog λίγες μέρες πριν ανακαλύψω και εγώ ότι όλα όσα ζούσα ήταν ψέμα. Τραγική ειρωνεία γιατί εκφράζεις όλα όσα αισθάνομαι και περιγράφεις και τη δική μου ιστορία μέσα από τη δική σου. Είχα και εγώ ένα «Β» στην ζωή μου, του έδωσα τα πάντα και πήρα μόνο κοροϊδία. Ίσως γιατί ο τροχός γυρίζει.

    Διαβάζοντας αυτά που γράφεις συνειδητοποίησα πόση αλήθεια κρύβουν τα λόγια σου, ότι ο «Β» και ο κάθε «Β» δε θα μπορούσε να μας πληγώσει αν εμείς δεν τον αφήναμε να το κάνει, αν φεύγαμε από το πρώτο σημάδι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να αγαπήσει απόλυτα και ολοκληρωτικά. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν και αυτό το έμαθα με τον χειρότερο τρόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή